Iris82 schreef:Een kookwekker op 5 minuten zetten en dit afspreken.
Of standaard na hetzelfde televisieprogramma de tv uitzetten.
Goed idee:)
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
RoyceMack schreef:twee interventies die je kunt doen:
1. Volhouden. Schreeuwen negeren. Goed voorbereiden: als de wijzers van de klok op zoveel staan gaan we naar bed, tandjes poetsen. Leg ook het nut van slapen uit. Is er iets wat wel prettig is voor het slapen gaan? even kriebelen/verhaaltje lezen/spelletje/dagen afkruisen tot iets leuks/etc maak daar een happening van.
Uit bed komen kan 1 keer met als gevolg dat mam nogmaals netjes vraagt of kind wil gaan slapen. daarna negeren en telkens in bed leggen zonder spreken. Paar avonden en dan geven ze het vaak op.
2. Op laten blijven. Net zolang tot ze omvallen. Maak het niet leuk. Gewoon saaie tv dat ze toch niet kunnen volgens, geen heftige gesprekken, geen leuke spelletjes, geen speelgoed, geen snacks, er kan water gedronken worden, meer niet. Jij wil opblijven toch? dan blijf je wakker ook. Na 3 dagen vallen ze hoe dan ook om en gaan ze hun bed wel waarderen gok ik zo. Licht de juf/meester even in dat kindlief er even een paar dagen bijzit als een zombie, maar dat je thuis bezig bent met een interventie. haha.
DL is bijna 3 en ook zij valt inmiddels in alle rust zelf in slaap zonder dat ik bij haar zit.
Succes met de kleine peuterman. djinnie schreef:Brrr... "laat maar huilen". Wat klinkt dat negatief.
Hier nooit problemen gehad met huilende kinders in bed, maar het naar bed brengen duurde wel lang. Wij bleven erbij tot ze sliepen. Inmiddels is ZL 4,5 jaar en heeft hij dat al lang niet meer nodig, maar nog steeds vindt hij het fijn als mijn man even bij hem blijft zitten, wel 10 hele tellenDL is bijna 3 en ook zij valt inmiddels in alle rust zelf in slaap zonder dat ik bij haar zit.
Maar goed, wij liggen ook regelmatig met een kind bij ons in bed, omdat ze niet kunnen slapen/nachtmerrie hadden/ergens last van hebben.
Go with the flow was en is hier het motto.Succes met de kleine peuterman.
Anoeska27 schreef:Wow, wat word ik misselijk van de adviezen die hier gegeven worden. Het is wetenschappelijk aangetoond dat kinderen schade ondervinden van het laten huilen. Ze zijn inderdaad uiteindelijk stil, maar dat wil niet zeggen dat ze dan geen stress meer hebben. Je leert ze dan gewoon een kunstje, maar je pakt de oorzaak niet aan. En de oorzaak rond die leeftijd is vaak dat ze gewoon bang zijn. Natuurlijk is hij stil als jullie naar boven komen, hij is opgelucht dat jullie hem gehoord hebben en naar hem toe komen. Dat heeft niets met uitproberen te maken. Het is een fase rond deze leeftijd en het gaat vanzelf over. Gewoon hem geruststellen door erbij te blijven of bij zijn kamertje wat te rommelen, maar ik ben echt een fel tegenstander van (in zijn eentje) laten huilen.
RoyceMack schreef:twee interventies die je kunt doen:
1. Volhouden. Schreeuwen negeren. Goed voorbereiden: als de wijzers van de klok op zoveel staan gaan we naar bed, tandjes poetsen. Leg ook het nut van slapen uit. Is er iets wat wel prettig is voor het slapen gaan? even kriebelen/verhaaltje lezen/spelletje/dagen afkruisen tot iets leuks/etc maak daar een happening van.
Uit bed komen kan 1 keer met als gevolg dat mam nogmaals netjes vraagt of kind wil gaan slapen. daarna negeren en telkens in bed leggen zonder spreken. Paar avonden en dan geven ze het vaak op.
2. Op laten blijven. Net zolang tot ze omvallen. Maak het niet leuk. Gewoon saaie tv dat ze toch niet kunnen volgens, geen heftige gesprekken, geen leuke spelletjes, geen speelgoed, geen snacks, er kan water gedronken worden, meer niet. Jij wil opblijven toch? dan blijf je wakker ook. Na 3 dagen vallen ze hoe dan ook om en gaan ze hun bed wel waarderen gok ik zo. Licht de juf/meester even in dat kindlief er even een paar dagen bijzit als een zombie, maar dat je thuis bezig bent met een interventie. haha.
RoyceMack schreef:Iris82 schreef:Het kind is 2 jaar oud!! Volgens mij heb jij teveel Super Nanny gekeken.
Hmm nee, het werkte bij mij (ik was wel iets ouder). Inmiddels hou ik van mn bed.
Niet zo betuttelend zijn over kinderen. Het is echt niet levensbedreigend schadelijk als je een paar dagen een interventie pleegt die jou maanden lang van je rust weerhoudt.
Behoeften van het kind ja, heel belangrijk maar die van jezelf dan?!?!?!
Draagkracht/draaglast mensen. Het is een kind, geen watje. Jeetje. Het gaat niet om maandenlange terror waarbij de structuur wegvalt. Het is een periode waar je doorheen moet en dan kan je prima afwijken van het 'normale' patroon. want nogmaals, het is een kind. Die kunnen ergens tegen. geloof me.
conejo schreef:Hier heel veel commentaar gehad en nog af en toe over dat ze bij ons in bed slaapt. Wand als je niet uit kijkt wel ze nooit meer in haar eigen bed slapen. Daar geloof ik niet in. In ieder geval niet bij mijn dochter.
) als ze 18 zijn.



Tanden poetsen is geen discussie. Punt. Ik leg dan wel uit waarom ik tanden poetsen belangrijk vind en als het mogelijk is wil ik best een grapje maken onder het poetsen, waardoor de bui vaak zo om is. Dat helpt echter niet altijd. Peutermeisje weet heel hoed war zij wil en tot voor kort was NEE haar favo woord.
Maar slapen ook niet. Als ik er bij zat bleven ze altijd liggen (wiebelen en woelen als ze nog niet wilden). MarlindeRooz schreef:Heb je een vast ritme voordat hij gaat slapen?
Heeft hij last van nachtmerries? Hoor je dat door de babyfoon?
Heeft hij buikpijn? Andere pijn?
Heb je al melatonine geprobeerd?