Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-05-16 18:02

Geplaatst: 08-05-16 18:02

Zonnetje81 schreef:
Dank je wel!

Gelukkig heb ik wel hulp maar dan uit onverwachte hoek die krijgen nog een extra thanks!

Dat zijn altijd wel de leukste de onverwachte!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 18:03

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 18:03

Ja misschien is het ook wel oude frustratie erbij. Je bent goed genoeg als ze gaan scheiden tot ze een nieuwe lover hebben en dan is het stank voor dank

En zoals ik in mijn eerst post schreef ben ik wel blij met de hulp van de onverwachte hoek maar ik voel me snel bezwaard omdat ze van verder komt en we nog niet zo lang contact hebben.... Je voelt je denk ik minder bezwaard bij mensen die je langer/beter kent en waar je het blijkbaar dus van verwacht....

Maar ik ga zo voor het eerst mn huis uit m'n vader komt me halen om te bbqen

**Geplaatst**: 08-05-16 18:04

Geplaatst: 08-05-16 18:04

Eet smakelijk in ieder geval wordt er vanavond voor je gekookt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 18:05

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 18:05

Haha ja beter dan een bakje yoghurt met je krukken over de vloer naar de bank te schuiven

**Geplaatst**: 08-05-16 18:07

Geplaatst: 08-05-16 18:07

Ik heb een echte vriendin en daar weet ik dat ik van op aan kan.
En zij hoeft ook maar te bellen en ik help haar ook.
Toevallig heb ik haar twee weken terug nog met spoed moeten helpen. En dat is ook drie kwartier rijden.

Daarnaast hebben wij gelukkig wel erg fijne buren.
Nu wonen wij buitenaf in een dorp en dan heb ik vaak toch wel het idee dat het dan vaker gemoedelijker gaat.

Nu moet ik zeggen als iemand mij vraagt tijdelijk dieren op te vangen en het ligt in de mogelijkheid dat ik dat wel zou doen.
Bij kinderen zou ik eerst vijf keer vragen of ze echt geen andere optie hebben.

**Geplaatst**: 08-05-16 19:16

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 19:16

Geniet van je bbq zonnetje!! En van de hulp uit onverwachte hoek..niet bezwaard voelen...kennelijk doet ze het graag voor je.

**Geplaatst**: 08-05-16 19:33

Geplaatst: 08-05-16 19:33

Zonnetje81 schreef:
Of het is van mij een illusie dat 'vroeger' mensen meer voor je klaar zouden staan dan tegenwoordig. Ik vond het al met op vakantie gaan dus een onmogelijke opgave om oppas te kunnen krijgen voor mijn poezenbeesten..... Nu heb ik dan hulp van mijn vader maar het gaat ook hypothetisch erom wat als hij nou in het buitenland zat...??

Ik begrijp de mensen ergens wel, want het is echt elke dag naar jouw huis moeten gaan om jouw dieren te verzorgen en dat kunnen en willen niet veel mensen meer die er niet naast wonen. Zeker als ze ook hun eigen drukke leven hebt met werk en gezin etc. En het was niet hun eigen keuze dat iemand dieren nam en ook met vakantie wil.

Ik vind eigenlijk dat als men dieren neemt dat ze er ook niet vanuit mag gaan dat anderen dat voor jou wel ff doet als je op vakantie wilt gaan. Als er niemand bereid is dan zul je de vakantie moeten laten voor wat het is en gewoon genieten van je vrije tijd. Het was jouw eigen beslissing om dieren te gaan nemen, dan komt vakantie op de 2e plek.

Zelf zijn wij bereid mensen te helpen de dieren of tuin te verzorgen als ze met vakantie gaan maar dan wel gewoon van een huis ernaast en of paar huisjes verderop, dat het gewoon op een korte loopafstand is, want wij moeten ook werken en dan moet het geen grote last zijn, wij willen ook zelf van de zomer kunnen genieten zonder dat wij tussen de 2 a 4 weken vastzitten aan zorg voor de dieren van anderen, op grotere afstand. Een huis ernaast is makkelijker en wip je er zo ff langs.

En wanneer iemand gewond is geraakt ofzo, dan zijn wij ook bereid om verder weg te gaan rijden met de auto om met van alles te gaan helpen, maar dan wel 1 x per dag, want er is ook thuiszorg en die kun je dan bellen zodat er steeds wel 2 x per dag iemand is die komt helpen!

Dat is toch wat anders dan dat iemand gewoon eens met vakantie wil gaan.

Ik begrijp het wel dat het erg vervelend is dit!

Dat je dan hulpeloos bent........geen leuke situatie.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:03

Geplaatst: 08-05-16 20:03

Zonnetje81 schreef:
Ik vind het knap om te oordelen dat ik geen netwerk opbouw. omdat ik geen buren heb die in die categorie vallen. Ik wil ook niet op buren terug moeten vallen. Daar heb ik mijn vrienden voor.....de een blijkt meer voor je klaar te staan dan de ander.

En blijkbaar willen ze niet allemaal klaarstaan voor jou, misschien wel juist omdat ze weten wat er allemaal is bij jou en dat jouw vader er is en of jou kent en om de een of andere redenen hebben.........en niemand zit erop te wachten om 5 kattenbakken elke dag te gaan kuisen.

Niet alle vrienden vind dat leuk en dat moet je respecteren en niet daarover gaan vallen of dat jouw broek ervan af gaat zakken.

Als ik het zo lees.........doe je zelf moeilijk volgens mij en wil je niks met de directe buren te maken hebben en niet op ze terug willen vallen. Dan moet je ook niet gaan mokken hierom.

Als iemand nooit iets doet en of nooit kennis komt maken, hoeft van mij ook niks te verwachten.

Die winkels in jouw omgeving........ze moeten werken he en kan niet zomaar een winkel ff gaan sluiten, zeker niet in deze moeilijke tijden, van dat het niet zo goed meer gaat met de winkels en buiten dat.... ze weten niets van jouw situatie en je koos er zelf om in zo'n omgeving te gaan wonen met weinig echte directe bewoners.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:07

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 20:07

Ik vind sommige reacties best bizar. Ik snap wel wat de TS bedoelt, van je vrienden verwacht je toch het aanbieden van hulp? Ik vind het tenminste niet meer dan normaal om hulp aan te bieden aan vrienden, daar hoeft men niet zelf om te vragen.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:15

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 20:15

Ik zie hier vooral een situatie waarin je zelf weinig sociaal netwerk hebt eigenlijk.
Werk je niet? Heb je geen collega's in de buurt die even langs kunnen huppen?
Want 45 min tot 2 uur is ook wel echt ver weg voor de dagelijkse dieren verzorging.
Ik snap wel dat je vrienden dat niet dagelijks kunnen doen.
Heb je al thuiszorg aangevraagd?
Of wellicht kunnen je dieren tijdelijk in een pension en kan jij bij een vriendin logeren.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:16

Geplaatst: 08-05-16 20:16

Ja, maar je weet de redenen niet van die vrienden van TS.

Er zijn 2 kanten van het verhaal, misschien juist wel omdat haar vader er is............denken ze dat er geen hulp nodig is, kan ook best zo zijn dat de vrienden ervanuit gaan dat wanneer TS niet vraagt dat er dan ook geen hulp nodig is. Soms steekt het raar in elkaar.

Wij hebben zelf leuke buren en ouders......altijd staan ze klaar en wij ook voor ze. Voor mijn ouders doe ik alles. Toch normaal. Wij kennen elkaar en vragen gerust om hulp en of bieden het aan en andersom ook net zo.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:21

Geplaatst: 08-05-16 20:21

Kinke schreef:
Ik vind sommige reacties best bizar. Ik snap wel wat de TS bedoelt, van je vrienden verwacht je toch het aanbieden van hulp? Ik vind het tenminste niet meer dan normaal om hulp aan te bieden aan vrienden, daar hoeft men niet zelf om te vragen.

Ik snap dat TS teleurgesteld is in haar vrienden. Maar in de topic titel wijt ze dit aan de individualistische maatschappij, terwijl het m.i. meer terecht is om te stellen 'Hoe kwetsbaar ben je als indivudualist in deze maatschappij'. Want persoonlijk ervaar ik deze maatschappij helemaal niet als individualistisch.
Zelf heb ik af en toe last van sombere buien en heb ik de neiging/wens me af te zonderen van alles en iedereen. Hier krijg ik echter zelden kans toe omdat bezorgde vrienden mij blijven proberen te bellen en anders zelfs op komen zoeken als ze langer dan een dag niets van me horen.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:34

Geplaatst: 08-05-16 20:34

Wat vervelend TS, hoe gaat het nu met je? Beterschap in ieder geval :(:)

Ik herken mezelf er niet echt in, ik heb vorig jaar een ongeluk gehad met mijn pony en ook twee weken op bed gelegen, maar aan hulp of bezoek had ik geen gebrek. Als dit niet uit mensen zelf was gekomen had ik daar wel om gevraagd denk ik, want ik vind het geen abnormale of rare vraag en vaak willen mensen je echt wel helpen! Maar wellicht denken ze dat het wel mee valt en dat je het zelf af kunt? Dat kunnen ze niet raden natuurlijk.

Ik wil je wel aanraden om toch wat meer contacten op te doen en je buren/buurt leren kennen. Ze zeggen niet voor niets "beter een goeie buur dan een verre vriend"

In dit soort gevallen kan dat fijn zijn.

**Geplaatst**: 08-05-16 20:49

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 20:49

Niet iedereen is goed in netwerken (hiermee zeg ik niets over ts trouwens ). Als ik even naar mezelf kijk: Ik ben daar een behoorlijke kneus in. Dat maakt me geen vervelend persoon en als iemand hulp nodig heeft dan sta ik klaar. Maar mijn cirkeltje is wel kleiner dan ik graag zou willen.
Nu kom ik net uit een slechte relatie en mijn hoop is dat ik weer net zo spontaan word als vroeger. En anders een opfriscursus vrienden maken

**Geplaatst**: 08-05-16 21:49

Geplaatst: 08-05-16 21:49

Zonnetje81 schreef:
Of het is van mij een illusie dat 'vroeger' mensen meer voor je klaar zouden staan dan tegenwoordig. Ik vond het al met op vakantie gaan dus een onmogelijke opgave om oppas te kunnen krijgen voor mijn poezenbeesten..... Nu heb ik dan hulp van mijn vader maar het gaat ook hypothetisch erom wat als hij nou in het buitenland zat...??

Is dat niet een beetje hoe je dan zelf in het leven staat? Ik bedoel et niet rot hoor maar ik hoef maar een oproepje te doen op fb en ik krijg hulp uit allerlei hoeken. En ook heb ik wel eens gestaan met mn dochter met een gat in haar hoofd en ik had geen auto maar de buurman heeft mij naar eerste hulp gebracht, en ik weet zeker dat de overige 10 buren op de galerij dat ook doen, we hebben hier leuk contact met elkaar

Natuurlijk staat daar wel tegenover dat je zelf ook klaar moet staan, en praatje hier en daar, maar het is investeren in jezelf

**Geplaatst**: 08-05-16 22:52

Geplaatst: 08-05-16 22:52

Kinke schreef:
Ik vind sommige reacties best bizar. Ik snap wel wat de TS bedoelt, van je vrienden verwacht je toch het aanbieden van hulp? Ik vind het tenminste niet meer dan normaal om hulp aan te bieden aan vrienden, daar hoeft men niet zelf om te vragen.

Ik vraag me toch af of dat bewust gaat bij de vrienden. Beseffen ze überhaupt dat TS nu niks kan en hulp nodig heeft? Of denken ze er over na? Zelf ben ik van nature erg onattent

ik zou echt willen dat ik attenter was, maar het lukt gewoon niet. Ik zou zulke dingen dus gewoon niet doorhebben en niet vragen, maar ik zou met alle liefde dagelijks komen helpen als iemand mij vraagt! Ik ben meer van duidelijkheid, vraag gewoon als je iets nodig hebt, en niet hinten of verwachten dat mensen het wel zullen snappen

**Geplaatst**: 08-05-16 23:05

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 23:05

maar ik vraag me dan ook af wat je hebt.
want bv iemand kan van zijn paard vallen en een verstuikte enkel hebben.
de een kan dan het gevoel hebben dat hij niets meer kan,de ander gaat gewoon zelfs werken daarmee.

ik bedoel helemaal niet dat jij zo bent ofzo,ik bedoel gewoon,wat je hebt,op basis daarvan gaan mensen er bv soms van uit dat alles nog wel lukt,omdat het niet 'zo erg klinkt'.

zo bv vorige zomer van mijn paard gevallen,had een spierscheur in mijn lies.
zelfs op de spoed deden ze er zo licht over(omdat er niets aan gedaan kan worden gewoon),maar man zeg,wat deed me dat zeer!ik heb dagen amper kunnen lopen,een trap op of af lopen was hel,maar als je dat zei aan mensen hadden die zoiets van 'oh,heb je nog geluk gehad'.
puur omdat ze echt geen idee hadden wat voor zeer zoiets kan doen en hoelang je daar serieus pijn kan door hebben.

**Geplaatst**: 08-05-16 23:06

Geplaatst: 08-05-16 23:06

Ja dat is inderdaad heftig. Ik heb dat ook wel eens gedacht hoor met mijn moeder. Zij is ook alleenstaand en verstapte zich vorig jaar en brak daarbij haar enkel. Ik was die dag met haar op pad geweest en was gelukkig thuis toen het gebeurde dus ik ben met haar naar de eerste hulp gereden en heb haar geholpen met alles wat ze nodig had. Mijn moeder heeft ook katten en vriendin woont op ruim 60 km afstand van haar die echt niet voor haar komt zorgen.. omdat ze ten eerste niet zo in elkaar zit en ten tweede 60 uur in de week werkt. Ik woon nu minimaal 4 dagen in de week bij mijn vriend op 50 km van mijn moeder af. de andere 3 dagen ben ik wel thuis, maar werk ik veel.
Als haar dus iets gebeurt (wat ik natuurlijk nooit hoop) dan hoop ik dat ik thuis ben en haar gewoon kan helpen.

Maar dat is inderdaad wat er gebeurt. maar ook al heb je een partner, dan nog kan die je niet altijd helpen ivm werkzaamheden en andere verplichtingen. Maar ik snap dat je je kwetsbaar voelt als je zo alleen thuis zit en eigenlijk niks kunt.
Inderdaad, deze maatschappij is heel individueel terwijl eigenlijk sociale hulp voor burgers door burgers wordt uitgelokt door die participatiesamenleving. Maar omdat jouw aandoening niet chronisch is (hopelijk) is het extra lastig om hulp te krijgen (al dan niet vanuit de WMO, als in thuiszorg of huishoudelijke hulp). Dus zul je echt moeten gaan rond kijken naar iemand die je gaat betalen om je te helpen met boodschappen/huishouden etc. Je boodschappen kun je bestellen via internet en laten thuisbezorgen. Huishouden is lastig om te doen, dus wellicht moet je opzoek naar iemand die het wel kan doen. Maar inderdaad, voor niks gaat de zon op. Dus niemand gaat vrijwilligerswerk doen. En ik denk overigens ook niet dat dat specifieke aspect reeel is in de participatiesamenleving (dus dat mensen meer voor elkaar gaan doen, vrijwillig, terwijl alles zo duur wordt en tijd gewoon kostbaar is.. natuurlijk gaan mensen dan niet voor jou je huis schoonhouden voor niks). Ik snap dat opzich wel, ik zou het ook niet gratis doen, tenzij voor mn vriend of moeder.

Even ingaand op de discussie of post hierboven ergens dat je van vrienden verwacht dat zij hun hulp aanbieden. Uhm. ik snap dat je dat zegt en ik snap de gedachte, maar in mijn geval (en in ook veel van de mensen in mijn omgeving) hoef ik dat echt niet te verwachten. Ik heb wel vrienden die ik regelmatig zie en leuke dingen mee ga doen, maar dat is niet dusdanig hecht dat zij hun hulp zullen aanbieden als ik ziek thuis kom te zitten met een fysieke beperking. Momenteel ga ik extra vaak met een vriendin van mij op pad die thuis zit met een burnout. Juist omdat ze geen idee heeft wat ze moet met haar leven en studievertraging heeft en echt niet goed in haar vel zit. Ook haar vriendinnen hebben het allemaal ineens 'heel druk' met afstuderen. En dus geen tijd om haar op sleeptouw te nemen. Ze laten haar vallen. Nou, ik ben momenteel ook druk met afstuderen maar ik weet ook dat ik haar niet moet laten vallen omdat ze dan niemand meer heeft die er met haar op uit gaat en ze alle hulp kan gebruiken. als is het maar om te kunnen praten over wat er in haar omgaat. En zo zie je dat heel vaak. Mensen groeien uit elkaar, vallen weg en laten ineens niks meer horen. Dat is het bekende: 'nu weet je wie je echte vrienden zijn' en ik kan je vertellen, er blijven er in veel gevallen heel weinig over.

Bovendien zijn er ook niet veel mensen waarbij ik het huishouden ga voeren omdat ze iets mankeren hoor. Ik wil het best een keertje doen, of de dieren voeren geen probleem. Maar ik ga niet bij een vriendin wekenlang de tent runnen. Puur omdat ik weet dat ik echt hetzelfde niet terug hoef te verwachten. Voor mijn vriend en moeder zou ik dat wel doen. Maar goed, als iedereen zo denkt van 'ik hoef het toch niet terug te verwachten als mij iets overkomt...' dat is echt een slechte reden, maar wel de realiteit vrees ik.
Niet alleen uit mijn eigen ervaring.

Gelukkig is het soms ook helemaal niet zo, en komt er een heel vrienden/familie team die allemaal hun steentje bijdragen en zorgen voor iemand. Dat is fantastisch. Hopelijk komt dat meer voor dan dat mensen het af laten weten.

Laatst bijgewerkt door Hutcherson op 08-05-16 23:14, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-05-16 23:08

Geplaatst: 08-05-16 23:08

Goh... Ik herken dat totaal niet. Maanden lang heeft iedereen voor me gezorgd. Elke week 300 km heen en weer gereden, als het niet dubbel zoveel was. Ik lag een week in het ziekenhuis een stuk van huis. Voor mijn familie een uur en voor mijn vriend dik 2 uur en elke dag had ik zoveel visite dat ik een eigen kamer kreeg

ik woonde nog niet eens zo lang daar, maar de buren stonden ook altijd klaar. De paarden zijn opgevangen. Heel erg dankbaar daarvoor. Tientallen mensen hebben zich daarvoor ingespannen

Veel sterkte TS lijkt mij een lastige situatie.

**Geplaatst**: 09-05-16 08:52

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 08:52

Het ligt er denk ik ook aan waar en hoe je woont. Hier heb ik ook niets aan mijn buren. Ik woon vrij en zins er allemaal hele duren woningen zijn gekomen op de plek waar eerst boeren zaten heb je eigenlijk met niemand contact.
Ieder leeft zijn eigen leven. Toen mijn moeder overleed lied maar 1 buur van verderop wat horen.

Ik denk dat TS wel gelijk heeft dat heel veel mensen op zichzelf zijn. Kijk maar eens hoeveel mensen eenzaam zijn zelfs met mensen om zich heen.

**Geplaatst**: 09-05-16 09:20

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 09:20

Vervelend dat je dit zo ervaart TS.

Gelukkig herken ik dit ook niet. Ik heb zelf 2 maanden niks gekund met 1 arm en had daarbij ook erg veel pijn en heb echt moeten plannen om te voorkomen dat ik hulp van meerdere mensen op 1 dag had. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jou zit, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit echt 2 kanten op werkt. Ik investeer veel tijd en moeite in mijn vriendschappen en sta ook onvoorwaardelijk voor mijn vriendinnen klaar als ze me nodig hebben.

**Geplaatst**: 09-05-16 09:21

Geplaatst: 09-05-16 09:21

Ik vind beetje makkelijk om de omgeving/ maatschappij altijd maar de schuld te geven. Denk ook dat heel erg is hoe je zelf met je contacten omgaat en het werkt vaak ook 2 kanten op, als jr iets extras over hebt voor ander krijg je het snel terug.

Ik hoor het vaak dat mensen zich in de steek gelaten voelen, maar vaak zijn het mensen die ook redelijk egocentrisch met hun vrienden omgaan en zelf ook niet de moeite nemen om hulp aan te bieden. Vaak zelfs onbewust. (En ik zeg vaak niet altijd)

**Geplaatst**: 09-05-16 09:38

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 09:38

tja ik ben ook echt vaak teleurgesteld in mensen in mijn omgeving en op den duur vertrouwde ik niemand meer,echt geen goede ontwikkeling

.
maar toen het echt mis ging waren er toch mensen die me met mini dingen wel hielpen en juist dat en die mensen hebben mij meer geholpen dan wat ook.

maar soms vind ik het vertrouwen van mensen toch gewoon nog lastig blijf positief en probeer te doen wat je kunt voor een ander dan komt er vanzelf echt wel wat terug als het nodig is en tja soms moet je er om vragen al is dat niet gemakkelijk

**Geplaatst**: 09-05-16 09:54

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 09:54

Ik wens je veel sterkte TS.

**Geplaatst**: 09-05-16 10:00

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 09-05-16 10:00

Hey Marieke

Ik heb je idd wel beterschap toegewenst op FB maar heb idd niet gevraagd of je hulp kon gebruiken.
Ik ken je persoonlijk niet alleen maar van dat je paarden tegenover Marlies in de wei staan.
Als ik iets voor je kan doen dan moet je het mij maar vragen.

Nomineer dit bericht ×