Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-02-16 21:48

Geplaatst: 08-02-16 21:48

pipo schreef:
Desiree, ik vind niet dat je daar op mag buigen. Mensen gaan dood of krijgen andere dingen te doen... Een kind zal je zelf groot moeten brengen. Niet op medewerking van een ander. Zou wel mooi zijn, maar je mag en kan er niet vanuit gaan!

Ik vind dat je wel gelijk hebt hoor.
Maar aangezien de maatschappij vindt dat iedereen recht heeft op een kind, en dat er ouders zijn die nog minder capabel zijn ook kinderen mogen krijgen...

Maar in deze tijd, waarin alle vormen van zorg en steun worden afgeknaagd en steeds meer aan mensen zelf overgelaten wordt is het inderdaad niet verstandig.

Maar wat ik ook begrepen heb van de ts, is dat ze een beetje voor een dilemma staat. Want als ze bij haar gevoel blijft, wat eigenlijk het beste is wat een mens kan doen, kan het zijn dat ze haar partner verliest.

**Geplaatst**: 08-02-16 21:52

Geplaatst: 08-02-16 21:52

Het hangt ervan af. Hoe groot is jouw kinderwens? Groot genoeg om alle mogelijke minder prettige dingen aan te kunnen?

Je stelligheid over 'geen risico' wat erfelijkheid betreft onderschrijf ik niet.
Er is wel degelijk een erfelijke component. Die is bij alle auto-immuunziektes aanwezig. Men beweert ook van auto-immuunziektes als MS, epileptische aanvallen en Besnier Boeck dat ze niet erfelijk zijn, maar dat het risico erop wat groter is. Vreemd dat zowel mijn opa als zijn zonen één of meerdere van deze ziekte hebben gekregen. Bij allen openbaarde de ziekte zich pas op 40+ leeftijd... Hun kinderen en kleinkinderen wachten gelaten af of zij het ook krijgen. Reuma is er ook zo eentje. Niet 100% overerfbaar, maar de kans is wel veel groter, en is mede afhankelijk van omstandigheden.

Je specialist kan voorlichting hierover geven, en voor jou blijft de overweging wat de kwaliteit van jouw leven is, en mogelijk van jullie toekomstige kind, stel dat die SLE mocht krijgen. Want daar beslis je nu over... kun je omgaan met die gevoelens, stel dat...?
Mijn (voor)ouders wisten destijds niet dat ze erfelijke ziektes droegen en die ook konden doorgeven, en dat geld ook voor mijzelf... Mijn kinderen weten het nu wel, en hebben nog tijd genoeg. Als e.e.a goed behandelbaar is, en de kwaliteit van leven hoog genoeg, dan is er geen probleem. Maar in geval mijn dochter binnenkort MS zal krijgen, dan zal ze wellicht de keuze maken geen kinderen te willen.

Daarnaast; voor een kind kies je samen. Met de nadruk op samen. Een kind mag nooit als drukmiddel gebruikt worden om de relatie 'goed te houden', hoe groot de kinderwens van 1 partij ook is.
Dan heb je je wel wat andere zaken af te vragen, lijkt mij. Hoe moeilijk dat ook is.
Ik kan je alleen maar wijsheid wensen.

**Geplaatst**: 08-02-16 22:00

Geplaatst: 08-02-16 22:00

Ik heb hier er al 2 rondlopen, 3de op komst voor over een dikke 2 maanden.
Momenteel ook super super moe, kan altijd slapen, en sinds week 4 bekkeninstabiliteit. Op 26 weken toch uiteindelijk maar gestopt met werken, want ik kon gewoon niks meer zonder gigantisch pijn te hebben. Nu kan ik overdag rusten en lukt het me juist om voor de kinderen te zorgen, maar winkelen gaan etc is gewoon te zwaar.
Dus hoe ik nu voor mijn 2 oudste moet zorgen, moet gij voor uw eerste gaan zorgen, en wrs nog wat moeilijker dan wat ik nu heb. Ik zou het niet meer opnieuw doen in ieder geval.
Opvoeden is sowieso al zwaar, ge kunt u dan wel optrekken aan de mooie momenten, maar dat vind ik nu al heel zwaar, om er nog van te genieten....

**Geplaatst**: 08-02-16 22:06

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 22:06

Persoonlijk zou ik het heel kwalijk vinden als je de stap zou nemen omdat je partner het zo graag wilt.
Want ik heb helaas in mijn omgeving gezien wat het kan doen met een kind als een van de ouders het eigenlijk niet wilde.
Onbewust wordt dat meegenomen tijdens de zwangerschap en zeker ook (het begin van) de opvoeding..
Ik ben er van overtuigd dat een kind het voelt dat hij/zij niet gewenst is ofdat er eigenlijk twijfels over waren.

Ik zou dus heel duidelijk voor jezelf afwegen of je dit wilt omdat je partner het wil en je graag je relatie wil behouden of dat je er misschien zelf ook wel voor wilt gaan.
In dat laatste geval mag je alles hierboven als ongetypt beschouwen

!

Succes in ieder geval met je beslissing!

**Geplaatst**: 08-02-16 22:11

Geplaatst: 08-02-16 22:11

Maar ts stel je eens voor, kun jij het geestelijk ook aan als je niet je kind kan verzorgen en met je kindje kan spelen of moet beschermen tegen gevaar en je man wel en dus vaak heel vaak de klos zal zijn?

Ik zelf had de pech dat het mis ging in mijn rug bij de bevalling, het eerste jaar was voor mij echt niet leuk.
Ouders en schoonouders hebben ons ontzettend geholpen, maar ik vond het geestelijk zo zwaar dat ik dat zelf niet kon! ik kon haar niet optillen, toen ging ze kruipen..... ik kon haar niet oprapen en beschermen omdat ik niet snel genoeg kon lopen.Toen ging ze lopen.....zelfde laken en pak ,vreselijk!
Na revalideren ging het beter.... tot ze buiten ging spelen en rijden op een fietsje bv ik kan haar dan niet bij houden om te stoppen bij gevaar..... natuurlijk zijn er veel creatieve oplossingen een longeerlijn aan de bagage drager bijvoorbeeld, dan kan ik haar wel stoppen bij dreigend gevaar ook op afstand.
Maar het valt mij niet altijd gemakkelijk, zij weet niet beter en papa is een super papa!

Dit scenario was totale verrassing, maar als je het al weet van te voren mag je dat jezelf en je naasten wel aandoen?

**Geplaatst**: 08-02-16 22:13

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 22:13

TS zowl Sjogren als SLE hebben mogelijk een genetische factor. Als één van beide twijfelt moet er IMO niet aan begonnen worden. Kinderen wil je allebei 100% of niet.

**Geplaatst**: 08-02-16 22:17

Geplaatst: 08-02-16 22:17

Oom hier waren meerdere kinderen gewenst maar zoals het er nu naar uit ziet blijft het er echt maar bij 1.

Ik ben zelf gezond, ondanks vele familie kwalen. Heb ook bekkeninstabiliteit opgelopen en kon ook vrijwel niks meer. Nu is mijn zoontje 6 maanden en werk nu sinds een week weer maar het is enorm zwaar. Doe het met veel liefde en plezier maar en werken en een huishouden draaiende houden en mijn paarden doen is eigenlijk gewoon teveel. Mijn man werkt 60 a 80 uur per week en dan waren wij eigenlijk ook nog aan het verbouwen. Doe het meeste qua opvoeding dus alleen

Als je vriend/man jullie relatie op het spel wil zetten omdat jij lichamelijk of achteraf een zwangerschap niet aan kan dan zou hij bij mij rap het deurgat weten te vinden.

Is het ook volledig uitgesloten dat je een zwangerschap aankunt? Want dat kan ik niet echt uit je verhaal halen

**Geplaatst**: 08-02-16 22:24

Geplaatst: 08-02-16 22:24

Sleeper schreef:
Mensen kunnen heel makkelijk roepen 'niet doet' 'niet aan beginnen' egoistisch' (pardon? Kinderen krijgen is per definitie egoistisch) maar het is een keuze die alleen jij zelf kan maken. Ik ken veel chronisch zieke mensen met kinderen, het is niet altijd makkelijk voor ze maar het lukt ze, al dan niet met hulp, wel. Soms zie ik een (ver) familielid met ms en een jong kind en dan denk ik weleens 'tjeetje, waar heb je voor gekozen' Zij kan niks maar dan ook niks zonder hulp. Maar ze is zo gelukkig en haar wens was zo groot. Tja, daar kan ik heel veel oordelen over hebben. Maar wie ben ik?

Zelf heb ik ervoor gekozen om geen kinderen te krijgen om die reden. Ik kan niet dag en nacht voor jonge kinderen beschikbaar zijn en daarnaast ik wil mijn ziekte niet doorgeven. Gelukkig heb ik geen last gehad van de zogenaamde klepperende eierstokken. Heb je dat wel is het een hele moeilijke beslissing. Je zal maar zo graag een kindje willen maar mensen zeggen dat je egoistisch bent, auw. Hoe makkelijk mensen hier ook hun mening neerzetten, het heeft ook een kwetsende kant.

Soms zie ik van die kleine lekkere dikke baby propjes en dan smelt m'n hart wel. En soms krijg ik een gevoel over me heen 'wat als' Maar voor mij was de beslissing duidelijk en mijn geluk is ook dat ik een partner heb die ook geen kinderen wilt. Want ook daar zal je rekening mee moeten houden. Stel dat jij zegt 'nee' maar je man/vriend/vrouw/vriendin zijn/haar verlangen is zo groot, wat dan?

Sterkte, en wat dapper dat je hier zo kwetsbaar durft neer te zetten.

Precies! Kan me helemaal vinden in jouw verhaal.
Niemand kan jouw keuze bepalen en eigenlijk mag ook niemand jouw keuze beïnvloeden. Dit is zo'n gevoelskwestie. Natuurlijk moet je ook rationeel denken en dat is soms erg lastig.....been there, done that
Wij hebben er voor gekozen wel kinderen te krijgen maar heb ook alle respect/begrip voor de mensen die een andere keuze maken.

Wij hebben inmiddels 2 kindjes. Wel nadat alle erfelijke factoren zijn gecheckt en ik medisch groen licht kreeg. Zoals ik eerder al schreef; we zijn geen standaard gezin maar wel een heel leuk gezin
We zijn erg actief al gaat het anders en vergt het wat aanpassing en vooral planning. Niet altijd makkelijk maar het heeft mijn leven enorm verruimt! Klinkt dramatisch; maar ik heb iets om 1000% voor te leven en dat kost dan een boel energie maar ik krijg er tonnen energie en levensvreugde voor terug!

Maar de andere kant zoals Sleeper kan ik ook heel goed begrijpen.

Kortom; het is een keuze die alleen jij kunt maken, hoe moeilijk dat ook is....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-02-16 22:38

Geplaatst door de TopicStarter : 08-02-16 22:38

Rocamor dank je! Ik begin niet aan kinderen omdat mijn partner dat wil. Maar de situatie is nu wel erg vervelend. Eventueel je leven opgeven wat je nu hebt. Dat zou kunnen als je er samen niet uitkomt.

Riel dank je voor je steun!

Levant, knap dat je het zo kan! Ik wil niet dat mijn partner alles moet doen buiten zijn fulltime baan om. Dat lijkt me op langer termijn niet vol te houden.

Goof, denk dat ik het een beetje verkeerd heb neergezet. Ik zou never nooit aan een kind beginnen om mijn relatie in stand te houden.

Mysa, wat ontzettend fijn dat je zo'n geluk hebt! Helaas gaat het bij mij niet beter worden. Het gaat heel erg op en neer met vlagen.

Luuntje, erfelijkheid is erg klein tot niet aanwezig. Wel kunnen er 2 complicaties optreden. Dit is niet ernstig volgens mij reumatoloog. En de kans is ook klein. Wel zou er extra controle blijven.
Wat naar dat je zoontje het ook heeft. Heel veel sterkte!

Blondies, jij zegt precies wat mijn leven indd inhoudt. Het kan ineens opkomen. De ene dag of uur voel je je oke en de andere dagen of uren zijn drama.
Dat van een kind een paar dagen zat ik ook al aan te denken. Dank je! Misschien dat ik me gevoel dan ook mee kan krijgen. Verstandelijk ben ik er wel uit.

_ZsaZsa_ Gefeliciteerd! En sterkte!
Mijn paard zou ik never nooit weg kunnen doen. Die geeft me zoveel. Die geeft me energie, kracht enz enz.

Sleeper, dank je! Ik hou van openheid en eerlijkheid en ja daar hoort ook kwetsbaar bij.

Desiree, ik wil indd zelf de verantwoording nemen in alles wat ik beslis. In nood is het geen probleem. Maar ik wil niet afhankelijk zijn. Ik kies ergens voor dan moet ik daar ook voor gaan.
Mijn gevoel twijfelt omdat ik een kindje ook erg leuk zou vinden. Maar verstandelijk weet ik dat het niet goed is. En verstand is in dit geval veel belangrijker.

Lindsey_99, er is helaas nog niet alles bekend over de ziekte. Wel fijn dat je het met me wilt delen. Ik heb indd ook reuma erbij. Gelukkig heb ik daar met vlagen last van. En is de pijn prima te doen. Dank je verder!

Rienne, de reumatoloog heeft meerdere onderzoeken gedaan en aangegeven dat als ik serieus met kinderen bezig ga ik dat aan moet geven. Dat is het. Maar als ik zwanger zou zijn moet ik er zo wie zo dingen voor laten. Bedoel als je het nu net red dan moet er eerst iets weg voordat je er iets bij kan doen.

Ik vind het heel fijn dat jullie dit met mij willen delen. Want ook de verhalen die ik hier lees zijn best pittig! Ik heb respect hoe ieder van jullie omgaat met de aandoeningen. Top! Doet mij goed!
Soms voel je je zo alleen en onbegrepen en dit is toch echt een oppepper! Nogmaals dank jullie!

**Geplaatst**: 08-02-16 22:57

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 22:57

Voor je paard kun je evt een bijrijder zoeken.

Misschien is het goed idee om samen met je partner een afspraak te maken bij je arts of specialist en kunnen jullie samen kijken of het kan. Mocht je dat willen tenminste. Misschien opent het zijn ogen dat het ook evt niet kan.

**Geplaatst**: 08-02-16 23:11

Geplaatst: 08-02-16 23:11

2misty2 schreef:
Goof schreef:
Punt. Duidelijk. Klaar.
Jouw lijf, jouw gezondheid, jouw beslissing en die heb je zo te lezen allang genomen.

Eens maar toch knaagt het. Mijn relatie is ook heel belangrijk. Maar ik wil een kind wel bieden wat het verdiend en nodig heeft. Het is niet zo dat ik het niet wil. Dus dat gevoel blijft ook nog spelen. Maar ik denk dat het niet reeel is tegenover het kind. En daarmee heb ik denk ik mijn keuze al gemaakt.. lastig!

Ik ben de dochter van een chronisch zieke moeder die ook nog eens erfelijk belast in met dezelfde aandoening (dat wist mijn moeder niet toen ze besloot kinderen te willen) en kan je wel zeggen dat het niet altijd even makkelijk is geweest. Ik was heel erg gewenst en dat heb ik heel erg gevoeld, maar mijn moeder kon niet wat andere moeders wel konden. Daarbij waren er veel zorgen in het gezin en was mijn moeder door alles ook niet altijd even vrolijk. Het is namelijk heel frustrerend als je lichamelijk niet uit de weg kan, zoals je zelf wel weet, en dan nog met kinderen.

Dus als je er al niet 100% zeker van bent dat dit je allergrootste wens is, moet je het gewoon niet doen. Ik ben inmiddels 36 jaar en heb die keuze voor mezelf ook gemaakt.

**Geplaatst**: 09-02-16 00:01

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 09-02-16 00:01

Hoi hoi,

Ik heb ook SLE (en reuma) én ik heb die bepalende factoren in m'n bloed waarbij het kindje sowieso een hart blokkade heeft en (paar maanden??) dezelfde ziekte heeft.

Dat was voor mij een serieuze reden om ervoor te kiezen dat wij niet aan kinderen gaan beginnen.
Uiteindelijk is dit natuurlijk wel een proces waar je door heen moet..,

**Geplaatst**: 09-02-16 01:12

Geplaatst: 09-02-16 01:12

Wel heel moeilijk hoor TS, dit is voor velen al lastig zat en dan ook nog zo in tweestrijd omdat je partner het wel graag wil.
Iemand haalde trouwens aan dat er erg makkelijk over gedaan wordt door mensen, maar zo lees ik het totaal niet.
Men deelt wel veel eigen ervaringen en ik moet zeggen dat ik het zelf ook heel fijn vind om te lezen.
Ik had altijd het idee dat veel mensen dan toch gewoon hoe dan ook kinderen willen, wat de gevolgen ook zijn en dat vind ik echt een naar idee.
Dat er veel meer medestanders zijn hierin vind ik ook fijn om te lezen.
En over het stukje makkelijk, zelf heb ik Asperger, al bij zeven gediagnosticeerd.
Dat heb ik tot een jaar of 15 echt heel erg moeilijk gevonden zo onbegrepen als dat is op scholen is en in de maatschappij.
Alleen daarom al wilde ik het niet, en toen was ik pas 14.
Inmiddels is dat veel beter, en door de wetenschap is ook inmiddels verklaard hoe dat komt gelukkig, anders zou ik haast gaan twijfelen aan mezelf.
Ik blijf enorm stressgevoelig en prikkelgevoelig, maar het is geen grote belemmering op dit moment in mijn huidige leven.
Maar toch gun ik dat een kind gewoon niet, dat onbegrip en buitenbeentje zijn.
Daar komt de chronische Lyme bij die overdraagbaar is via de placenta, en daar ben ik gewoon echt heel ziek van.
De kans dat ik ooit beter wordt is gewoon echt klein, al knok ik gewoon door.
Buiten het feit dat ik de wens niet heb moet ik er echt niet aan denken een kind met Lyme te hebben, wat echt kan gebeuren.
Dan zit je met een hulpeloos kind wat zich ziek voelt maar niet goed kan communiceren, ik lees het wel eens en het is hartverscheurend.
Een constant huilend driejarig kind langdurig vol aan de antibiotica, met zoveel pijn en zo ziek, leg het ze maar uit.
Een volwassene kun je nog dingen goed uitleggen, maar een kind niet altijd.
Ik zou het mezelf echt nooit vergeven dat ik daar bewust voor kies, ik weet namelijk dat de kans zeer aanwezig is en die pijn gun ik niemand.

Dus makkelijk? Voor mij wel, omdat ik het lijden ken.
Maar als partner dan je al zieke vriendin dan in zo'n spagaat zetten vind ik wel vrij heftig moet ik zeggen.
Het geen kinderen willen is in dit geval geen vrijwillige keuze, dan is dat wel even zout in de wonde volgens mij.

**Geplaatst**: 09-02-16 01:31

Geplaatst: 09-02-16 01:31

Ik ben chronisch ziek met nog veel onduidelijke componenten. Ik ben snel vermoeid, ontzettend moe en heb veel pijn. Buiten dat ik hoopte dat mijn klachten minder zouden worden, kon ik ook niet zomaar zwanger worden en misschien wel helemaal niet. Daar had ik me dan ook bij neergelegd, tot er iets meer dan een jaar geleden een wonder plaats vond...ik was zwanger. Inmiddels is mijn kleine man geboren en hoewel het soms verschrikkelijk zwaar is, zou ik het niet willen missen. Ik heb een goede achterban die me helpen waar ze kunnen en eerlijk gezegd heb ik me nog nooit zo goed gevoeld. Ik moet er wel bij zeggen dat ik een ontzettend makkelijk kindje heb, ik weet dus niet hoe het zou zijn als hij veel zou huilen of slecht zou slapen...maar een ding weet ik wel, ik had dit niet willen missen

Ik denk dat je voor jezelf na moet gaan wat je wil en of het je dat waard is. Niemand weet wat de uitkomst is en hoe het gaat lopen als er een kindje komt. Maar het moet wel jouw beslissing zijn, want jij moet het uiteindelijk doen.

Waar ik wel een beetje van schrik, is dat je zegt dat je beslissing je relatie kan kosten...

**Geplaatst**: 09-02-16 01:44

Geplaatst: 09-02-16 01:44

Dit is zo'n ontzettend persoonlijke keuze die imo enorm afhankelijk is van je kinderwens. Ik heb dezelfde afwijking als luuntje (Ehlers Danlos) en waar zij aangeeft dat ze er nooit voor gegaan was als ze vantevoren wist wat er aan de hand was en dat er 50% kans op erfelijkheid is, sta ik aan de andere kant samen met mijn vriend. Ik weet wat ik heb, ik gebruik een rolstoel en heb beduidend minder energie dan de gemiddelde nederlander. Maar toch hebben wij beide een grote kinderwens en ons besluit valt toch meer de andere kant op. We zijn ons er enorm van bewust dat een zwangerschap voor mij risico's met zich meebrengt en dat we een kindje kunnen krijgen met mijn aandoening, maar wij zijn er wel van overtuigd dat omdat we weten waar we op moeten letten we er beter op in zouden kunnen spelen als dat bij mij destijds gedaan is omdat niemand wist wat ik had en ik daardoor juist verkeerde aanpak heb gehanteerd totdat ik uiteindelijk m'n diagnose kreeg. En dan heb je natuurlijk nog het minder-energie deel maar ik ben ervan overtuigd dat het me zal lukken voor mijn kindje te zorgen, als ik zou weten dat ik continue hulp nodig heb om voor mijn kindje te zorgen denk ik dat ik er weer iets anders in zal staan. En tegelijkertijd weet mijn vriend ook dat er meer op zijn schouders zal vallen, vooral de dingen waarvoor meer energie nodig is oid, buiten ravotten of voetballen oid zie ik mezelf ook niet heel snel doen.

Maar dat is hoe ik erin sta, ik ken ook mensen met mijn aandoening die nog veel beperkter zijn maar wel voor kinderen hebben gekozen en tegelijkertijd ook mensen met mijn aandoening die veel minder beperkt zijn maar heel bewust zijn gegaan voor geen kinderen. Ik zou je aanraden om gewoon heel veel te praten en na te denken, zo'n beslissing gaat niet over 1 nacht ijs. Zolang jij en je partner erachter staan is er echt wel een manier te vinden om het te laten werken, maar laat je niet dwingen door je vriend, als jij het niet wil is het ook aan hem dat te accepteren.

**Geplaatst**: 09-02-16 13:27

Geplaatst: 09-02-16 13:27

2misty2 schreef:
Ik snap jullie reacties. En ik heb ook zeker mijn mening erover. Ik zie het niet zitten. Maar mijn partner dus wel. Het kan dus mijn relatie kosten. Vandaar dat ik nog één keer moeite doe om ervaringen van anderen te horen.
Ik heb Sjogren en SLE. Ben dus extreem moe en regelmatig pijn. De vermoeidheid zal me de kop kosten.
Kwa erfelijkheid is er geen risico.
En indd zoals hierboven. Mijn partner is de kostwinner doordat ik vanwege ziekte indd niet fulltime kan werken. Ik heb een part time baan.

Ik heb dezelfde aandoeningen als jij en ik durf het (nog) niet aan. Nu heb ik ook geen kinderwens dus dat scheelt weer. Alleen zit mijn angst hem vooral in de zwangerschap zelf en niet zo zeer in de periode daarna. De ziekte is bij mij goed onder controle dus ik kan er prima mee functioneren.

Mijn arts zei dat je tijdens je zwangerschap een grote kans hebt op opvlammingen en dus het beste medicatie door kunt slikken. Ik vind dat toch een naar idee. Ik ben bang dat de medicatie kan zorgen voor (subtiele) geboortedefecten of afwijkingen, ook al is daar wetenschappelijk geen onderbouwing voor. Maar een eventuele opvlamming is nog schadelijker voor de ongeboren vrucht. Aan de andere kant zijn er hordes vrouwen met SLE die kerngezonde kinderen op de wereld zetten. Ik lees dus even mee, ben wel benieuwd wat anderen zeggen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-16 18:03

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-16 18:03

Jessix bedankt dat je je verhaal deelt. Ik begrijp het volledig.

BiHb, hoe weet je het zeker van die Hart Blokkade? Ik heb wel het antistof indd maar dan heb je 5% kans volgens de gegevens.

Moonfish13. Ja indd erg lastig. En echt respect hoe je er zelf over denkt!

Siesjuh wat fijn! Geniet er maar lekker van!

Saar4, wat naar dat je eigenlijk hetzelfde hebt! Bij mij zijn der ook nog heel veel vragen.

Ik heb de reumatoloog gebeld. Begin maart heb ik een afspraak. Ik ga het met hem bespreken en ik wil het bloedonderzoek wat ik in het begin had overdoen.
Ik heb de uitslagen vanmiddag opgevraagd. Alles wat positief is lees ik niet veel positieve dingen over. Misschien kan ik het dan voor mezelf afsluiten. En eventueel duidelijkheid en onderbouwing naar mijn partner. ( vraag me niet waarom maar dit gevoel is echt heel vervelend, dus kennelijk heb ik deze manier/ weg nodig ) Ik heb vandaag heel veel info opgezocht.

**Geplaatst**: 09-02-16 18:19

Geplaatst: 09-02-16 18:19

Eigenlijk vind ik het een beetje apart dat je iets zo zou moeten onderbouwen naar je 'partner'.

**Geplaatst**: 09-02-16 18:24

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 09-02-16 18:24

Is het niet fijn voor de partner om precies te weten waarom ze geen kinderen wilt. Misschien heeft hij een verkeerd beeld over de aandoening(en) en zou dat veel klaarheid en begrip scheppen?
Als hij een een echte vurige kinderwens heeft, en ja een man kan dat even hard hebben als een vrouw, dan kan hij een gefundeerde beslissing maken.
Als hij zijn wens op zij zet voor de gezondheid van zijn partner, is het toch niet veel gevraagd om klaarheid te scheppen waarom ze tot op dit standpunt is gekomen.

**Geplaatst**: 09-02-16 18:28

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 09-02-16 18:28

Al wilde TS geen kinderen omdat de zon te laat onderging in het jaar '93 op 5 mei. Dan moet de man keuze maken; zonder kinderen bij TS blijven of verder gaan. Ongeacht de reden blijft het resultaat hetzelfde. Ik krijg het idé dat TS haar recht om zelf te bepalen of ze al dan niet kinderen wil/zal krijgen ietwat "uit handen" moet geven op deze manier. (ze moet iig een hele goede reden hebben om ze niet te maken blijkbaar.)

**Geplaatst**: 09-02-16 18:32

Geplaatst: 09-02-16 18:32

Ayasha schreef:
Eigenlijk vind ik het een beetje apart dat je iets zo zou moeten onderbouwen naar je 'partner'.

Ik denk dat partner dat niet wil weten.

**Geplaatst**: 09-02-16 18:32

Geplaatst: 09-02-16 18:32

Dus een man moet alles maar slikken zonder uitleg volgens u?
Ok, het resultaat is misschien hetzelfde, maar het één is in mijn ogen zonder fatsoen en het andere met respect.
De man heeft toch ook rechten?
Zie het in veel topic's voorbij komen de laatste tijd, de vrouw is diegene die beslist en de man moet maar volgen of weggaan.
Ben blij dat ik daar, als vrouw, anders over denk. Communicatie en gelijkwaardigheid is voor mij heilig.

**Geplaatst**: 09-02-16 18:35

Geplaatst: 09-02-16 18:35

Neen, niet alles. Dat staat er ook niet als je leest. Gelieve dat dus ook niet in mijn mond te leggen.
Hij heeft wel gewoon te "slikken" als een vrouw een dergelijke beslissing over HAAR lijf maakt en haar verdere toekomst. Dan heeft hij IMO maar 2 keuzes; accepteren en er bij blijven of accepteren maar een partner zoeken die wel aan zijn noden "voldoet". Hij heeft NIET het recht om haar kinderen op te dringen. Ook niet om haar enkel "die keuze te geven" als ze met een goede reden komt.
Het is haar lichaam. Wil zij er geen baby in, komt er geen baby in. Klaar. Waarom zou eender welke man iets te zeggen hebben over wat wel of niet in een vrouw haar lijf komt?

Laatst bijgewerkt door Ayasha op 09-02-16 18:36, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 09-02-16 18:36

Geplaatst: 09-02-16 18:36

chanel1985 schreef:
Dus een man moet alles maar slikken zonder uitleg volgens u?
Ok, het resultaat is misschien hetzelfde, maar het één is in mijn ogen zonder fatsoen en het andere met respect.
De man heeft toch ook rechten?
Zie het in veel topic's voorbij komen de laatste tijd, de vrouw is diegene die beslist en de man moet maar volgen of weggaan.
Ben blij dat ik daar, als vrouw, anders over denk. Communicatie en gelijkwaardigheid is voor mij heilig.

Mannen hebben altijd nog alle rechten van de wereld gehad dus ik heb met mannen geen enkele medelijden want die worden heus niet gepasseerd.

Denk je dat partner niet op de hoogte is van de fysieke beperkingen van zijn vrouw/vriendin? En dat zij hem haar bezwaren en beperkingen niet heeft uitgelegd? Lijkt jou dat waarschijnlijk?

Daarbij, heeft ze zelf wel veel te willen dan? Met haar lichamelijke beperkingen? Dus waarom heeft hij dan méér te willen dan zij?

**Geplaatst**: 09-02-16 18:41

Geplaatst: 09-02-16 18:41

Wat er tussen ts en haar man/vriend gebeurt is voor hun. Ts heeft twijfels, dan ga je op onderzoek uit. Lijkt me logisch. Maar een relatie houden en toch kinderen (proberen) te maken is ook logisch voor vele. Ik vind het niet zo verkeerd om dingen uit te zoeken en te kunnen onderbouwen. Zelfs als het om minimensjes gaat. Het zijn geen paarden/honden of iets wat je verkoopt als dingen niet gaan zoals gepland.. dus info, angst en twijfels zijn beter dan je zonder meer vol met jong te laten schieten. Want vriendlief is zo gek op kindjes.. nee een relatie is overleg, afwegen en soms na lange tijd is dat ook niet genoeg. Beter nu einde oefening als over 4 jaar als ts met een kleine zit en manlief aan t werk is en zijn ding doet, zonder ts. Ik ben bezig met een scheiding nu... na 20 jaar. Mijn paarden staan te koop.. mijn kids niet. Maar gaat zeker zwaar worden. Zowel afscheid van mijn beestjes als alleen voor de kids zorgen. Maar het leven loopt nooit zoals gedacht. Dus ts, goed dat je probeert te kijken hoe en wat.

Nomineer dit bericht ×