Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-09-15 11:29

Geplaatst: 11-09-15 11:29

Lestrange01 schreef:
Super bedankt allemaal! Ik zit nu in de auto en kom om 10 uur aan... allemaal best spannend maar het is een geweldige kans en ik ga zo goed mogelijk mijn best doen. (Ik hoop alleen dat ik volgende week nog naar het elfia kan )

En? Hoe is het gegaan? :(:)

**Geplaatst**: 11-09-15 11:32

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 11-09-15 11:32

Ik hoop voor je dat het is meegevallen! En zo te lezen zou een e-reader best een uitkomst en mooie afleiding voor je zijn. Je hebt ze al erg goedkoop!

**Geplaatst**: 11-09-15 14:44

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 11-09-15 14:44

Hoi lieve Ts.

Zoals iemand op de vorige pagina zo mooi quote; vandaag is idd de dag van je nieuwe leven.

Ik weet serieus hoe je je voelt. Die eerste dag is misschien het meest enge wat je ooit in je leven zal beleven. Ik vond het vreselijk. Ik heb de eerste week alleen maar gehuild.

Maar ik spreek de pure waarheid als ik je vertel dat ondanks een stroeve start het mijn redding is geweest. Ik heb er hele bijzondere dingen meegemaakt en de meest mooie en bijzondere mensen leren kennen. Met sommige heb ik nog contact, stuk voor stuk succes verhalen!

Geloof me die eerste (paar) weken wil je niets anders dan wegrennen en naar huis. Maar als je even door die zure appel heen bijt zal het je veel opleveren!

Meisje wat je nu doet is een van de dapperste beslissingen die je kunt nemen!

Als je graag kaartjes ontvangt stuur ik je er graag een
En mocht je toch behoefte hebben aan een e-reader, ik heb er hier een liggen die ik niet gebruik, die wil ik ook graag naar je opsturen

Succes en

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-15 18:52

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-15 18:52

Bedankt voor het aanbod van de ereader, dat is echt zó aardig van je. Maar ik ben toch maar 2 uur toegestaan om op m'n mobiel of laptop te zitten, dus het zal zonde zijn als ik zo'n ding maar 2 uur kan gebruiken...
Ook kaartjes vind ik allemaal wel heel lief, maar ik blijf hier toch maar een weekje... dat vind ik heel zonde.

Ik ben hier nu al sinds 10 uur maar vind het echt verschrikkelijk. Ze gaan me voor de week dat ik hier ben zo veel mogelijk met rust laten, op een bezoek van de huisarts waar ik (gedwongen..) gewogen word en een bloedonderzoek na. Oftewel er wordt verwacht dat ik tot rust ga komen door veel binnen te zitten en huiswerk te maken. Misschien werkt dit voor anderen, maar niet voor mij.
Gelukkig heb ik geen heimwee, ben ik niet heel verdrietig, ik voel juist helemaal niets. Ik weet niet zo goed wat ik liever heb. Ik voel me nutteloos en leeg en gevangen.

**Geplaatst**: 11-09-15 19:23

Geplaatst: 11-09-15 19:23

TS, jammer dat je je zo voelt, maar ook wel begrijpelijk.
Hopelijk kun je er later op terugkijken en zien dat het je heeft geholpen.
De weg omhoog uit een dal is zwaar en niet altijd' leuk' .
Veel sterkte. Je bent dapper.

**Geplaatst**: 11-09-15 21:25

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 11-09-15 21:25

TS, houd voor ogen dat ze het niet doen 'voor de gezelligheid' maar puur omdat ze van mening zijn dat je dit nodig hebt. Het voelt misschien niet zo, maar ze hebben echt het beste met je voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-09-15 19:27

Re: Hulp nodig

Geplaatst door de TopicStarter : 15-09-15 19:27

Nou... we zijn weer een paar dagen verder. Ik ben wel wat meer gewend hier, kon het ook best goed vinden met de anderen op de afdeling. Nu zijn die allemaal al naar huis dus heb ik het rijk voor mezelf. Vandaag helaas hele vervelende begeleiders gehad, die me continu de grond in zaten te trappen. En steeds maar weer naar dingen zochten om een rot opmerking over te maken, dat vond ik erg naar. Gelukkig heb ik nu weer een aardige begeleider.

Vandaag zijn m'n moeder en broertje en zusje weer langsgekomen, en ik mocht met ze eten in het restaurant op het terrein (het is een heel complex met allemaal dingen..). Maar dat ging eigenlijk helemaal niet goed. Na vijf minuten in één ruimte zijn met mijn broertje en zusje moest ik echt moeite doen om niet weg te rennen. Ze zijn zó achterlijk... ze zijn negen maar geestelijk nog veel jonger en luisteren nooit. Als er iets tegen ze gezegd wordt dan vergeten ze het al na 0.03 seconden en ik kan dat echt niet handelen. Ik word daar ontzettend boos over en wil gewoon dat ze zich normaal gedragen (maar dat doen ze weer niet... *zucht*). Dus ik was een beetje verdrietig toen ik terugkwam...

Gelukkig heb ik overigens wel twee hele leuke boeken (van beide meer dan 600 pagina's lang =D ), dus ik vermaak me wel.

**Geplaatst**: 15-09-15 19:51

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 15-09-15 19:51

Goed om te horen!

**Geplaatst**: 15-09-15 20:17

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 15-09-15 20:17

Fijn dat je wat meer gewend bent!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-15 19:25

Re: Hulp nodig

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-15 19:25

Ik ben weer thuis!

Gisteravond kwam er een meisje aan die helemaal van streek was. En tegen mijn deur begon te schoppen en slaan (ik was zo ongelooflijk bang. Ik heb echt in mijn bed zitten huilen omdat het me deed denken aan de tijden dat mijn vader en moeder nog bij elkaar waren - dan werd er ook regelmatig agressie gebruikt..). En ik kan het niet uitleggen maar het alles om me heen voelt zo vreemd sinds die gebeurtenis. Ik kan het niet uitleggen, ik heb er überhaupt geen woorden voor, maar het is een soort angst.

Ik was ook best blij dat ik naar huis ging. Ik heb zoveel genoten van gewoon in de auto zitten en muziek op de radio horen. Maar toen ik bijna thuis was werd ik weer heel gespannen, ik wilde niet naar huis, maar allerlei dingen doen. En nu ik thuis ben voelt het zo vreemd, alsof ik er niet hoor. Ik hoop dat het snel over is...

Er is helaas nog iets gebeurt waar ik heel boos over ben.. een meisje dat bij mij in de klas zat is naar de clusterleider gegaan vam mijn school. Die heeft gevraagd wat er met mij was en de clusterleider heeft het verteld (daar heb ik nooit toestemming voor gegeven, en wist ik niets vanaf). Dat meisje heeft het volgens aan iemand anders verteld en inmiddels weet heel havo het.
Oftewel, nu is de roddel aan het verspreiden dat ik mezelf snijd voor aandacht en een aanstellend rotwijf ben. (En even ter informatie, op deze school ben ik nooit gepest. Ik kende alleen de mensen die vorig jaar in mijn klas zaten en die heb ik het verhaal in alle rust kunnen vertellen. In mijn hoofd wist iedereen het dus die het hoefde te weten en is er nooit ook maar één kwaad woord over gesproken sindsdien). Een paar mensen zijn dus blijkbaar verhaal gaan halen bij de mensen die ik vorig jaar in mijn klas zaten, en die bevestigde dat ik alleen sneed voor aandacht.
Ik ben nu zo bang. Echt zo bang. Als ik terug kom word ik weer gepest...of zullen er mensen zijn die me walgend aankijken omdat ze het lef niet hebben om me ermee belachelijk te maken of ernaar te vragen.

Ook vind ik het ontzettend slecht van de clusterleider (die ook nog eens vertrouwenspersoon is dus dondersgoed weet dat het vertrouwelijke informatie is) dat hij dit verteld heeft! Aan een doodgewone leerling! Terwijl mijn moeder heeft verteld aan hem dat ik niet wil dat andere het weten.

Zou ik hiervoor een klacht in kunnen dienen?

**Geplaatst**: 18-09-15 21:10

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 18-09-15 21:10

Wat onwijs vervelend dat betreffende persoon z'n mond niet kon houden. Je zou in ieder geval kunnen proberen met de directeur van school hierover te praten.

Hopelijk valt het mee als je terug komt op school.

Hoe zal het proces er nu verder uit gaan zien voor je? Denk je dat dit weekje genoeg was om verder te kunnen?

Sterkte nogmaals!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-09-15 17:44

Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-15 17:44

Ja, mijn moeder is nu al op een ander forum aan het informeren of dit strafbaar is. En er wordt sowieso over gesproken met school.

Er is al gesproken over een observatie van 2 maanden (op dezelfde plek als waar ik opgenomen ben, maar dan een andere afdeling.) Dit kan alleen lang duren want ze zitten helemaal vol. Ach ja, zolang ik maar weet dat er iets gebeurt vind ik het goed.

Dank je

**Geplaatst**: 19-09-15 18:24

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 19-09-15 18:24

Wachttijden zijn verschrikkelijk.. Maar fijn dat er wel verder gekeken wordt! Mocht niet goed gaan en je hebt dit weekje toch als fijn en goed ervaren, dan gewoon proberen of je een bed op recept kunt krijgen tijdens het wachten. Dan kun je in geval van "nood" bellen en erheen.

**Geplaatst**: 19-09-15 18:42

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 19-09-15 18:42

Ts wat vervelend dat de leraar zijn mond voorbij heeft gepraat. Weet je zeker dat de leraar dit was er waren geen klasgenootjes van je die het wisten of die je hier bv volgen?
Zou het niet meteen gooien op of het strafbaar is of niet dat is vaak een lastig iets en wat schiet je ermee op? Je wilt een plekje waar je weer veilig terug kan komen maak dit bespreekbaar met de directeur en/of leraar. En hoe ze denken dit nu te regelen nu er allemaal verhalen over je in de rondte gaan op school.

**Geplaatst**: 30-09-15 19:26

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 30-09-15 19:26

Hoe is het nu met je?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-15 23:34

Re: Hulp nodig

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-15 23:34

Toen ik op school kwam werd ik gelukkig nauwelijks lastig gevallen, dus dat was echt een enorme opluchting! (Iets wat misschien een beetje vreemd is, maar voor mij een "stap" is, is dat ik niet gelijk in mijn verdediging modus ging. Normaal dan kleed ik me heel opvallend of draag ik opvallende lippenstift wanneer ik bang ben, zodat ik mensen een beetje afschrik. Wat ik toen dus niet deed). Wel wat vragen gehad van mensen die me wel aardig vinden, en heb een klein beetje verteld.
Helaas ging school wel heel slecht, ik kwam op zich goed mee, maar gelijk al de eerste dag was ik zo uitgeput. Ik voelde me bijna weer net zo slecht als voordat ik opgen omen werd. Ook de dag daarna ging het slecht. Aangezien ik dit jaar Hoe dan ook over moet doen hebben we een regeling gemaakt dat ik alleen maar geschiedenis, Engels, Nederlands en Wiskunde A hoef te volgen.
Dat is dus een ontzettende last die van mijn schouders valt. En ondanks mijn week afwezigheid en het nauwelijks kunnen voorbereiden voor toetsen heb ik als een van de weinige hele goede cijfers gehaald =D. Hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar ik ben gewoon erg dankbaar voor mijn vermogen om hele goede improvisatie te hebben tijdens toetsen, denk ik.

Anderhalf week terug werd er aan me beloofd dat ze de aanmeldingen van een observatie opname gelijk de deur uit zouden sturen. Hebben ze dus nog steeds niet gedaan... en verder ook gehoord dat ze me als ze me iets aan willen bieden het deelopname zou zijn. Iets waarbij ik heel specifiek heb aangegeven dat ik dat absoluut niet wil, omdat ik slecht tegen dat soort dingen kan en het weinig nut heeft I.v.m mijn ontwijkende persoonlijkheid.

Vandaag ging weer wat minder goed helaas. Veel vreemde gedachte komen weer Door de muren heen waarin ik dacht enigszins veilig te zijn ( stom van me om dat te denken haha, je kunt niet weglopen of je beschermen van je gedachtes, die halen je altijd in en weten de sterkste muren nog te breken). Veel kleine dingetjes die me dwars zitten, mensen die me boos aankijken of teleurgesteld zijn in iets waar ik niets mee te maken heb. Maar toch kan ik het niet aanzien dat er iemand zich zo voelt, dat beïnvloed mij extreem erg. Hopelijk gaat het vanzelf wel weg. En ik hoop ook dat de aanmeldingen snel worden verzonden ^^

**Geplaatst**: 30-09-15 23:45

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 30-09-15 23:45

Kan je moeder niet achter die aanmelding aan bellen? Denk dat je moeder nu wel inziet dat je hulp nodig hebt en ook voor je opleiding denk ik belangrijk dat het zo snel mogelijk start.
Dus bellen desnoods iedere dag een aanmelding schrijven moet toch niet zo heel moeilijk zijn.

**Geplaatst**: 05-10-15 22:21

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 05-10-15 22:21

Wat fijn dat je op school nauwelijks lastig gevallen werd. Hopelijk is dat nog zo en blijft dat zo, zodat school toch nog een beetje een veilige plek voor je blijft!

**Geplaatst**: 26-12-15 15:19

Geplaatst: 26-12-15 15:19

Hoe gaat het nu TS?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-15 14:14

Re: Hulp nodig

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-15 14:14

Ondertussen is er best veel gebeurd... ik ben verliefd geworden heb een relatie gehad van een maand. Waardoor het echt heel erg goed ging en ik echt dacht dat ik beter zou worden. Helaas heeft dat meisje er een maand terug plots een punt achter gezet, waardoor ik nogal een terugval had. Vooral heel erg lastig voor me omdat er geen ruzie was, geen aanleiding was om het plots uit te maken en ze nooit heeft geantwoord op de brief die ik haar heb verstuurd. Ook zou ik 22 november een intake gesprek hebben, wat niet Door ging en nu verplaatst is naar 11 januari.
Ik ben het wachten zo zat. Mijn psycholoog die heeft zelfs tegen me gezegd dat ze niet denkt dat 2 maanden opname iets op zal leveren, omdat ik "onbehandelbaar" ben volgens haar. Ik heb die psycholoog pas een maand of twee en ze vindt me geloof ik nogal vervelend, omdat ik niet altijd open sta voor haar mening over mij. (Bijv. Zij vindt dat ik iets goed heb gedaan en ik vind dat ik het "gewoon" heb gedaan. Dan kan ik mezelf er niet toe dwingen trotsheid te voelen).
Daarnaast ook nog eens ziek geworden, al sinds eind oktober. Ik ben er voor naar de kinderarts geweest en die is van mening dat ik er mee moet leren leven. Hij vindt dat het komt omdat ik tegen ondergewicht aan zit. (Terwijl ik heel zeker weet dat het niet daardoor komt).
Er zijn natuurlijk ook wel leuke dingen gebeurt, ook al vond ik veel van die leuke dingen van tevoren heel eng; als ik ze dan toch gedaan heb dan vond ik het wel leuk. Op school gaat het gelukkig wel goed, voor de vier vakken die ik volg sta ik redelijk, dus het had slechter gekund.

**Geplaatst**: 27-12-15 14:37

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 27-12-15 14:37

Wat raar van die psycholoog zeg, waarom vindt ze dat je onhandelbaar bent? Ik zou toch eens gaan kijken naar een andere psycholoog als dat mogelijk is, want hier ga je volgens mij niet echt beter van worden..
Wel fijn dat er ook wat positieve dingen gebeurd zijn, zo zie je maar dat je van wat nieuwe dingen proberen ook een heel stuk sterker kunt worden.

~~Heb hier nog nooit eerder gereageerd zie ik maar lees al even mee, je bent heel sterk meid, blijf zeker doorzetten!~~

**Geplaatst**: 27-12-15 14:45

Geplaatst: 27-12-15 14:45

Jeetje wat een verhaal. Ik vind het in heel knap dat je in woorden kan uitdrukken wat je voelt en denkt!
Is niet altijd even makkelijk.

Wat ik uit je laatste post haal is dat je het heel erg moeilijk vind om een compliment ( hoe simpel die dan ook mag wezen ) te ontvangen en daarbij ook dat gewaardeerde gevoel erbij te krijgen. Ik vind het heel vreemd en totaal niet proffesioneel dat je psycholoog tegen jou zegt dat je voor haar niet te behandelen bent! Vind ik niet kunnen! Ik denk dat je dan ook niet op de juiste plek bent voor jou behandeling.
ik snap dat je heel graag weer in opname wilt, al is het maar om op adem te komen, maar helaas werkt het zorgsysteem niet meer zo makkelijk mee

het wordt steeds moeilijker om hetgeen te krijgen waar je recht op hebt, en dat is hulp! Ik hoop voor je dat je dat je die ook krijgt!
Heel veel succes!! Ook met school

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-09-16 13:59

Geplaatst door de TopicStarter : 15-09-16 13:59

Na een hele lange tijd weer eens een update...

Ik ben momenteel in nog opgenomen, dit is ondertussen al mijn zevende maand (de tijd vliegt), ik ben uiteindelijk opgenomen in eind februari na heel wat gedoe over afspraken die niet na gekomen werden door mijn psychologe.

De eerste week van mijn opname werd ik ziek (lees: ik had al een hele lange tijd keelpijn en scheen een keel ontsteking te hebben waarvoor ik de kuur nooit afgemaakt had, omdat ik zo gewent was geraakt aan altijd pijn in m'n keel hebben), wat ze eerst op mijn angsten afschoven maar toen ik mijn verhaal vertelde dat ik een onbehandelde ontsteking had werden ze toch wel bezorgd. Bezoekje naar de huisarts en toen bleek het wel zo ernstig te zijn dat ik gelijk naar mijn eigen huis werd gestuurd en een week heb moeten herstellen.

Mijn eerste ontmoeting was daardoor ook nogal lastig, aangezien ik de eerste week door het ziek zijn niet op de groep was gekomen!

Toen ik na aandringen op mijn moeder - ik wilde het liefst gewoon veilig thuis blijven

- terug ben gegaan was er gelukkig een meisje die me heel erg bij de rest van de groep betrok. Toch was ik nog heel verlegen. Ze hadden namelijk mijn instagram gevonden en berichten tussen mij en mijn vriendin (ja ik heb een vriendin die in England woont sinds 15 januari ^^) gelezen, maar omdat ik en mijn vriendin nogal een complexe en eigen humor hebben vonden ze me heel raar. Dus omdat ik wist dat ze mijn insta in de gaten hielden heb ik aan mijn vriendin gevraagd om hele rare berichten bij mijn foto's te zetten, om ze voor de gek te houden. Uiteindelijk is die actie ook de reden geweest dat ik meer geaccepteerd werd - ze konden mijn humor wel waarderen.

Ik ben toen ook therapie gaan volgen - nog steeds elke dag - en doe daarnaast twee uur per dag school (met een hele aardige leraar).

De groepen veranderen steeds, dus terwijl ik in het begin heel emotioneel werd wanneer iemand wegging die ik aardig vond heb ik ondertussen doorgekregen dat er altijd wel iemand in de plaats komt die aardig is en waarmee je kan opschieten. Heel veel verschillende personen ook waarvan je allemaal dingen leert of mee meemaakt.

Zo was mijn eerste vriendin een meisje dat een IQ van 82 had en die geesten kon zien, die ondanks dat ze niet zo slim was wel mijn haar beter kon verven dan de kapster en nep nagels heeft gezet bij mij (waar ik nooit het geduld voor zou hebben). Daarna kwam er een meisje dat hier zat voor een angst stoornis - die daadwerkelijk alles eng vond, van overgeven tot naar buiten gaan in haar eentje. Met haar ben ik op het einde van haar opname naar haar huis gefietst en durfde ze op het einde ook alleen heen en terug te fietsen, ook heb ik ervoor gezorgd dat ze het durfde aan te geven dat haar therapie niet goed werkte waardoor ze na een heel hoop protest van ons overgezet werd. Daarna kwam er een meisje dat héél druk was en alles durfde die altijd over liefde praatte en constant aan mensen wilde zitten - terwijl ik precies het tegenovergestelde ben.
Misschien één van mijn beste "vrienden" die ik heb gemaakt was met een jongen die er zelfs nog langer zat dan mij, die toen al zijn vrienden weggegaan waren met mij veel tijd door bracht. We schenen dezelfde humor te hebben en oh hoe hebben we onze therapeuten geïrriteerd wanneer we de ene (niet gemeende) belediging na de ander konden verzinnen voor elkaar.
Ondertussen is hij helaas weg en heb ik nu veel contact met een depressief zwaar christelijk meisje die samen met mij in mijn therapie groep zit.

Hierdoor leer je in ieder geval wel dat je mensen aardig gaat vinden die je normaal niet eens aan zou spreken. Ook erg handig dat ik hiermee oefen hoe ik een gesprek moet beginnen en hoe ik afscheid moet nemen wat altijd een dingetje voor mij is.

Het was denk ik begin april toen mijn psychiater er opeens over begon dat ik misschien autistisch zou kunnen zijn en mijn eerste reactie was... geschokt. Ik kon en zou nooit ever een autist kunnen zijn. Hoe zou het mogelijk zijn?

Vol ongeloof heb ik het aan mijn moeder verteld die het stiekem wel eens was met mijn psychiater. Dus uiteindelijk heb ik een ados test moeten doen, nog steeds gelovend dat ik nooit autistisch zou kunnen zijn.
Tot ik ongeveer twee maanden terug de diagnose Asperger kreeg... en toen veel alles wel op z'n plek. Ondertussen ben ik ook best trots op mijn diagnose, ik ben immers een (in de woorden van mijn persoonlijk begeleider) "speciale autist"

Daardoor is er voor mij heel veel duidelijk geworden en ben ik er heel erg geïnteresseerd in hoe ik nu kan reageren op mensen, nu ik weet dat mijn manier van contact zoeken blijkbaar anders was.
Zoals de ontdekking dat het schijnbaar sociaal wenselijk is om op vragen in te gaan van mensen, of welterusten te zeggen wanneer ik opsta om naar bed te gaan, of te vertellen dat ik ergens naar toe ga wanneer ik wegloop (niet dat dit nu vlekkeloos gaat). Blijkbaar is het sociaal wenselijk om te glimlachen wanneer je iemand's hand schud en expressies op je gezicht te laten zien wanneer je met iemand in gesprek bent.
Ook legt het voor mij uit waarom voor zo lang niemand het op de juiste manier opvatte wanneer ik iets vertelde, of waarom mijn humor soms een beetje te hard kan zijn - zonder ermee slechte bedoelingen te hebben.

Op sociaal en stemming vlak heb ik dan ook een hoop verbeteringen gemaakt door dat ik nu weet hoe ik over kom op mensen en nu ik weet dat ik eigenlijk een hele hoop meer waard ben dan dat ik zelf soms denk.
Zo ben ik ook al clean van snijden sinds april en ben niet van plan op op te geven - ondanks dat mijn littekens om te huilen zijn.

Helaas gaat het op eet vlak nog wel heel slecht, ik ben - onbewust - afgevallen in mijn periode hier (ik heb wel laatst naar de kinderarts geweest en ondanks mijn slechte eetpatroon zijn mijn bloedresultaten beter dan ooit!), het is iets wat ik niet echt los kan laten.

De verwachting is dat ik zo rond de herfstvakantie met ontslag ga, en ergens ga ik deze plek wel missen.

**Geplaatst**: 15-09-16 14:09

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 15-09-16 14:09

Jeetje TS, ik lees je verhaal nu pas natuurlijk. Wat een kracht en moed heb je getoond in het afgelopen jaar. Ik hoop dat je een geweldige toekomst tegemoet gaat en wees zeker heel trots op jezelf!

**Geplaatst**: 15-09-16 15:03

Re: Hulp nodig

Geplaatst: 15-09-16 15:03

Ik heb je hele topic gelezen, en als ik in 1 woord zou moeten zeggen wat ik denk: TROTS echt superknap van je dat je niet hebt opgegeven, respect! Heel veel sterkte toegewenst voor de rest van dit hoofdstuk!!

Nomineer dit bericht ×