Amaris schreef:Kan me je vriend ook wel voorstellen met zijn 'doe toch normaal' eigenlijk.
Er kruipt een kind half op schoot, het is geen lekkende kernbom.
Volgende keer verman je je, pakt dat kind stevig onder z'n armpjes en zet hem OF op schoot, OF gewoon weer op de bank. Er gebeurt echt niks mee hoor.
Deze opmerking zegt geloof ik meer over jouw inlevingsvermogen.. Als er een muis of een spin over je heen loopt gebeurt er ook niks. Toch vinden veel mensen dat uiterst oncomfortabel
Ik vind kleine kinderen ook irritant en vies, maar daar kan je gelukkig over het algemeen nog wel uit de buurt van blijven.
Wat ik nog veel erger vind, is de volwassenen die dan tegen hun kind zeggen: geef ... eens een kus! Blehh, hoe kunnen ze toch denken dat ik zit te wachten op zo'n vieze snotkus? Als ik dat graag wil vraag ik daar zelf wel om hoor
Wat ik ook storend vind is mensen die niet willen begrijpen dat je kleine kinderen niet leuk vindt EN OOK NIET GAAT VINDEN. Ze zeggen altijd dat komt wel, gaat wel over... en daar gaan ze dus dan ook vanuit. Want zo niet, dan is er echt iets mis met je. Overigens is je leven sowieso gebrekkig als je geen kinderen op de wereld zet in hun ogen. Phoeh, die volwassenen stoor ik me nog 100x meer aan dan de kleine kinderen zelf. Die vallen dan nog wel mee.
Ahh nu snap ik het.. dat is gewoon een afleidingsmanoeuvre