Ik denk dat er niet alleen een taboe is rond rouwen, maar ook rond de dood. De combinatie van die 2, maakt dat mensen niet goed weten hoe ze moeten omgaan met iemand die een geliefde verloor. Maar het taboe rond de dood, zorgt er ook voor dat zeer veel mensen niet over sterven praten met mekaar wanneer er iemand ernstig ziek is. Wie ziek is, wil vechten voor het leven, de naasten zwijgen, want het is te pijnlijk om aan het mogelijke gemis te denken. Bijna niemand wil tijdens het leven over het afscheid praten, men zegt soms niet wat men wil zeggen, omdat je niet de indruk wil geven dat je met het slechts denkbare rekening houdt. En ik denk dat het ook een menselijke reactie is, al merk ik wel, tijdens het uitoefenen van mijn job, dat die zeldzame families, die wel met mekaar in dialoog kunnen gaan, een totaal ander rouwproces hebben. De pijn, het verdriet, dat blijft voor iedereen het zelfde, maar daar waar er met elkaar gesproken werd en waar iedereen alles heeft kunnen zeggen waar ie behoefte aan had, heerst er meer een gevoel van berusting.