Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.
Valentijn5 schreef:Ik hoop dat ik leer dat ik er dan ook een keer goed mee overweg kan. Want het houdt mij aardig in de greep.
singa schreef:Komt vast goed, TS. Je pakt het erg goed aan volgens mij.Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.Valentijn5 schreef:Ik hoop dat ik leer dat ik er dan ook een keer goed mee overweg kan. Want het houdt mij aardig in de greep.
Moeilijk he, verliefd zijn. Langs de ene kant is het erg leuk en word je er heel gelukkig van, maar langs de andere kant houdt het je wakker, zorgt het ervoor dat je moeilijk kan eten en bepaalt het je hele doen en laten. Bovendien word je er nog erg onzeker van ook. Dat is voor iedereen zo, zowel voor mensen met als zonder beperking.
Hoe je ermee moet omgaan is een heel leerproces. Je leert elke dag opnieuw bij, of je nu 15 of 85 jaar bent.
Wat je hier doet, is een hele belangrijke eerste stap! Er even bij stilstaan voor jezelf en aan anderen vragen wat zij ervan denken, hoe zij zich voelen als ze verliefd zijn. Iedereen zal er een antwoord op formuleren, maar deze kunnen erg verschillend zijn. Zo leer jij hoe anderen erover kunnen denken, en kan je zelf afwegen wat je herkent en wat niet.
Is er iemand in je omgeving waarmee je kan praten? Je ouders, broer/zus, een buurvrouw, of misschien een begeleider (als je die hebt). Misschien heb je dat al geprobeerd, maar wilden ze er niet verder op ingaan. Probeer dan iemand anders te zoeken, want jouw vragen en gevoelens zijn heel normaal!
Komt goed hoor meid! Mijn pb staat voor je open.
Valentijn5 schreef:Ik kom tot de conclusie dat ik steeds hetzelfde voel als ik verliefd ben maar het is nooit wederzijds. Ze zeggen dan gewoon glashard dat het niet zo is. En ze steunen je dan ook nergens in dan moet je het voor de rest maar zelf uitzoeken. Maar bedankt voor je heldere en begripvolle uitleg.
safina schreef:Valentijn5 schreef:Ik kom tot de conclusie dat ik steeds hetzelfde voel als ik verliefd ben maar het is nooit wederzijds. Ze zeggen dan gewoon glashard dat het niet zo is. En ze steunen je dan ook nergens in dan moet je het voor de rest maar zelf uitzoeken. Maar bedankt voor je heldere en begripvolle uitleg.
Dat gebeurt ook bij mensen die geen beperking hebben hoor. Mij ook. Dat heet "een blauwtje lopen." Dat is enorm balen.
Ik denk dat je een beetje teveel verwacht. Als iemand je afwijst, moet je niet verwachten dat diegene je daarna gaat steunen. Iemand die niet verliefd op je is heeft meestal helemaal geen zin om je te steunen.
Misschien is het een idee om steun te zoeken bij een vriendin? Of iemand anders die je vertrouwt? Dan sta je er toch niet helemaal alleen voor.
Ik hoop voor je dat je op een dag iemand tegenkomt waar het wel wederzijds mee is!
singa schreef:Dat maakt het inderdaad nog moeilijker. Maar ook dat is iets wat iedereen kan overkomen. Dan moet je vaak allebei opnieuw even zoeken naar hoe je met elkaar om kan gaan. Na een tijdje loopt dat vanzelf weer los hoor.
In ieder geval lijkt het me niet goed dat juist deze persoon je steunt, ook niet als hij het zelf zou aanbieden. Dat maakt het alleen maar moeilijker jezelf, je kan die persoon alleen maar moeilijker uit je gedachten zetten op die manier.
Sorry TS, we zijn hier een beetje aan het afwijken van jouw concrete vraag.
A3a1 schreef:Ja het kan erg dichtbij zijn ....en blijven. Heb het eens gehad met mijn directe collega, we werkten bijna altijd samen en ook altijd met zijn tweeën.
Dat ging wringen na 2 jaar kregen wel allebei een nieuwe baan. Duurde jaren voor ik hem weer zag.
Soms is het wederzijds soms niet.
Maar de ware komt vaak als je er niet op bedacht bent.