moonsparkle schreef:Ik vroeg me af of er mensen zijn die twijfelde over het nemen/krijgen van kinderen, waarom je twijfelde en of je er toch voor bent gegaan?
In een vorig leven hebben mijn partner en ik besloten voor geen kinderen.
We vonden dat er meer dan genoeg zijn zonder goed thuis dus dat we onze gezinswens het beste met adoptie konden invullen.
We leidden echter een heel avontuurlijk leven en de verantwoordelijkheid voor een kind zou grote veranderende consequenties hebben.
Op dat moment in ons leven wilden we dat niet.
Ik heb me daarom laten steriliseren.
Een heerlijk leven later is mijn partner verongelukt.
Met haar was ineens alles weg. Ook geen kind noch kans op kind met haar.
Het leven zoals ik dat kende was met haar dus stond ik voor de opdracht om mijn leven opnieuw uit te vinden.
Het was schokkend om te ervaren hoe zwaar het egoïstische verlangen naar een eígen kind woog.
Zwaarder dan de drang naar avontuur, zwaarder dan het grotere verantwoordelijkheidsgevoel voor weeskinderen.
In mijn nieuwe leven dus wél een kinderwens.
Veel geluk dat de reparatie van de leidingen soort van succes had.
Leef inmiddels weer 15 jaar samen en we hebben een heerlijke zoon.
De leidingen zijn door littekenweefsel weer potdicht.
Vandaag hebben we een mannendag op de boerderij.
Ben net de keuken uitgestuurd want hij wil zélf een espresso trekken voor me :shock:
De cappuccino welke hij naast me zet is perfect
De espresso is zo goed als mijn beste en het microschuim beter dan ik het krijg. Hoe
Hoe reageerden jullie ouders? Wat een schok zeg!
)



Echt fijn dat ze jullie zo goed gesteund hebben!
We hadden een duur huis en waren bang dat het met een kindje niet meer te betalen zou zijn.
Zo noemt mijn nichtje mijn dochter ook 