Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-15 17:36

Re: 23+ en nog thuiswonend, wie nog meer?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-15 17:36

Marloes, zijn veel meer websites waar je per opleiding kan kijken.

Maar 2100 bruto vind ik ook prima. Als ik maar genoeg kan lenen voor een huisje. Het hoeft niet groot.

**Geplaatst**: 07-09-15 17:38

Geplaatst: 07-09-15 17:38

*zwaait* Ik!
Althans, nog drie weken.. :')

Ik had vooral niet de behoefte om ergens alleen te wonen, want ik hou wel van wat gezelschap.
Daarnaast was het financieel toen de tijd niet heel haalbaar en toen het financieel wel haalbaar was, was het de moeite niet meer...

Nu ga ik over een kleine 3 weken trouwen en dan ga ik dus ook het huis uit

**Geplaatst**: 07-09-15 17:46

Geplaatst: 07-09-15 17:46

Cryssie schreef:
Sociale huur kan ook niet: Met het salaris wat ik nu heb + 13e maand en vakantiegeld kom ik niet in aanmerking. Is het weer te hoog.
Ik zal dus vrije sector moeten huren. Ook niet heel goedkoop hier. Dus zo makkelijk is het ook weer niet om 2500 euro bruto te hebben

Dit is precies ook zoals ik het ervaar, weliswaar minus de 2500 euro bruto... Plus de ORT die ik heb maar waar je niet op kan bouwen omdat je hem niet elke maand hebt...

**Geplaatst**: 07-09-15 17:47

Geplaatst: 07-09-15 17:47

Mijn ouders vragen ook geen bijdrage voor het thuiswonen. Ze hebben juist 6 jaar geleden mij gestimuleerd om voor mezelf te beginnen en mijn droom waar te maken, waardoor we wisten dat de kans groot was dat ik wat langer thuis zou blijven wonen.

Ben wel aan het proberen om langzaamaan een beetje meer mijn eigen plan te trekken en dat het niet erg is als ik een keer voor mijn eigen eten moet zorgen omdat ik niet op tijd thuis ben. En 's avonds vroeg naar mijn kamer gaan, omdat ik geen zin heb om een tv-programma te kijken wat mij eigenlijk niets kan interesseren. Dat is nog wennen voor mijn ouders ;-)

@_Siri: Wat leuk dat je gaat trouwen! Gefeliciteerd!

**Geplaatst**: 07-09-15 17:51

Geplaatst: 07-09-15 17:51

MarloesHJ schreef:
Cryssie schreef:
Sociale huur kan ook niet: Met het salaris wat ik nu heb + 13e maand en vakantiegeld kom ik niet in aanmerking. Is het weer te hoog.
Ik zal dus vrije sector moeten huren. Ook niet heel goedkoop hier. Dus zo makkelijk is het ook weer niet om 2500 euro bruto te hebben

Dit is precies ook zoals ik het ervaar, weliswaar minus de 2500 euro bruto... Plus de ORT die ik heb maar waar je niet op kan bouwen omdat je hem niet elke maand hebt...

Ja die ORT heb ik ook. Nooit hetzelfde en aftrek belasting wordt het al helemaal geen feestje

**Geplaatst**: 07-09-15 17:54

Geplaatst: 07-09-15 17:54

Cryssie schreef:
Ja die ORT heb ik ook. Nooit hetzelfde en aftrek belasting wordt het al helemaal geen feestje

Die belasting valt idd ook vies tegen... Blijft er weinig over van je zuur verdiende ORT -O-

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-15 18:00

Re: 23+ en nog thuiswonend, wie nog meer?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-15 18:00

Hebben jullie ook jongere broers/zussen die eerder uit huis gingen? Mijn twee jaar jongere zusje heeft sinds een jaar een vriend met huis. Zal na hun vakantie ook niet lang meer duren voor die echt uit vliegt. Heeft al drie weken haar eigen bed niet gezien. Voelt ook wat raar. Hoe hebben jullie dat ervaren?

**Geplaatst**: 07-09-15 18:01

Geplaatst: 07-09-15 18:01

Ik ben ruimschoots de jongste, had mij zorgen gemaakt als mijn zus nog thuis woonde tegelijk met mij :')

**Geplaatst**: 07-09-15 18:16

Geplaatst: 07-09-15 18:16

Ik ben 23 en woon nog thuis. Hoop in oktober klaar te zijn met school. Daarna flink sparen en hoop ik uit huis te kunnen

.

**Geplaatst**: 07-09-15 18:28

Geplaatst: 07-09-15 18:28

Ik meld me ook. Bijna alles wat ik verdien gaat naar het paard en de stufie gaat naar studiekosten. Zolang ik me thuis goed voel, lijkt het me onnodig om mezelf in de schulden te werken en op een mini kamertje te gaan zitten met luidruchtige huisgenoten.

**Geplaatst**: 07-09-15 19:01

Geplaatst: 07-09-15 19:01

Ik vind het eerlijk gezegd ongelooflijk hoe makkelijk mensen hier op hun ouders leunen. Zéker als je een baan hebt waarvan je in principe kunt rondkomen!

Ik ben bijna 27 en ik ben op mijn 18e het huis uit gegaan om te gaan studeren. Moest ook van mijn ouders, het huis uit, want dat is goed voor je ontwikkeling. Ben ik het mee eens.

Tijdens mijn studie ben ik wel financieel ondersteund geweest door mijn ouders, dus wat dat betreft niet onafhankelijk. Na mijn studie heeft het een half jaar geduurd voordat ik een baan vond, ook in die tijd hebben ze mij financieel ondersteund. Zodra ik echter een baan had gevonden, hoefde die steun niet meer van mij, ik vond dat ze genoeg hadden betaald.

Nu zijn we 5 jaar verder en is het een afwisseling geweest tussen uitzendbanen en werkloos zijn. Ik woon nu ruim drie jaar samen met mijn vriend en ik heb nu ruim 2 jaar mijn paard (betaald van mijn eigen geld overigens) en ik weiger mijn hand op te houden bij mijn ouders, ik eet liever mijn spaargeld op. Ondanks dat ik al een aantal maanden zonder enige vorm van inkomsten thuis heb gezeten, en mijn ouders het gemakkelijk zouden kunnen betalen vind ik niet dat je eindeloos van hen afhankelijk kunt zijn.

Overigens ben in 2012 begonnen met een startsalaris van €1600 bruto bij een 36-urige werkweek. Ben ook HBO'er.

**Geplaatst**: 07-09-15 19:11

Re: 23+ en nog thuiswonend, wie nog meer?

Geplaatst: 07-09-15 19:11

Aardig wat studenten en starters hebben ook veel eisen, t is bij die groep ook vaak een geval van niet uit huis willen ipv niet uit huis kunnen.

Mijn moeder vond het vreselijk toen ik uiteindelijk wel mijn vleugels uitsloeg, ook al was ik een zeer late uitvlieger. Ze hebben dezelfde dag nog mijn oude kamer helemaal veranderd, want ze vond het te moeilijk om te zien dat de kamer er nog was en ik niet. Dus t was ook goed dat ik uit huis ging, hoort ook bij het volwassen worden en loslaten van hun kant.

**Geplaatst**: 07-09-15 19:36

Geplaatst: 07-09-15 19:36

Woon ook nog gedeeltelijk thuis (25 jaar). Ik krijg ook afgelopen jaren veel vragen of ik nog niet op mezelf wil en waarom ik nog (gedeeltelijk) thuis woon.

Ik ben doordeweeks thuis en in het weekend bij mijn vriend waar ik het huishouden en alles eromheen heb. Nu wachten tot het huis is opgeleverd en dan echt het huis uit.

**Geplaatst**: 07-09-15 20:11

Geplaatst: 07-09-15 20:11

dorientjuh schreef:
Ik vind het eerlijk gezegd ongelooflijk hoe makkelijk mensen hier op hun ouders leunen. Zéker als je een baan hebt waarvan je in principe kunt rondkomen!

Ik ben bijna 27 en ik ben op mijn 18e het huis uit gegaan om te gaan studeren. Moest ook van mijn ouders, het huis uit, want dat is goed voor je ontwikkeling. Ben ik het mee eens.

Tijdens mijn studie ben ik wel financieel ondersteund geweest door mijn ouders, dus wat dat betreft niet onafhankelijk. Na mijn studie heeft het een half jaar geduurd voordat ik een baan vond, ook in die tijd hebben ze mij financieel ondersteund. Zodra ik echter een baan had gevonden, hoefde die steun niet meer van mij, ik vond dat ze genoeg hadden betaald.

Nu zijn we 5 jaar verder en is het een afwisseling geweest tussen uitzendbanen en werkloos zijn. Ik woon nu ruim drie jaar samen met mijn vriend en ik heb nu ruim 2 jaar mijn paard (betaald van mijn eigen geld overigens) en ik weiger mijn hand op te houden bij mijn ouders, ik eet liever mijn spaargeld op. Ondanks dat ik al een aantal maanden zonder enige vorm van inkomsten thuis heb gezeten, en mijn ouders het gemakkelijk zouden kunnen betalen vind ik niet dat je eindeloos van hen afhankelijk kunt zijn.

Overigens ben in 2012 begonnen met een startsalaris van €1600 bruto bij een 36-urige werkweek. Ben ook HBO'er.

Kijk, dat bedoel ik dus. Waarom zo negatief over gezinnen die andere keuzes maken? Heel leuk en knap voor jou dat je op je 18de al uit het huis ging en je hard werkt voor je eigen inkomen. Maar doet het jou dan pijn als andere mensen wel gewoon thuis blijven wonen en sparen? Dat wordt toch niet op jouw geld gedaan? Dat is iedere zijn eigen keuze, toch? Als die ouders ook vonden dat ze al meer dan genoeg betaald hadden dan hadden ze dat ook wel gezegd. Maar niet iedereen denkt zoals jullie gezin. En als ik dezelfde financiële middelen zou hebben later, ik zou net hetzelfde doen met mijn kinderen, want ik ben mijn ouders heel dankbaar voor de kans die ze me gegeven hebben om met een zeer sterke basis het nest te kunnen verlaten, zonder dat ik ooit krom heb moeten liggen van geldzorgen. Ik was gelukkig, mijn ouders waren gelukkig. Want zij wilden liever dat ik op mijn 30ste vertrok met een enorme spaarpot, dan op mijn 20ste zonder een nagel om aan mijn gat te krabben. Wij hadden gewoon duidelijke afspraken. Dus waar zit het probleem? Is toch gewoon leven en laten leven, er bestaat toch geen handleiding over hoe en wanneer je op je eigen benen moet gaan staan, dat bepaal je toch zelf?

Ik zat eens in de les met iemand die 38 jaar was en nog thuis woonde. En eerst vond ik dat ook maar erg raar, kerel had zat genoeg om iets voor zichzelf te hebben. Kon bijna letterlijk niet meer dan boterhammen smeren. Dus ja, mijn eerste gedachte ook wat een onvolwassen moederskindje.
Maar toen ik er over nadacht, weet je? Misschien was dat gezin wel heel gelukkig zo? Die man was helemaal niet geïnteresseerd in relaties maar had wel het grootste respect voor zijn ouders. Misschien waren zijn ouders wel heel blij dat hij nog elke dag bij hun was en hun gezelschap hield? Misschien vonden zijn het wel hélemaal niet erg om hem te voorzien in onderhoud? Misschien was hij liever elke avond bij zijn ouders dan elke avond alleen met een microgolfmaaltijd op een appartementje? En dan denk ik, als zij zo gelukkig met elkaar zijn, wie ben ik dan om hierover te oordelen? Ik zou mezelf nooit zo zien, maar ik ben hem ook niet dan.

**Geplaatst**: 07-09-15 20:16

Geplaatst: 07-09-15 20:16

Ik ben 23 en nog thuiswonend. 2 jaar geleden afgestudeerd aan een HBO opleiding, maar helaas nog steeds geen (vaste) baan, dus voorlopig zit uit huis er ook nog niet in. Moet zeggen dat ik ook niet per direct uit huis wil/moet, dus dat scheelt

Uiteindelijk wil ik wel een huurhuis en een koophuis is voor later (als ik groot ben

)

**Geplaatst**: 07-09-15 20:16

Geplaatst: 07-09-15 20:16

Ik woon sinds twee maanden samen, daarvoor bij ouders. Ik heb er tot mijn 27e gewoond, heerlijke tijd gehad.

**Geplaatst**: 07-09-15 20:20

Geplaatst: 07-09-15 20:20

Ik was 20 toen ik voor het eerst mijn eigen huurhuis had, maar als het aan mij had gelegen was ik al wat jaartjes eerder weggeweest. Tussendoor nog door omstandigheden teruggeweest bij mijn ouders, maar op mijn 24ste mijn eerste koophuis gekocht, waar ik overheerlijk woon.

Collega van me is 30+, woont thuis en heeft totaal niet de intenties om op zichzelf te gaan. Ik zou het niet kunnen, maar hij heeft schijnbaar een heerlijk leven zo. Prima toch? Al zou ik het persoonlijk niet kunnen, de band tussen mij en mijn vader is nooit fijn geweest toen ik thuis woonde, maar sinds ik uit huis ben wordt het steeds meer een maatje

.
En er is bij mij ook een grens. Een andere collega, van 50+, woont ook nog bij zijn moeder. En niet omdat ze ziek is oid, maar gewoon uit gemakszucht. Dat gaat me wel te ver.

En zo een heel ander verhaal: vriendin van me wil dol- en dolgraag, maar het lukt gewoon niet.
Die is ondertussen ook bijna 28. Dus er zijn meer redenen dan alleen eentje waarom mensen niet altijd vroeg uit huis gaan. Overigens is de leeftijd om uit huis te gaan ook absoluut géén 20 meer, volgens mij is de gemiddelde leeftijd ongeveer 24-26 ofzo.

**Geplaatst**: 07-09-15 20:55

Re: 23+ en nog thuiswonend, wie nog meer?

Geplaatst: 07-09-15 20:55

Ik ben 27 en woon nog steeds thuis. Ben dit jaar afgestudeerd dus hoop toch wel binnen n jaar mn eigen plekje te hebben.

Lastige is dat ik 4 jaar geleden op mezelf ben gegaan met mn (inmiddels)ex. Toen heb ik mn jaren in moeten leveren. Ging echter al snel niet goed en binnen een halfjaar zat ik weer thuis (dan denk je dat je iemand door en door kent na 3 jaar n relatie...). Maarja...je jaren ben je kwijt. Inmiddels 3,5 jaar ingeschreven, maar daar maak ik geen kans mee hier.

Ga nu waarschijnlijk kijken voor een huurhuisje met een vriendin samen, willen beiden dolgraag op onszelf maar kunnen t eigenlijk beiden niet betalen in ons eentje (particuliere/vrije sector).

Ik heb het echt heel goed thuis hoor en kan het erg goed vinden met mijn ouders en mijn broertje. Gelukkig zit ik ook op zolder in mijn eentje dus heb ik aardig wat privacy. Maar ik verlang naar een eigen plekje.

**Geplaatst**: 07-09-15 21:42

Geplaatst: 07-09-15 21:42

Janine1990 schreef:
Hebben jullie ook jongere broers/zussen die eerder uit huis gingen? Mijn twee jaar jongere zusje heeft sinds een jaar een vriend met huis. Zal na hun vakantie ook niet lang meer duren voor die echt uit vliegt. Heeft al drie weken haar eigen bed niet gezien. Voelt ook wat raar. Hoe hebben jullie dat ervaren?

*steekt hand op* nou ja, volgende week krijgt mijn broertje de sleutel van zijn appartement. Voelt idd heel raar!

**Geplaatst**: 07-09-15 21:45

Geplaatst: 07-09-15 21:45

Kwanyin schreef:
dorientjuh schreef:
Ik vind het eerlijk gezegd ongelooflijk hoe makkelijk mensen hier op hun ouders leunen. Zéker als je een baan hebt waarvan je in principe kunt rondkomen!

Ik ben bijna 27 en ik ben op mijn 18e het huis uit gegaan om te gaan studeren. Moest ook van mijn ouders, het huis uit, want dat is goed voor je ontwikkeling. Ben ik het mee eens.

Tijdens mijn studie ben ik wel financieel ondersteund geweest door mijn ouders, dus wat dat betreft niet onafhankelijk. Na mijn studie heeft het een half jaar geduurd voordat ik een baan vond, ook in die tijd hebben ze mij financieel ondersteund. Zodra ik echter een baan had gevonden, hoefde die steun niet meer van mij, ik vond dat ze genoeg hadden betaald.

Nu zijn we 5 jaar verder en is het een afwisseling geweest tussen uitzendbanen en werkloos zijn. Ik woon nu ruim drie jaar samen met mijn vriend en ik heb nu ruim 2 jaar mijn paard (betaald van mijn eigen geld overigens) en ik weiger mijn hand op te houden bij mijn ouders, ik eet liever mijn spaargeld op. Ondanks dat ik al een aantal maanden zonder enige vorm van inkomsten thuis heb gezeten, en mijn ouders het gemakkelijk zouden kunnen betalen vind ik niet dat je eindeloos van hen afhankelijk kunt zijn.

Overigens ben in 2012 begonnen met een startsalaris van €1600 bruto bij een 36-urige werkweek. Ben ook HBO'er.

Kijk, dat bedoel ik dus. Waarom zo negatief over gezinnen die andere keuzes maken? Heel leuk en knap voor jou dat je op je 18de al uit het huis ging en je hard werkt voor je eigen inkomen. Maar doet het jou dan pijn als andere mensen wel gewoon thuis blijven wonen en sparen? Dat wordt toch niet op jouw geld gedaan? Dat is iedere zijn eigen keuze, toch? Als die ouders ook vonden dat ze al meer dan genoeg betaald hadden dan hadden ze dat ook wel gezegd. Maar niet iedereen denkt zoals jullie gezin. En als ik dezelfde financiële middelen zou hebben later, ik zou net hetzelfde doen met mijn kinderen, want ik ben mijn ouders heel dankbaar voor de kans die ze me gegeven hebben om met een zeer sterke basis het nest te kunnen verlaten, zonder dat ik ooit krom heb moeten liggen van geldzorgen. Ik was gelukkig, mijn ouders waren gelukkig. Want zij wilden liever dat ik op mijn 30ste vertrok met een enorme spaarpot, dan op mijn 20ste zonder een nagel om aan mijn gat te krabben. Wij hadden gewoon duidelijke afspraken. Dus waar zit het probleem? Is toch gewoon leven en laten leven, er bestaat toch geen handleiding over hoe en wanneer je op je eigen benen moet gaan staan, dat bepaal je toch zelf?

Ik zat eens in de les met iemand die 38 jaar was en nog thuis woonde. En eerst vond ik dat ook maar erg raar, kerel had zat genoeg om iets voor zichzelf te hebben. Kon bijna letterlijk niet meer dan boterhammen smeren. Dus ja, mijn eerste gedachte ook wat een onvolwassen moederskindje.
Maar toen ik er over nadacht, weet je? Misschien was dat gezin wel heel gelukkig zo? Die man was helemaal niet geïnteresseerd in relaties maar had wel het grootste respect voor zijn ouders. Misschien waren zijn ouders wel heel blij dat hij nog elke dag bij hun was en hun gezelschap hield? Misschien vonden zijn het wel hélemaal niet erg om hem te voorzien in onderhoud? Misschien was hij liever elke avond bij zijn ouders dan elke avond alleen met een microgolfmaaltijd op een appartementje? En dan denk ik, als zij zo gelukkig met elkaar zijn, wie ben ik dan om hierover te oordelen? Ik zou mezelf nooit zo zien, maar ik ben hem ook niet dan.

+1

Daarnaast vind ik het raar dat je er van uit gaat dat ik leun op mijn ouders. Ik wil graag mee betalen aan het eten en de vaste lasten, maar dat willen mijn ouders niet. Zij kunnen het betalen, vinden het prima dat ik thuis woon en willen mij op deze manier helpen om mijn dromen waar te maken. Ik ben hun heel dankbaar en help waar ik kan. Ben echt wel op zoek naar iets voor mezelf, maar niet alles is zomaar te realiseren.

**Geplaatst**: 07-09-15 21:56

Geplaatst: 07-09-15 21:56

Ik vind het ook een vreemde opmerking, dat als je thuis woont je op jouw ouders zou leunen. Hypotheek hebben ze sowieso met of zonder mij. Daarnaast betekent dit niet dat ik voor de rest niet mee betaal.
Mijn ouders hebben mij ook nooit het gevoel gegeven dat ik teveel ben of het huis uit moet. Juist eerder dat ik enorm gemist word als ik er niet ben & ik ben er niet veel.

**Geplaatst**: 07-09-15 22:03

Geplaatst: 07-09-15 22:03

Ik heb tot mijn 27e thuis gewoond. Mijn nu man was toen 26. Zijn vers van huis uit gaan samen wonen.

De wachtlijst voor sociale huur woningen is hier een jaar of 7 (toen iig)

Ik ben op mijn 20e kort het huis uit geweest voor de hogere hotel school maar dat was niets voor mij. Toen enkele jaren weer gaan werken. Op mijn 22e ben ik de Pabo gaan doen, maar doordat ik en paard hier in de buurt trainde en die niet wilde opgeven + plus dat ik het zover van het geld vond om op 30km afstand op kamers te gaan thuis gebleven. Tja op mijn 26e klaar en gaan werken.
Planning was 1 a 2 jaar flink sparen voor een andere auto, uitzet en huis.

Liep even anders, auto werd een maand later afgekeurd, 4mnd later ontmoette ik mijn "man" 2mnd later kwam er een huisje vrij waar ik per Se wilde wonen.

Dus nog geen jaar na mijn afstuderen haast ik ipv flink gepaard en andere auto, een huisje en een vriend.

Wij woonden beide met veel plezier thuis, zonder kosten (eigen verzekering etc Uiteraard wel)
Mijn moeder wilde absoluut niet dat ik betaalde.

Ik zou het zelf ook zo kunnen doen met kids, als het een optie is dan natuurlijk. Evt zou ik wel kostgeld willen, maar dat dan sparen zodat mijn zoon/dochter een extraatje heeft bij het uit huis gaan.

**Geplaatst**: 07-09-15 22:05

Geplaatst: 07-09-15 22:05

In mijn puberteit zat ik echt niet lekker thuis en wou dan ook graag snel het huis uit, op mijn 20e een jaar uit huis geweest op mezelf (samen met mijn ex dan). En mijn ouders konden het wel degelijk goed merken dat er 1 het huis uit was, mijn moeder had er overigens ook erg veel moeite mee dat ik 'al zo vroeg' het huis uit ging. Ze hebben altijd gezegd; "Blijf maar zolang mogelijk thuis wonen, dat is het goedkoopste en dan kun je goed sparen!" echter was de sfeer gewoon niet fijn thuis. Toen ik nood gedwongen weer terug moest was dat wel even wennen maar de relatie tussen mij en mijn ouders was een stuk beter geworden door de afstand die we even hadden. Sfeer thuis was ook beter en ik heb nu ook gewoon meer respect voor wat mijn ouders allemaal doen.

Ik en mijn broertje hoeven ook (nog) niet mee te betalen thuis, mijn ouders dachten eerst ook altijd dat de 'extra kosten' wel mee vallen. Onder het motto van eentje meer of minder maakt ook niet veel uit in een gezin zeg maar. Maarja dat jaar konden ze het toch wel goed merken, aan boodschappen maar ook aan de energie rekening, water, etc. Echter hoeven we nog steeds niks mee te betalen maar doordat de financiele situatie wel wat veranderd is moeten mijn broertje en ik wel onze eigen studie kosten al een aantal jaar zelf betalen (niks mis mee imo) en hebben mijn ouders het ook steeds vaker over dat we 'binnenkort' toch maar wat kostgeld o.i.d. moeten betalen omdat zij ook gewoon steeds krapper bij kas komen te zitten. Niks mis mee en des te meer respect ik heb dat het nog niet hoeft, als het wel nodig is gaan we gewoon om de tafel zitten en kijken waar ik en mijn broertje kunnen bijdragen.

Mijn ouders zijn dus ook wel van het blijf maar thuis zolang als nodig, goedkoper kan je niet wonen en wij betalen wat we kunnen, zo kun je mooi sparen dat kun je straks alleen maar goed gebruiken!

Echter laten ze nu wel steeds vaker vallen dat het toch wel een beetje tijd word om op eigen benen te gaan staan (maarja in de huidige tijd word het starters nou niet echt makkelijk gemaakt, huren is vaak te duur en kopen is vaak geen mogelijk omdat je zo slecht een vast contract krijgt en je vaak ook niet al 3 jaar een zo danig goed (stabiel) inkomen hebt gehad dat je op basis daarvan kan kopen en dat snappen ze...). Maar goed dat zal ook komen omdat hun situatie ook steeds meer veranderd en ze eigenlijk vermoed ik toch...

Mijn schoonouders zijn ook van dat je niet perse het huis uit hoeft, maar ze vinden het ook oké en snappen ook goed dat je op zo'n leeftijd toch wel een keer het huis uit wilt en op eigen benen wilt gaan staan.

Mijn vriend en ik voelen dus geen druk als in dat het echt moet en beide ouders staan er wel positief in dat we langzaam aan toch wel graag willen. Gewoon een normale situatie imo.

Mijn tante zei trouwens (die werkt voor moeders voor moeders) en heeft dus ook veel met jonge gezinnen te maken, hadden het laatst over de leeftijd wanneer de meesten tegenwoordig kinderen krijgen. In het westen en in de stad ligt die leeftijd hoger (eind 20 begin 30) zei ze en op het platteland ligt het lager (begin 20 tot rond de 25 ongeveer). En denk dat dat het zelfde is met uit huis gaan, in steden zijn mensen (en vooral vrouwen denk ik) toch een stuk 'zelfstandiger' en zie je ook dat mensen snel eerst alleen gaan wonen en dan vanzelf wel een partner tegen komen en uiteindelijk gaan samen wonen. Op het platteland word er vaak op jongere leeftijd al gepraat over samenwonen en trouwen. En nog niet eens zo heel lang dat samen wonen word geaccepteerd zonder dat je getrouwd bent of op zeer korte termijn gaat trouwen.

Dus ik denk dat dat ook wel mee speelt, wat gebeurd er in de omgeving van waar je woont in hoe zeer je de druk voelt om het ouderlijk huis te gaan verlaten.

Laatst bijgewerkt door _Marinke_ op 07-09-15 22:17, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-09-15 22:09

Geplaatst: 07-09-15 22:09

Ik meld mij ook, 25 jaar en nog thuis. Waarom? Omdat het erg gezellig is en ik twee paarden heb die vlak bij huis staan. Mijn vriend woont te ver weg om bij in te trekken.
Ik moet zeggen dat ik nu wel echt behoefte krijg om op mij zelf te gaan wonen. Maar we zijn ook van plan om over een paar maanden te gaan kijken voor een eigen huis.
Mijn ouders vinden het nog erg gezellig dat ik thuis woon en het is ook leuk om met z'n allen savonds aan tafel te kletsen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-09-15 22:46

Re: 23+ en nog thuiswonend, wie nog meer?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-09-15 22:46

Kwanyin wederom prachtig gesproken zeg! De reactie waar je op reageert (sorry ik weet je naam niet meer Bokker), zo voelt het voor mij altijd wanneer mensen het raar vinden dat ik thuis woon. Maar nu realiseer ik me dat de reactie van anderen totaal niet is Hoe mijn ouders het ervaren.

Nomineer dit bericht ×