Geplaatst: 20-04-15 10:32 Gydja schreef:Dan hoeft mijn moeder niet debiel lopen te doen dat ik zeg dat ik daar van baal.
Maar zolang jij dat voor jezelf blijft benoemen als 'debiel lopen doen' denk ik niet dat je ruimte maakt voor een andere manier van met elkaar omgaan. (En dan maakt het niet uit of je dat wel of niet zegt tegen je moeder.)
Bij volwassen worden hoort ook: over dergelijke zaken heen kunnen stappen zonder al te veel frustratie. In dit geval dus een reactie als 'dat was inderdaad niet handig, sorry.' En de volgende keer dat je je broertje aanspreekt, dat ook doen op een moment dat je geen frustratie voelt. Gewoon, in alle rust iets zeggen als, 'hee, ik vind het jammer dat je mijn pak hebt leeggedronken.' En verder niets. Geen boze toon, geen dreigementen, geen discussie, geen vragen, helemaal niks.
Dan krijg je geen ruzie met je broertje, en niet met je moeder.
Vraag gewoon eerst aan bijvoorbeeld je broertje of hij het opgedronken heeft en zo ja of hij dat de volgende keer niet wil doen zonder het aan jou te vragen. 
toen mijn moeder er wat van zei schoot mijn broertje in paniek want hij dacht dat het gedoe van mijn moeder naar hem gericht was. 
Maar ik lees met grote regelmaat dat ouders toch heel erg blijven hangen in hoe ze met een 16-jarige die nog op de middelbare school zit om zouden gaan. En dat klopt niet, want een 19-jarige heeft een andere positie in het leven. Die moet verantwoordelijkheden en mogelijkheden krijgen. (En ook andere gelegenheden om fouten te maken.) Hoe kan iemand daar anders in groeien? Als je iemand als 16 jarige blijft behandelen... dan krijg je iemand die zich als 16-jarige blijft gedragen. (En vice versa. Je moet dat als 19-jarige ook zelf doorbreken, zoals de TS dat ook moet doen. Maar dat betekent niet dat ouders 'dus' niets hoeven te doen.) 
