Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-01-16 09:52

Geplaatst: 24-01-16 09:52

Ik zou gaan, en eerlijk gezegd nu nog in levende lijve.
Je gaf aan dat je vader 80 is en ik denk dat het iets van de oude stempel is maar vele mensen rond die leeftijd erkennen psychische stoornissen niet, wat natuurlijk wel heel erg jammer is.
Zelf heb ik in dagopname gezeten met een zware depressie, bij de grootouders van mijn man werd ik bestempeld als een lui mormel.
Toen was ik ook ontzettend boos, hoefde niks meer met hun te maken hebben etc. Inmiddels vermijd ik het onderwerp bij hun, het gaat weer goed tussen ons ze bedoelen alles goed maar ik weet dat ik sommige dingen bij hun niet ter spraak moet brengen dit om mijzelf te beschermen tegen vervelende uitspraken.

De vriendin van mijn vader had trouwens MS, het was een lieve vrouw waar ik het goed mee kon vinden maar zeker niet altijd.
De laatste keer dat ik haar heb gezien hadden wij ruzie, vervolgens hoorde ik na een aantal maanden dat ze was overleden ze bleek in een euthanasietraject te zitten. Haar lichaam is naar het ziekenhuis gegaan en er was geen begrafenis.
Nooit heb ik hier echt om kunnen huilen, het is nooit bevestigd voor mij dat ze overleden is.
En wist ik maar dat ze in het traject zat, dan was ik zeker nog langs haar gegaan...

**Geplaatst**: 24-01-16 10:46

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 10:46

TS de enige die kan bepalen en aanvoelen wat te doen ben jij; iedereen is anders en reageert vanuit zijn eigen gevoel hier, wat logisch is maar dat maakt voor jou de keus niet makkelijker. Ik kan wel zeggen of uitleggen wat ik zou doen maar helpt dat jou in je keuze? Ik denk het niet, want dat is een hele andere situatie dan waar jij in zit.
Het enige wat ik je kan meegeven is; denk aan jezelf en je eigen gemoedsrust. Als je merkt dat je heel veel spanning opbouwt omdat je denkt dat je er bij leven heen moet of omdat je niet serieus genomen gaat worden; niet doen dan. En afscheid nemen bij dood hoeft niet in de grote groep maar kan en mag ook daarna of misschien zelfs daarvoor. Ongeacht wat je keuze is, er gaat altijd iemand wat van vinden maar jij moet voor jezelf rust erin houden. Ben je er klaar voor dan is het mooi. Zo niet; dan niet. Dat is ook geen schande.

**Geplaatst**: 24-01-16 10:53

Geplaatst: 24-01-16 10:53

De enige die hier antwoord op kan geven dat ben jijzelf. Ik denk ook niet dat het antwoord ligt in de vraag 'wat doe ik als hij doodgaat', maar dat het misschien de vraag moet zijn 'wat wil ik nog bij leven'. Ik denk in je berichten oud zeer te lezen; je hebt contact verbroken, maar ergens vind je dit nog moeilijk. De berichten van Brainless daarentegen zijn in mijn ogen vele malen objectiever. Ik kan het natuurlijk fout interpreteren, maar zoals ik het lees denk ik dat ik het volgende zou doen.

Bel hem op en vraag of hij openstaat voor een gesprek. Wanneer hij dit ook wil, ga op een rustig moment om de tafel zitten en heb een goed gesprek en kijk of je wat naar elkaar kunt komen. Is het antwoord op beide vragen nee, dan zou ik het laten.

**Geplaatst**: 24-01-16 11:04

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 11:04

Nah voor je vader hoef je het niet te doen, als hij contact wou hebben dan had hij dat wel gezocht..
Het is absoluut goed om erover na te denken! Maar ik persoonlijk zou denk ik niet gaan, in ieder geval niet als hij nog leeft. Crematie zou ik overwegen voor de nabestaanden al kan ik me voorstellen dat je er vreselijk tegenop ziet...
In ieder geval sterkte ermee, het is geen makkelijk besluit kan ik me voorstellen.

**Geplaatst**: 24-01-16 11:18

Geplaatst: 24-01-16 11:18

Ik vind het raar dat mensen elkaar jaaarenlang niet hoeven / willen zien, maar als een van de twee dan stervende is, dan ineens wel. Als die persoon echt zo belangrijk voor je is, dan had je het wel eerder gedaan, denk ik dan. Ik vergelijk het een beetje met nooit naar de kerk gaan, maar met Kerst wel.

Neemt natuurlijk niet weg TS, dat als je wil gaan, moet je dat zeker doen. En dat zou ik dan doen voordat hij overlijdt.

**Geplaatst**: 24-01-16 11:27

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 11:27

IMO is er maar één ding dat je moet doen en dat is trouw blijven aan jezelf: als jij het gevoel hebt dat je moet gaan, dan ga je. Heb je dat gevoel niet. Dan ga je niet.

**Geplaatst**: 24-01-16 11:28

Geplaatst: 24-01-16 11:28

Wat moeilijk zeg, t.s. Ik denk, wat anderen zeggen, dat jij dat alleen kunt bepalen. Ik heb zelf mijn vader voor het laatst gezien toen ik 8 was (ben nu 54) en dat was zijn keuze . Hij is in 2009 overleden. Ik heb hem nooit meer gezien, en ben er uiteraard niet heen gegaan, en heb er geen seconde spijt van, maar in jouw geval is het nog veel verser. Je kunt ook denken; ik stuur hem nog een keer een brief ofzo en aan de hand van zijn reactie (reageert hij uberhaupt?) kun je dan bedenken wat je wilt.

**Geplaatst**: 24-01-16 11:40

Geplaatst: 24-01-16 11:40

colunder schreef:
Sinds april vorig jaar heb ik het contact met mijn vader verbroken.
dit heb ik o.a. gedaan omdat hij de laatste jaren ,sinds ik gehoord heb dat ik bipolaire stoornis heb,steeds vervelende opmerkingen naar mijn hoofd kreeg over de psychiatrie of het hebben van een uitkering.
ook tijdens mijn opnames in een GGZ heeft hij nooit iets van zich laten horen of zien .
toen ik hem de laatste keer nadat hij zo'n opmerking maakte vroeg wat dan het verschil maakte tussen een gebroken been of een psychische aandoening ,antwoorde hij"een gebroken been is tastbaar en dat niet"
toen zei ik"dus als het niet tastbaar is
bestaat het niet"
dat vind hij dus.
sindsdien heb ik het contact verbroken.
Nu heb ik begin december gehoord dat hij ongenezelijk ziek is.
ik heb hem eind december een kaartje gestuurd om hem sterkte te wensen,maar daar heb ik niks op gehoord.

nou blijft de vraag maar door mijn hoofd spoken"wat doe ik als hij overlijdt?"
Wil ik hem voor die tijd nog zien,wil hij dat?
ga ik naar de crematie?
oom met de hulp van mijn spv'er kom ik er niet uit.
wie heeft hier ervaring mee en kan mij advies geven?

Denk aan jezelf en je eigen genezing..het leven is van jouw..

Een ouder hoort te steunen en een veilige basis te vormen voor zijn kinderen...kies je eigen pad en laat de bekrompen liefdelozen links liggen

**Geplaatst**: 24-01-16 11:48

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 11:48

Ayasha schrijft het mooi.
Wees trouw aan jezelf. Jouw gevoel is belangrijk.

Ik heb een oom die in 1985 gebroken heeft met de familie.
Ik heb zijn mailadres gevonden en hem een berichtje gestuurd.
Ten tijde van de breuk was ik 10 jaar en had er niks mee te maken.
Inmiddels hebben mijn zusje en ik contact met hem.
Maar zijn broers en zussen wil hij niet zien.
En dat is prima.

**Geplaatst**: 24-01-16 12:09

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 12:09

Bij twijfel: Altijd gaan! Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je niet gedaan hebt.
Als hij er straks niet meer is, kun je nooit meer. Wat heb je te verliezen? Als het tegenvalt, ga je gewoon niet weer. Als het meevalt heb je misschien nog een paar hele fijne momenten samen.

Over de crematie zou ik hetzelfde adviseren. Het is maar 1x en gemist is gemist, je kunt het nooit weer terugdraaien.
Ik tref te vaak mensen die niet gegaan zijn en achteraf zoveel spijt hebben...

Succes met je keuze en sterkte!

**Geplaatst**: 24-01-16 12:19

Geplaatst: 24-01-16 12:19

Marije_jiplover schreef:
De broer van een collega is een jaar of 10 geleden 'zomaar' met de noorderzon vertrokken (er is iets voorgevallen tussen hem en zijn ouders, maar mijn collega heeft nooit precies geweten wat. Volgens zijn vader was het 'iets onbenulligs').
Zijn ouders wisten niet waar hij was en mijn collega ook niet.
Toen de moeder van mijn collega ongeneeslijk ziek werd (nu zo'n 4-5 jaar geleden) heeft mijn collega zijn broers emailadres weten te achterhalen en hem gemaild dat hun moeder ernstig ziek was.
Daar kwam als antwoord op: dank voor je bericht. En dat was dat.
Toen zij na een maand of 9 overleed wilde hun vader niet dat de betreffende zoon op de hoogte werd gesteld of werd uitgenodigd voor de uitvaart.
Een jaar geleden is ook de vader ernstig ziek geworden en overleden.
Ivm het wettelijk kindsdeel van de erfenis etc heeft mijn collega zijn broer weer opgespoord, via de notaris, nadat de uitvaart inmiddels achter de rug was.

De broer schrok ervan te horen dat zijn moeder al zo'n tijd terug was overleden en dat nu ook zijn vader er niet meer was.
"Nu kon het nooit meer worden uitgesproken" was zijn reactie.

Wat ik in jouw plaats zou doen, weet ik niet. Ik kan me nu niet voorstellen dat ik mijn vader uit mijn leven zou sluiten.
Maar als hij eenmaal overleden is, valt er nooit meer iets uit te praten.

Ik wens je veel kracht en wijsheid toe bij het maken van de voor jou juiste beslissing.

Maar wel de erfenis aanvaard natuurlijk, kijk, dat vind ik altijd zo'n smeerlapperij. Geen contact meer willen maar zodra er geld in het spel is een opmerking plaatsten zoals hij deed over het uitspreken.

**Geplaatst**: 24-01-16 12:21

Geplaatst: 24-01-16 12:21

Jij moet doen wat het beste voelt als het niet goed voelt moet je niet gaan.

Mijn opa is jaren geleden overleden en deze man heeft het leven van zijn kinderen behoorlijk kapot gemaakt niemand is ook op zijn begrafenis geweest en daar heeft niemand het moeilijk mee.

2 jaar geleden is mijn tante overleden en mijn ouders hebben daar 15 jaar lang ruzie mee gehad op het eind van haar ziekte hebben mijn ouder contact gehad via de mail en een kaart gestuurd en zijn naar de begrafenis geweest dat deed mijn ouders heel goed. Mijn vader heeft er nog moeite mee als hij bij mijn oom is en de foto's ziet van zijn zus dat hij geen afscheid van haar heeft genomen.

Als de mogelijkheid er is om aan het eind van zijn ziekte bed afscheid te kunnen nemen zou ik dat wel overwegen want je sluit toch iets af voor je zelf je hoeft het voor je vader niet te doen maar voor jezelf is het vaak beter voor de verwerking.
Vaak zijn mensen aan het eind van hun leven toch wat liever dat wat ze ooit waren.

Succes en neem de beslissing waar je later geen spijt van krijgt.

**Geplaatst**: 24-01-16 12:22

Geplaatst: 24-01-16 12:22

Ts, hoe goed kunnen je broers en zussen met hem overweg?? Want misschien kan één van hun een bemiddelende rol spelen. Je gaat niet voor de dode naar een begrafenis maar voor de nabestaanden en daar ben jij, tegen wil en dank, er ook één van.

**Geplaatst**: 24-01-16 12:30

Geplaatst: 24-01-16 12:30

Ayasha schreef:
IMO is er maar één ding dat je moet doen en dat is trouw blijven aan jezelf: als jij het gevoel hebt dat je moet gaan, dan ga je. Heb je dat gevoel niet. Dan ga je niet.

Heel erg mee eens

Ongetwijfeld heb je wel bepaalde gevoelens bij de verschillende keuzes die je afweegt. Wat voelt voor jou het beste? Zonder rekening te houden met wat een ander zou vinden.

Zou het jou persoonlijk een goed gevoel geven om te gaan? Of zou het juist een hoop oud zeer naar boven halen?
Wellicht kun je het afscheid van je vader wel op een andere manier inkleden als je daar behoefte aan zou hebben?

**Geplaatst**: 24-01-16 12:32

Geplaatst: 24-01-16 12:32

Ik had al jaren geen contact meer met mijn vader toen hij overleed. Toch naar de begrafenis geweest zodat daar nooit iemand wat over kon zeggen. Maar wat had ik een spijt toen ik daar zat

Het ging de hele tijd dat het zo'n geweldige vader en opa was voor zijn 2 kleinkinderen....Waaaaattttt!!!! hij had er 5 want ik had er namelijk ook 3 en voor mij was hij helemaal geen vader, laat staan een geweldige vader

tot op de dag van vandaag spijt dat ik toen niet weggelopen was want zelfs in de toespraken telde ik dus niet mee

**Geplaatst**: 24-01-16 12:41

Geplaatst: 24-01-16 12:41

Beter spijt van iets dat je gedaan hebt, dan spijt dat je het niet gedaan hebt.

**Geplaatst**: 24-01-16 12:50

Geplaatst: 24-01-16 12:50

Als je niet was gegaan Yom, dan had je die toespraken niet gehoord en er misschien anders tegen aan gekeken.

Ouder/kind relaties kunnen soms enorm gecompliceerd zijn.

Ik hoorde ooit van iemand die door zijn vader heel zijn jeugd mishandeld is, die is door een hel gegaan tot hij het huis uit kon en heeft alle contact toen verbroken.
Hij is wel naar de begrafenis geweest, maar dat was meer omdat ie zeker wilde weten dat z'n vader dood was...

**Geplaatst**: 24-01-16 13:57

Geplaatst: 24-01-16 13:57

bigone schreef:
Marije_jiplover schreef:
De broer van een collega is een jaar of 10 geleden 'zomaar' met de noorderzon vertrokken (er is iets voorgevallen tussen hem en zijn ouders, maar mijn collega heeft nooit precies geweten wat. Volgens zijn vader was het 'iets onbenulligs').
Zijn ouders wisten niet waar hij was en mijn collega ook niet.
Toen de moeder van mijn collega ongeneeslijk ziek werd (nu zo'n 4-5 jaar geleden) heeft mijn collega zijn broers emailadres weten te achterhalen en hem gemaild dat hun moeder ernstig ziek was.
Daar kwam als antwoord op: dank voor je bericht. En dat was dat.
Toen zij na een maand of 9 overleed wilde hun vader niet dat de betreffende zoon op de hoogte werd gesteld of werd uitgenodigd voor de uitvaart.
Een jaar geleden is ook de vader ernstig ziek geworden en overleden.
Ivm het wettelijk kindsdeel van de erfenis etc heeft mijn collega zijn broer weer opgespoord, via de notaris, nadat de uitvaart inmiddels achter de rug was.

De broer schrok ervan te horen dat zijn moeder al zo'n tijd terug was overleden en dat nu ook zijn vader er niet meer was.
"Nu kon het nooit meer worden uitgesproken" was zijn reactie.

Wat ik in jouw plaats zou doen, weet ik niet. Ik kan me nu niet voorstellen dat ik mijn vader uit mijn leven zou sluiten.
Maar als hij eenmaal overleden is, valt er nooit meer iets uit te praten.

Ik wens je veel kracht en wijsheid toe bij het maken van de voor jou juiste beslissing.

Maar wel de erfenis aanvaard natuurlijk, kijk, dat vind ik altijd zo'n smeerlapperij. Geen contact meer willen maar zodra er geld in het spel is een opmerking plaatsten zoals hij deed over het uitspreken.

Niet te snel conclusies trekken.
Nee, hij heeft geen erfenis aanvaard. Heeft die paar 100 euro die overbleven nadat alle kosten eraf waren in het geheel aan zijn broer willen schenken (Mijn collega dus) en die heeft de helft die zijn broer toekwam overgemaakt naar KWF.

**Geplaatst**: 24-01-16 16:46

Geplaatst: 24-01-16 16:46

Oke, dan is hij een uitzondering. Heb helaas maar al te vaak meegemaakt dat sommige familieleden er nooit zijn wanneer ze nodig zijn maar wel zodra er wat te verdelen valt.

**Geplaatst**: 24-01-16 16:48

Geplaatst: 24-01-16 16:48

bigone schreef:
Oke, dan is hij een uitzondering. Heb helaas maar al te vaak meegemaakt dat sommige familieleden er nooit zijn wanneer ze nodig zijn maar wel zodra er wat te verdelen valt.

Als je de situatie niet kent kan je daar niet eerlijk over oordelen.

**Geplaatst**: 24-01-16 16:55

Geplaatst: 24-01-16 16:55

Ayasha schreef:
bigone schreef:
Oke, dan is hij een uitzondering. Heb helaas maar al te vaak meegemaakt dat sommige familieleden er nooit zijn wanneer ze nodig zijn maar wel zodra er wat te verdelen valt.

Als je de situatie niet kent kan je daar niet eerlijk over oordelen.

Wel als je er zelf mee te maken hebt gehad.

**Geplaatst**: 24-01-16 16:59

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 16:59

Dan kan je over díe situatie eerlijk oordelen op voorwaarde dat je van twee kanten verhaal hebt maar nog steeds niet over andermans situatie.

**Geplaatst**: 24-01-16 17:04

Geplaatst: 24-01-16 17:04

Ik zou wel gaan, ik denk dat je spijt krijgt als je niet gaat.

**Geplaatst**: 24-01-16 17:19

Geplaatst: 24-01-16 17:19

Ik denk dat ik geeneens een rouwkaart krijg.
En mocht de notaris contact zoeken met mij vanwege de erfenis, dan doe ik afstand.
Of ik geef alles aan mijn zus.
Geen idee of dat kan.
Zie ik dan wel weer.
Ik hoef er iig niks van te hebben.
(ook niet als ik 100.000 euro zou krijgen)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-01-16 21:45

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-01-16 21:45

Ik heb besloten om zelf geen contact met mijn vader op te nemen.
ik vond dat hij fout is geweest,ik heb hem in december een kaartje gestuurd,maar daar heb ik niks op gehoord.
mocht hij zelf contact opnemen ga ik er denk ik wel heen.
crematie ga ik denk ik wel heen.

mijn zussen hebben wel goed contact met hem,mijn broer minder,die heeft ook minder goede ervaringenet hem.
mijn oudste zus is altijd zijn lieverdje geweest(heeeel duidelijk),zij ziet hem bijna als een heilige.

op dit moment ligt hij in het ziekenhuis.

Nomineer dit bericht ×