Ik krijg echt het gevoel dat sommigen hier niet goed lezen.
Hatchi schreef:Moeder heeft een open draaitrap. Zo'n 1 met een leuning waar een kind onderdoor kan vallen.
Dit heeft dus niets te maken met de motorische ontwikkeling van dit kind, voor hetzelfde geld kan het zoontje van TS wél prima trappen op en af, als hij voldoende steun heeft. Wat vrij normaal is overigens. Déze specifieke trap levert echter vele malen meer risico op: het kind kan ónder de leuning door vallen, en juist met die reden wil TS niet dat haar zoontje de trap af loopt, maar gedragen wordt of zelf op zijn billen de trap af gaat. Niet onlogisch vind ik. Deze trap is levensgevaarlijk voor een klein kind waarvan de motoriek nog niet geheel ontwikkeld is (het is niet voor niets dat bij kleuters bij de motorische ontwikkeling het 'kan tegen een bal schoppen zonder om te vallen' een groot punt is). Een kind van 3 kan al veel, maar nog niet alles, en daar dient rekening mee gehouden te worden.
Het gaat er niet om of zoontje überhaupt wel zelf een trap af kan, het gaat er om dat deze trap veel te gevaarlijk is voor zo'n klein kind om het er op deze wijze af te laten gaan. Iets wat de oma van dit kind zeer moedwillig negeert.
Hatchi schreef:hoe mijn moeder mij niet-steunde in moeilijke tijd en in feite de kant van ex koos.
Hatchi schreef:Logeer tijdelijk bij mijn moeder. Ben mijn huis kwijt geraakt door ex
Dit samen geeft al een moeizame relatie aan: moeders heeft in het verleden in een moeilijke situatie haar dochter niet gerespecteerd en gesteund, en dat heeft natuurlijk nog steeds zijn effecten. Dat ze nu daar zit is niet omdat ze dat zo graag doet, maar omdat ze op dit moment niet anders kán. Ik zit ook noodgedwongen nog bij mijn ouders. Niet dat mijn verloofde en ik niet wíllen samenwonen, maar omdat we gewoonweg écht de middelen niet hebben om dit te kunnen realiseren, hoe graag we het ook willen. Mensen denken veel te licht over bij de ouders in wonen/logeren, maar het is niet altijd zo dat je ook daadwerkelijk een andere keuze hebt, zoals TS in dit geval kennelijk ook niet.
Hatchi schreef:Ben gewoon boos op mijn moeder omdat ik het van haar gewoon respectloos vind dat ze gewoon mijn manier van opvoeden niet respecteerde en dan zegt dat ik mij aanstel met mijn veiligheid.
En dit is ook haar goed recht. Als je tegen een kind twintigduizend keer zegt iets niet te doen omdat het levensgevaarlijk is, het doet het toch en gaat mis, word je dan ook niet boos 'want dat is de eigen beslissing'? Nee, je wordt boos want 'ik zei het niet voor niets en je ziet wat er nu gebeurt', en dan ga je er op een rustige, vriendelijke manier over praten. Dat doe je met een kind wat nog níet altijd beseft wat de gevolgen van acties kunnen zijn. Een volwassen vrouw die zelf een kind opgevoed heeft, heeft dat besef wél. Op het moment dat zo iemand dit zo negeert met alle gevolgen van dien, heb je alle recht om boos te zijn. Zeker wanneer je kind van 3 jaar oud er zo zwaar de dupe van is. Voor hetzelfde geld had haar zoontje zijn nek gebroken en dit hele gebeuren niet overleefd, en dat allemaal door nalatigheid van oma.
Je hebt de wensen van de hoofdopvoeder gewoon te respecteren, punt. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, maar een kind bij een dergelijk risico weg houden is absoluut geen uitzondering. Ik heb zelf geen kinderen, maar mijn moeder weet nu al donders goed dat wanneer dat wel het geval is, zij de manier van opvoeden van mijn vriend en mij gewoon te respecteren heeft, omdat het dan nog altijd míjn kind is. Zij heeft haar kans al gehad met mij en mijn zusje. Ik werk wel met kinderen, en als een ouder vraagt of we zijn kind kunnen insmeren als de zon fel schijnt, dan doen we dat, ook al hebben we zelf niet het idee dat het nodig is. Dát hoor je als 'mede opvoeder' ook te doen. De wensen van de ouder staan nog altijd voorop. Aangeven dat je bepaalde dingen wel of niet wilt vanwege potentieel risico wat er aan kleeft is iets wat gewoon gerespecteerd dient te worden, wat oma niet gedaan heeft. Sterker nog, zij heeft dit moedwillig genegeerd en de betreffende risico's opgezocht met het kind.
TS zit nu bomvol emoties, en de eerste emotie is woede. Dit is allemaal heel logisch, en moet gewoon even allemaal zakken. Pas wanneer dit gezakt is, is het tijd om met haar moeder te gaan praten. Want ja, die zal zich schuldig voelen, en in mijn ogen zeer terecht. Haar mag in deze situatie zeker nalatigheid verweten worden, maar het uitpraten is wel een belangrijke in deze, ondanks alles wat er gebeurd is, blijft het wel de moeder. De vriendin je moeder op de hoogte laten stellen lijkt mij een goede start, zij kan haar eerste schrik kwijt, en dit levert een basis om het hier later over te hebben. Ga zeker niet met deze wrok naar Denemarken straks, het is voor je zoontje belangrijk om wel zijn oma nog te hebben. Laat zien dat jij hier de sterkste in bent, júist voor je zoontje. Hij heeft zo te lezen al een top mama, nu zorgen dat jouw moeder ook een top oma wordt voor hem. Laat deze situatie niet tussen haar en jouw zoontje in staan. Het is een ontzettend vervelend en ook zwaar ongeluk, maar het herstel van jouw zoontje, maar ook zijn toekomst met jou en jouw moeder zijn minstens even belangrijk.