LindyH schreef:Ik kan me de opmerkingen wel enigszins voorstellen omdat je soms het gevoel hebt dat het niet eerlijk is, als mensen thuis blijven wonen. De verhoudingen trekken zo scheef. Sommige mensen wonen vanaf hun 17e al op kamers en zijn daardoor vooral ook al vroeg financiëel zelfstandig. Ze leren al vroeg wat het is om te sappelen, en moeten dat vaak nog jaren doen, tot ze een fatsoenlijke baan hebben. Je wordt ondertussen wel ontzettend wereldwijs, en je zult later niet snel in de financiële problemen komen.
Ondertussen heb je klasgenoten of collega's die nog thuis wonen en de duurste telefoons hebben, om de haverklap uitgaan, de mooiste kleren hebben, en niet hoeven te bedenken of er wel geld is voor warm eten vanavond. Dat voelt op een bepaalde manier niet eerlijk.
En dan krijgen de thuiswoners een relatie, wordt er een huis gekocht, en hebben ze het nog steeds heel ruim, met twee full time salarissen. Maar dan komen vaak de problemen. De relatie gaat slecht maar ze durven het niet uit te maken want ze zijn bang om alleen te wonen. Iemand raakt werkloos en omdat ze niet weten hoe zuinig aan te doen komen ze in de schulden, etc. etc.
Ergens vind ik dus wel dat je je verantwoordelijkheid moet nemen en jezelf moet trainen in het arme student zijn, je huisraad bij elkaar scharrelen op rommelmarkten, een week lang macaroni eten, etc. Dat heb je gewoon nodig voor je verdere leven. En je leert tegelijkertijd ook dat je er niet dood aan gaat en dat het dus helemaal niet zo erg is. Je bent later ook gelukkiger met wat je dan wél hebt.
Als je je er zelf dus min of meer makkelijk vanaf maakt door bij je ouders te blijven wonen tot je een vette baan hebt dan is dat prima, maar realiseer je wel dat je essentiële levenservaring mist. Je slaat als het ware een fase over. En volgens mij is dat wat mensen bedoelen als ze een dergelijke opmerking maken, al zijn ze zich daar misschien zelf niet altijd even bewust van.
En mogelijk is het altijd. Ik heb jarenlang particulier gehuurd met 0-urencontracten en soms ww of bijstand, en een paard. En dat gaat best. Het is geen vetpot nee, maar who cares? Daar ben je jong en flexibel voor toch? Het hoeft niet meteen allemaal perfect.
Mooi gezegd Lindy 
Er zit ook een verschil in milieu/regio wat betreft deze mening... ik wilde studeren en moest dus op kamers. Niemand hier ging studeren en het was ondenkbaar dst ze uit huis zouden gaan, ze vonden me ook maar raar. Maar ik moest wel. In Groningen woonden veel mensen op kamers. Toen verhuisde ik naar Amsterdam en was het weer heel anders, de studenten kregen zowat een eigen huis in handen geworpen en anderen kwamen uit de buurt en bleven een eeuwigheid thuis wonen. Ik merkte echt dat ik bij die mensen minder goed aansluiting kon vinden, ze snappen toch heel veel niet... alleen wonen, zoektochten naar kamers... en het probleem dat je, als je echt niks hebt, je niet zomaar even terug kan naar je ouders, omdat je dan iet op tijd op je werk bent en in een sociaal isolement raakt. Soms vind ik dat wel heel frustrerend, het onbegrip.
Geplaatst: 08-06-15 15:06 
. 
Ik ben op mijn 17e uit huis gegaan en toen werd ook al van mij verwacht dat ik achter m'n kont opruimde. Als ik dat niet deed kreeg ik de opmerking 'dan ga je toch lekker uit huis?', en dat heb ik dan ook zo gedaan. Hoe langer je thuis blijft wonen, hoe meer verantwoordelijkheid je ook thuis moet nemen vind ik, en als je dat niet kan of wilt dan kan je maar beter uit huis gaan toch? 
