Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-04-15 14:08

Re: Hoe om te gaan met "moeilijke" schoonouders? (tips a.u.b )

Geplaatst: 08-04-15 14:08

Bij jongere kinderen lees je vaak 'waar zijn de ouders'.. In dit geval: Hoe zit het met opa en oma? Hebben zij misschien nog iets van advies waarmee je iets kan doen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 14:09

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 14:09

Winged schreef:
Bij jongere kinderen lees je vaak 'waar zijn de ouders'.. In dit geval: Hoe zit het met opa en oma? Hebben zij misschien nog iets van advies waarmee je iets kan doen?

Nee, hij heeft alleen nog maar een oma. Moeder van zijn moeder en die is dement. Familie van zijn ouders komen eigenlijk nooit over de vloer. Misschien één keer met een verjaardag. Ik heb het idee dat die ook redelijk het contact hebben afgekapt.

**Geplaatst**: 08-04-15 14:15

Geplaatst: 08-04-15 14:15

Zorg iig altijd dat je zelfstandig ergens bent en weer weg kunt... dus dat je daarin iig niet afhankelijk van ze bent. Altijd dus eigen vervoer hebben en ook niet voor hun taxi spelen.
Zorg dat de communicatie vooral via je vriend verloopt, het zijn zijn ouders en hij moet er mee dealen (f jij nu wel of niet telefoongesprek voert... maar zou het gewoon niet doen en al het contact via hem zodat ze altijd alleen hun zoon spreken) Dan is het duidelijk en als je vriend dan bij alle afspraken eerst aangeeft nog niet weet of jij mee kan ivm jou hele drukke agenda,.. dan hoef je ook niet alle activiteiten mee te gaan.
Plan ipv visites thuis dingen in restaurants en musea etc... plekken waar ook andere mensen aanwezig zijn en waar het minder snel over kwetsende zaken gaat en al helemaal niet over huishoudelijke taken die je als zoon/schoondochter zou moeten doen terwijl je op visite bent.

Je vriend zal de komende jaren er nog wel zware dobber aan hebben... het is zeer verdrietig als je ouders niet trots op je kunnen zijn... maar uiteindelijk telt dat voor heel veel meer mensen... en als hij leert gewoon van zichzelf te houden wat zijn ouders ook over hem zeggen en met wie ze hem ook vergelijken... daar zal hij uiteindelijk gelukkig van worden.

**Geplaatst**: 08-04-15 14:17

Geplaatst: 08-04-15 14:17

Ik heb na 14 jaar me ongelukkig voelen bij mijn schoonouders en schoonzus besloten afstand te nemen ipv het te willen oplossen.
Mijn man heeft hierin zijn eigen proces. Ik steun hem daarin en hij steunt mijn beslissing afstand te nemen.
Lastig, maar het geeft me zoveel rust.

**Geplaatst**: 08-04-15 14:21

Geplaatst: 08-04-15 14:21

Even ingaand op je laatste bericht;
Zou het je vriend kunnen helpen om contact op te nemen met familie van zijn ouders? Juist als zij het contact met zijn ouders ook moeilijk vinden, dan zijn er misschien wat overeenkomsten in hoe hij en de andere familieleden naar zijn ouders kijken. Het zal de situatie niet oplossen, maar geeft misschien wel wat houvast voor je vriend om te weten hoe andere familieleden met zijn ouders omgaan, of misschien zelfs wat achtergrond waarom ze dit doen.
Ooms en tantes etc kunnen natuurlijk nooit je ouders vervangen, maar het is toch fijn om familie te hebben waar je wel goed mee door een deur kan, en die misschien wel durven te zeggen dat ze trots op hem zijn.

En verder vond ik een voorgaande tip in dit topic heel nuttig, op neutraal terrein afspreken en niet te lang. Je zou zelfs kunnen proberen ze een beetje af te leiden, door de aandacht te richten op de kunst in het museum, de dieren in de dierentuin of wat het dan ook maar is in de omgeving (of zelfs daarbuiten, inhoudelijk over hun werk oid), zodat je daar over praat ipv over alles wat 'niet goed is' aan je vriend.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 08-04-15 14:24, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-04-15 14:22

Geplaatst: 08-04-15 14:22

Gut, ik vind dit eigenlijk wel heel herkenbaar :')

Ik zou het eerst met een gesprek proberen, maar ik denk dat je daar niet zoveel mee opschiet.
Ik zou voor jezelf een plan maken wat je wilt en hoe je dit gaat krijgen. Ik zou de eerste tijd als volgt te werk gaan; elke keer als je bij het langs komt maak je netjes een afspraak voor 'koffie' oid, ook op een tijdstip dat er normaliter niet gewerkt wordt (vrijdagavond of zondagmiddag ofzo). Dan kom je binnen en ga je echt vanuit het idee dat je op de koffie komt bij ze zitten. Dus ook niet zelf je koffie pakken, en al helemaal niet luisteren naar gecommandeerd. Daar zou ik juist verbaasd op reageren met een 'pardon?' of iets dergelijks. Ga gewoon echt bij ze op visite en laat zij zich daar ook naar gedragen.
Doen ze dat niet, laten ze je alleen op de bank zitten of gaan ze commanderen, dan ga je gewoon weer weg.

Daarnaast zou ik het andersom ook laten zien; nodig ze keurig bij jou uit en behandel ze dan ook echt als visite, neem de jas aan, zet ze op de bank, koop iets lekkers enz. En dan ook keurig een gesprek voeren, vraag maar eens inhoudelijk naar het werk, hoe het bevalt ed. Maken ze aparte opmerkingen dan praat er langsheen en doe alsof je gek bent. Zorg dat het gewoon een avondje visite is en laat ze heel duidelijk voelen hoe het ook kan.

Als je dit een paar maanden hebt gedaan zou je 't eens kunnen evalueren. Alleen dit zijn wel dingen die tijd nodig hebben, mensen die al zo lang op deze manier leven, die verander je niet zomaar, helaas.

En als je iets van ze wilt vraag het dan overdreven netjes en bedank er ook voor, laat ze merken hoe het kan, al is het maar om de suikerpot aan te geven. Maar persoonlijk zou ik het de eerste maanden heel formeel houden en alles vermijden waarbij jij iets voor hen moet doen of zij iets voor jou moeten doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 14:26

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 14:26

Blijheid schreef:
Even ingaand op je laatste bericht;
Zou het je vriend kunnen helpen om contact op te nemen met familie van zijn ouders? Juist als zij het contact met zijn ouders ook moeilijk vinden, dan zijn er misschien wat overeenkomsten in hoe hij en de andere familieleden naar zijn ouders kijken. Het zal de situatie niet oplossen, maar geeft misschien wel wat houvast voor je vriend om te weten hoe andere familieleden met zijn ouders omgaan, of misschien zelfs wat achtergrond waarom ze dit doen.
Ooms en tantes etc kunnen natuurlijk nooit je ouders vervangen, maar het is toch fijn om familie te hebben waar je wel goed mee door een deur kan, en die misschien wel durven te zeggen dat ze trots op hem zijn.

En verder vond ik een voorgaande tip in dit topic heel nuttig, op neutraal terrein afspreken en niet te lang. Je zou zelfs kunnen proberen ze een beetje af te leiden, door de aandacht te richten op de kunst in het museum, de dieren in de dierentuin of wat het dan ook maar is in de omgeving, zodat je daar over praat ipv over alles wat 'niet goed is' aan je vriend.

Dat is een goed idee. Ik weet weinig van de familie aangezien ik ze alleen op verjaardagen zie. Ik zal eens vragen aan mijn vriend of hij zich fijn voelt bij bepaalde ooms/tantes of andere familie en of we daarmee af kunnen spreken. Mits zij niet dezelfde instelling hebben als de ouders natuurlijk.

De tip van neutraal terrein kan ik inderdaad veel mee. Wel zijn we pas met ze naar de dierentuin gegaan en dat was niet echt een succes. Moeder liep ver vooruit op Vader, mij, vriend en zijn oma (lees: 5 meter tussen ons in de hele tijd) en deed alsof het een race was wie het eerste de hele dierentuin had gezien. Terwijl wij met zijn allen stonden te kijken naar een mooi dier of een gaaf verblijf was zij alweer uit het zicht.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 14:28

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 14:28

anneliesdj schreef:
Daarnaast zou ik het andersom ook laten zien; nodig ze keurig bij jou uit en behandel ze dan ook echt als visite, neem de jas aan, zet ze op de bank, koop iets lekkers enz. En dan ook keurig een gesprek voeren, vraag maar eens inhoudelijk naar het werk, hoe het bevalt ed. Maken ze aparte opmerkingen dan praat er langsheen en doe alsof je gek bent. Zorg dat het gewoon een avondje visite is en laat ze heel duidelijk voelen hoe het ook kan.

Als je dit een paar maanden hebt gedaan zou je 't eens kunnen evalueren. Alleen dit zijn wel dingen die tijd nodig hebben, mensen die al zo lang op deze manier leven, die verander je niet zomaar, helaas.

En als je iets van ze wilt vraag het dan overdreven netjes en bedank er ook voor, laat ze merken hoe het kan, al is het maar om de suikerpot aan te geven. Maar persoonlijk zou ik het de eerste maanden heel formeel houden en alles vermijden waarbij jij iets voor hen moet doen of zij iets voor jou moeten doen.

Dit doe ik al sinds het begin. Mijn houding is altijd overdreven beleefd en volwassen geweest. Niet eens expres, maar omdat ik dat gewend ben en zo ben opgevoed. Wat dat betreft hebben ze al 3,5 jaar het 'goede voorbeeld' als ze bij mij over de vloer zijn en qua gedrag van mij kant uit tegen hen.

**Geplaatst**: 08-04-15 14:30

Geplaatst: 08-04-15 14:30

Ik zou het succes van zo'n uitje niet gaan afmeten aan het gedrag van moeder en/of vader.
Gewoon nemen zoals het komt en tevreden zijn dat er iets "samen" wordt gedaan en genieten van de plek waar je bent. Dat je niet in hun huis en in je eigen huis bent... waar veel makkelijker kwetsende onderwerpen naar boven komen.

edit: als je gedrag van moeder zo negatief beoordeeld... "ze maakte er een wedstrijd van" dan blijf je in negatieve spiraal. Focus je op de positieve zaken en laat ieder zijn eigen weg zoeken. Het klinkt nog een beetje dat je zou willen dat zijn moeder opeens veranderd.

Laatst bijgewerkt door Evelijn op 08-04-15 14:33, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-04-15 14:31

Geplaatst: 08-04-15 14:31

Pearlx schreef:
Blijheid schreef:
Even ingaand op je laatste bericht;
Zou het je vriend kunnen helpen om contact op te nemen met familie van zijn ouders? Juist als zij het contact met zijn ouders ook moeilijk vinden, dan zijn er misschien wat overeenkomsten in hoe hij en de andere familieleden naar zijn ouders kijken. Het zal de situatie niet oplossen, maar geeft misschien wel wat houvast voor je vriend om te weten hoe andere familieleden met zijn ouders omgaan, of misschien zelfs wat achtergrond waarom ze dit doen.
Ooms en tantes etc kunnen natuurlijk nooit je ouders vervangen, maar het is toch fijn om familie te hebben waar je wel goed mee door een deur kan, en die misschien wel durven te zeggen dat ze trots op hem zijn.

En verder vond ik een voorgaande tip in dit topic heel nuttig, op neutraal terrein afspreken en niet te lang. Je zou zelfs kunnen proberen ze een beetje af te leiden, door de aandacht te richten op de kunst in het museum, de dieren in de dierentuin of wat het dan ook maar is in de omgeving, zodat je daar over praat ipv over alles wat 'niet goed is' aan je vriend.

Dat is een goed idee. Ik weet weinig van de familie aangezien ik ze alleen op verjaardagen zie. Ik zal eens vragen aan mijn vriend of hij zich fijn voelt bij bepaalde ooms/tantes of andere familie en of we daarmee af kunnen spreken. Mits zij niet dezelfde instelling hebben als de ouders natuurlijk.

De tip van neutraal terrein kan ik inderdaad veel mee. Wel zijn we pas met ze naar de dierentuin gegaan en dat was niet echt een succes. Moeder liep ver vooruit op Vader, mij, vriend en zijn oma (lees: 5 meter tussen ons in de hele tijd) en deed alsof het een race was wie het eerste de hele dierentuin had gezien. Terwijl wij met zijn allen stonden te kijken naar een mooi dier of een gaaf verblijf was zij alweer uit het zicht.

Wat dat laatste betreft zou ik haar gewoon laten gaan, zij haar tempo, jullie op jullie tempo. Als vader, oma, vriend en jij dan wel normaal kunnen praten, dan is dat toch ook al heel wat? Laat je niet opjagen door haar hoor, als ze te ver vooruit is komt ze heus wel weer terug, of niet, ook goed

Ik snap dat het lastig is hoor, dat je het gezellig wil hebben met iedereen samen, maar als dat er niet in zit is gezellig met vader en oma ook al een vooruitgang op totaal ongezellig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 14:34

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 14:34

Nee daarom zag ik het zelf niet echt als een succes een dagje uit met zijn ouders werd een dagje uit met vader en oma

Terwijl moeder bijna moeite leek te doen er niet bij te horen.

Niet zozeer dat ik het negatief gedrag vind, wel vreemd gedrag. Je gaat samen iets doen en vervolgens zijn we haar de halve dag kwijt. (Op een gegeven moment zijn we ergens gaan zitten omdat ze echt verdwenen was). Geen idee wat de bron is van dat gedrag en wat ze er mee bedoeld. Ik heb wel gevraagd of ze het wel naar haar zin had of iets moest doen, maar toen reageerde ze weer gepikeerd.

**Geplaatst**: 08-04-15 14:48

Geplaatst: 08-04-15 14:48

Wat betreft omgang met je schoonouders zou ik met name mentaal afstand nemen. Verwacht niets meer en spreek af en toe af om samen iets te doen. Niet omdat dat neutraal terrein is maar omdat iets doen minder confronterend is dan tegenover elkaar zitten en praten (ga bijvoorbeeld naar een film, daar zeggen mensen niet zo veel maar ze zijn wel samen). Vervolgens laat je wat ze zeggen het ene oor in en het andere oor weer uitgaan (eigenlijk spiegel je een beetje hun gedrag dan).

Doe geen moeite want veranderen zullen ze niet, de strijd aangaan heeft geen zin.

Waar ik me meer zorgen over maak is je vriend, die zit met een boel onverwerkt verdriet (waarvan hij niet eens wist dat hij het had). Hij zou denk ik het beste op zoek kunnen gaan naar een fijne psycholoog die hem kan helpen met dit verlies van een ideaalbeeld (is toch en soort rouwproces).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 14:54

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 14:54

sallandval schreef:
Wat betreft omgang met je schoonouders zou ik met name mentaal afstand nemen. Verwacht niets meer en spreek af en toe af om samen iets te doen. Niet omdat dat neutraal terrein is maar omdat iets doen minder confronterend is dan tegenover elkaar zitten en praten (ga bijvoorbeeld naar een film, daar zeggen mensen niet zo veel maar ze zijn wel samen). Vervolgens laat je wat ze zeggen het ene oor in en het andere oor weer uitgaan (eigenlijk spiegel je een beetje hun gedrag dan).

Doe geen moeite want veranderen zullen ze niet, de strijd aangaan heeft geen zin.

Waar ik me meer zorgen over maak is je vriend, die zit met een boel onverwerkt verdriet (waarvan hij niet eens wist dat hij het had). Hij zou denk ik het beste op zoek kunnen gaan naar een fijne psycholoog die hem kan helpen met dit verlies van een ideaalbeeld (is toch en soort rouwproces).

Ik zal het proberen. Heb overigens al meerdere malen aangegeven dat ik niet verwacht dat zij gaan veranderen, ik hoop alleen dat ik nog iets kan doen aan mezelf waardoor het contact makkelijker gaat.

Er zit echt ook wel veel goeds in ze. Ze hebben mijn vriend op de wereld gezet en hij is een sociale, beleefde, lieve en vooral gemotiveerde en hardwerkende jongeman waar volgens mij veel ouders mee zouden willen ruilen en daar kunnen ze echt heel trots op zijn, het jammere is dat het lijkt dat ze dat niet kúnnen zijn.

**Geplaatst**: 08-04-15 15:22

Geplaatst: 08-04-15 15:22

Ik denk toch dat je/jullie duidelijker grenzen aan moeten geven.
Bijv het schilder gebeuren. Ik had ten eerste al duidelijk aan gegeven dat het zo niet werkt. Dat ze kunnen vragen of het uit komt en of jullie zin hebben om te helpen.
Vervolgens laat je je ophalen, waardoor je je weer afhankelijk opstelt. Ik begrijp dat jullie zelf een auto hebben? Waarom dan niet met eigen auto gaan, zodat je zelf kunt bepalen wanneer je weer naar huis gaat.
Je zegt dat je niet negatief over je schoonouders wil praten, maar ik lees eigenlijk alleen maar negativiteit. Misschien moet je het wat meer los laten. Je kunt mensen niet veranderen en dat moet je ook niet willen.
Als je niet goed met hun gedrag om kunt gaan, zou ik de bezoekjes beperken. Laat de opmerkingen die je niet prettig vindt langs je heen gaan; ze kunnen zich druk maken zoveel ze willen, als jullie weer naar huis gaan, leef je toch wel je eigen leven. Laat het los.

**Geplaatst**: 08-04-15 15:54

Geplaatst: 08-04-15 15:54

Ik begrijp je probleem maar ik heb ervaring met het tegenovergestelde. Altijd alles maar goed vinden van je zoon. Het hem helemaal laten uitzoeken qua normen en waarden. Geen mening hebben over wat hij doet maar zich er niet mee bemoeien en hem volledig vrijlaten in wat hij doet.

Het beste zou een tussenweg zijn, dat begrijp ik wel.

Ik denk dat jij er niet tussen moet gaan staan en het echt aan je vriend moet overlaten. Hij moet gaan praten met zijn ouders en echt vanuit zijn gevoel praten. Alleen met zijn ouders en niet met jou erbij. Hij moet vertellen hoe hij zich voelt, hoe hij het graag anders zou zien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-04-15 15:58

Geplaatst door de TopicStarter : 08-04-15 15:58

Diablo schreef:
Ik denk toch dat je/jullie duidelijker grenzen aan moeten geven.
Bijv het schilder gebeuren. Ik had ten eerste al duidelijk aan gegeven dat het zo niet werkt. Dat ze kunnen vragen of het uit komt en of jullie zin hebben om te helpen.
Vervolgens laat je je ophalen, waardoor je je weer afhankelijk opstelt. Ik begrijp dat jullie zelf een auto hebben? Waarom dan niet met eigen auto gaan, zodat je zelf kunt bepalen wanneer je weer naar huis gaat.
Je zegt dat je niet negatief over je schoonouders wil praten, maar ik lees eigenlijk alleen maar negativiteit. Misschien moet je het wat meer los laten. Je kunt mensen niet veranderen en dat moet je ook niet willen.
Als je niet goed met hun gedrag om kunt gaan, zou ik de bezoekjes beperken. Laat de opmerkingen die je niet prettig vindt langs je heen gaan; ze kunnen zich druk maken zoveel ze willen, als jullie weer naar huis gaan, leef je toch wel je eigen leven. Laat het los.

Dat gebeuren met het schilderen was ook gewoon een stomme fout en daar heb ik van geleerd. Ieder ander eigen familielid of vriend die mij had gebeld "Ik ben in de buurt, ik pik je zo op met de auto en ik zet je weer af" had zich gewoon aan zijn woord gehouden en ik ging er vanuit dat ieder ander volwassen man dat ook doet. Daar hoef ik verder niks achter te zoeken, ik hou me er niet eens mee bezig dat ik "afhankelijk" ben op zo'n moment. Wij zouden pa helpen schilderen en hij zou ons weer afzetten. Ik ga er niet vanuit dat mensen het gedrag vertonen wat zijn ouders doen, dat ben ik niet gewend en dat doen de mensen niet waarmee ik al mijn hele leven omga. Na dat voorval zijn we uiteraard nooit meer op zo'n manier te werk gegaan. Mijn vertrouwen is geschaad en jammer dat het zo moet gaan. De eigen auto pakken was geen probleem geweest, maar hij was in de buurt en het was geen probleem ons weer terug te brengen..toch? nou wel dus.

Ik wil ook absoluut niet negatief over ze praten of uberhaupt negatief tegen ze doen, maar zoals het nu gaat en met het gedrag dat wordt vertoond loopt het gewoon iedere keer zo. Heel vervelend voor zowel de schoonouders als ons.

Ik kan het makkelijk los laten, maar mijn vriend niet. En ik woon met mijn vriend dus zijn verdriet en frustratie krijg ik ook mee. Vandaar dat ik nog een oplossing zoek voor we echt zullen moeten breken, iets wat hij aangaf nog niet te willen doen. Ik heb dit ook in een pb gezegd:

Het is echter een moeilijke situatie omdat ik niet zozeer bepaal wat er gebeurt. Het zijn
de ouders van mijn vriend en hij moet zelf keuzes maken betreft het afstand nemen of niet.
Ik kan hem daar alleen maar in steunen en/of volgen. Ik zal hem niet dwingen te kiezen
of sturen wat hij moet doen. Hij heeft aangegeven nog niet te willen breken en vandaar ook
mijn topic, ik wil alles proberen om het ze alleen al maar duidelijk te maken hoe ze bezig zijn.

**Geplaatst**: 08-04-15 18:30

Geplaatst: 08-04-15 18:30

Je kan het probleem van je vriend nooit oplossen. Hij beseft nu dat hij iets gemist heeft in zijn jeugd en dat zijn ouders hem niet steunen op de manier waar hij behoefte aan heeft. Dat is verdrietig maar daar moet hij zijn eigen weg in vinden. Misschien zelfs wel iets van therapie zodat hij zichzelf wel kan geven wat hij nodig heeft en niet meer de frustratie voelt dat hij eigenlijk goedkeuring van zijn ouders wil maar dat niet normaal kan verdienen.
Omdat dat een proces is die je als vriendin niet wil gaan lopen sturen. Jij wil niet zijn moeder zijn je bent zijn partner. Ouder-kind relatie zijn ingewikkeld zeker als er niet in je behoeftes wordt voorzien als. Bijv. dat er oprecht naar je geluisterd wordt. Dat soort dingen kan je niet oplossen met wat tips en trucs ... Dat soort dingen zitten diep en als je vriend daar last van heeft is nu praten met een therapeut misschien best een goede optie ipv maar een beetje aanmodderen en pas erachter komen als jezelf kinderen hebt dat je geen gezonde ouder-kind relatie kan aangaan.

Edit: duidelijk maken wat ze aan het doen zijn ... Dat is voor een schoondochter echt niet te doen, die ouders hebben hun eigen sores en waarom ze dit gedrag vertonen is niet aan jou om uit te zoeken en al helemaal niet aan jou om het op te lossen (hoeveel verdriet ze jou vriend daarmee ook doen).

**Geplaatst**: 08-04-15 21:27

Re: Hoe om te gaan met "moeilijke" schoonouders? (tips a.u.b )

Geplaatst: 08-04-15 21:27

Ik heb niet het hele topic doorgelezen maar herken het wel heel erg. Ik heb ook een tijdje echt een schoonloeder gehad. Jongen was een paar jaar ouder dan ik maar woonde nog bij pappie en mammie. Ik ben op mijn 17e uit huis gegaan en begonnen met studeren, hij deed op dat moment niks. Gewoon echt helemaal niks. Werkte niet, studeerde niet en had geen plannen om te gaan studeren of werken.

Daarbuiten had hij buikkrampjes. Van alles wat hij at kreeg hij buikkrampjes. Vooral als ik gekookt had natuurlijk. Z'n mammie's eten kon hij wel hebben, dus nee we konden nooit ergens gaan eten of eens een keer bij mij thuis eten in plaats van bij hem, want dan kreeg hij buikkrampjes. Na het eten naar de film? Buikkrampjes. Een keer een biertje drinken in plaats van water? Buikkrampjes. En z'n mammie vond het allemaal maar zo zielig voor hem, en oh gut wat was het toch een zielige jongen. Ik was de boosdoener want ik probeerde hem de wijde wereld in te trekken. Op onze eerste date was het al drama, want z'n papa moest hem even naar het station brengen, anders kon hij niet in Amsterdam komen. Mijn hemel... Blegh ik werd er helemaal gestoord van na een tijdje. Het rotte is dat ik me echt in die vortex heb laten zuigen. Zat daar vier dagen per week op de bank, maakte schoon daar in huis, kookte, terwijl meneer aan het gamen was of 'aan zijn kunst aan het werk'.

**Geplaatst**: 08-04-15 21:40

Geplaatst: 08-04-15 21:40

Pearlx schreef:
Ik wil ook absoluut niet negatief over ze praten of uberhaupt negatief tegen ze doen, maar zoals het nu gaat en met het gedrag dat wordt vertoond loopt het gewoon iedere keer zo. Heel vervelend voor zowel de schoonouders als ons.

Het is ook heel vervelend. Dat het zo loopt hoeft niet, er zijn twee partijen nodig voor onenigheid. Als je het echt naast je neer kunt leggen kun je je schouders ophalen. Dat is wat ik bedoel met mentale afstand.

Citaat:
Ik kan het makkelijk los laten, maar mijn vriend niet. En ik woon met mijn vriend dus zijn verdriet en frustratie krijg ik ook mee. Vandaar dat ik nog een oplossing zoek voor we echt zullen moeten breken, iets wat hij aangaf nog niet te willen doen. Ik heb dit ook in een pb gezegd:

Dat verdriet en die frustratie zijn nog maar het begin van een lange weg. Er is voor dit soort zaken zelden een oplossing en zeker geen die een schoondochter kan aandragen.

Citaat:
Het is echter een moeilijke situatie omdat ik niet zozeer bepaal wat er gebeurt. Het zijn
de ouders van mijn vriend en hij moet zelf keuzes maken betreft het afstand nemen of niet.
Ik kan hem daar alleen maar in steunen en/of volgen. Ik zal hem niet dwingen te kiezen
of sturen wat hij moet doen. Hij heeft aangegeven nog niet te willen breken en vandaar ook
mijn topic, ik wil alles proberen om het ze alleen al maar duidelijk te maken hoe ze bezig zijn.

Het enige dat jij de komende jaren (misschien wel de rest van jullie leven) moet doen is tolereren dat je man een groot pijnpunt heeft. Aangezien dit soort pijnpunten vaak generaties lang worden overgedragen hebben zijn ouders wellicht hetzelfde en geprobeerd hun pijn te verzachten door hun zoon in te zetten.

Richt je op jezelf (om zijn pijn en ongemak te kunnen accepteren) en op hem (verwerkingsproces) en vergeet het idee dat je hen iets duidelijk zou kunnen maken of dat je een verschil kunt maken. Het gedrag van die ouders komt voort uit een tekort, dat kun jij nooit aanvullen. Je moet er zelfs rekening mee houden dat je het tekort bij je vriend niet aan zult kunnen vullen.

**Geplaatst**: 08-04-15 21:49

Geplaatst: 08-04-15 21:49

Pearlx schreef:
anneliesdj schreef:
Daarnaast zou ik het andersom ook laten zien; nodig ze keurig bij jou uit en behandel ze dan ook echt als visite, neem de jas aan, zet ze op de bank, koop iets lekkers enz. En dan ook keurig een gesprek voeren, vraag maar eens inhoudelijk naar het werk, hoe het bevalt ed. Maken ze aparte opmerkingen dan praat er langsheen en doe alsof je gek bent. Zorg dat het gewoon een avondje visite is en laat ze heel duidelijk voelen hoe het ook kan.

Als je dit een paar maanden hebt gedaan zou je 't eens kunnen evalueren. Alleen dit zijn wel dingen die tijd nodig hebben, mensen die al zo lang op deze manier leven, die verander je niet zomaar, helaas.

En als je iets van ze wilt vraag het dan overdreven netjes en bedank er ook voor, laat ze merken hoe het kan, al is het maar om de suikerpot aan te geven. Maar persoonlijk zou ik het de eerste maanden heel formeel houden en alles vermijden waarbij jij iets voor hen moet doen of zij iets voor jou moeten doen.

Dit doe ik al sinds het begin. Mijn houding is altijd overdreven beleefd en volwassen geweest. Niet eens expres, maar omdat ik dat gewend ben en zo ben opgevoed. Wat dat betreft hebben ze al 3,5 jaar het 'goede voorbeeld' als ze bij mij over de vloer zijn en qua gedrag van mij kant uit tegen hen.

En daar zou ik dan gewoon aan toevoegen dat je niet meer ingaat op 'doe dit' of 'ga zus en zo'. Ik zou dat gewoon negeren ofwel er haaks opin gaan met 'nou dat kan wel wat netter' of directer 'wat onbeschoft'. En dan kunnen ze excuses maken en het netjes vragen, maar als ze er tegenin gaan zou ik gewoon per direct de deur uitlopen. Ik neem aan dat jouw vriend het met je eens is wat dit betreft? Als die je steunt op zo'n moment maakt het een stuk meer impact.
Het moesten mijn schoonouders niet zijn die zoiets tegen mij zouden zeggen.

**Geplaatst**: 09-04-15 17:55

Re: Hoe om te gaan met "moeilijke" schoonouders? (tips a.u.b )

Geplaatst: 09-04-15 17:55

Sorry tS ik ben op ongeveer de helft van je verhaal gestopt met lezen. Dit komt me in bepaalde dingen zo ontzettend bekend voor. Om even een beeld te schetsen ik was altijd vrolijk, niks was te gek stond voor iedereen klaar, assertief en stond mijn mannetje in elke situatie. Na zulke schoonfamilie gehad te hebben gehad ben ik een wrak, weet niet meer wie ik ben en of ik (bij wijze van) mijn veters wel goed strik van mijn schoenen. Ookal kwam ik er niet vaak gewoon omdat ik mij totaal niet op mijn gemak voelde mijn (ex)vriend zo gebrainwasht dat ik alsnog alles meekreeg.

Sommige mensen zijn zo in en in slecht dat ze een ander zich slechter willen dan zichzelf willen laten voelen om zich zelf beter te voelen.

Sterkte.

**Geplaatst**: 19-04-15 00:30

Geplaatst: 19-04-15 00:30

Herkenbaar!

Maar dan net andersom; mijn ouders stelden zich net zo op als jouw schoonouders.

Ik denk dat jullie hun houding moeten accepteren en ondertussen in de praktijk moeten bewijzen dat jullie manier ook succesvol is

Dus; je doet iets met de leuke/goede kanten van de schoonouders en al het andere gaat simpelweg je linker oor in en je rechteroor weer uit. Deze mensen hadden al die tijd alle controle over hun zoon (zo begrijp ik het in ieder geval), dat is nu weg en dat is voor hen heel eng. Ze moeten hem ineens loslaten. Ze hebben geen idee wat er dan gebeurt omdat ze altijd die invloed hadden. Nu brokkelt die invloed af en dat maakt ze bang.

Ik wil absoluut niet generaliseren maar er zijn wel een paar dingen die ondernemers met elkaar gemeen hebben. Een persoon begint namelijk niet voor niets zijn eigen bedrijf, dat zijn mensen met een stevige persoonlijkheid, een hele duidelijke visie en een sterke mening over hoe dingen moeten gaan; ze hebben graag alle touwtjes in handen en vinden dat ook leuk. Rustig aan doen is geen optie, want dan ligt er volgende week of volgende maand geen werk. Ze moeten continu de kar trekken, het werk houdt niet op als je 's avonds de deur achter je dicht trekt. Het gaat ook heel goed financieel, dus het is eigenlijk alleen maar logisch dat de schoonouders inmiddels heilig in hun eigen mening geloven.

Deze strijd kun je dus naar mijn idee alleen 'winnen' door te laten zien dat het met jullie eigen inbreng erbij óók nog steeds hartstikke goed met jullie gaat. Je vriend moet laten zien dat hij inderdaad een sterke, volwassen man is en dat jullie samen je mannetje staan. Zorg ervoor dat je niet meer afhankelijk bent van ze, het schilderen was gewoon een hele wijze les. Laat zien dat jullie je prima redden als ze niet steeds zo'n invloed hebben. Dan maken ze zich geen zorgen meer en houdt die kritiek vanzelf op. Trek je alsjeblieft niet teveel van ze aan, ze bedoelen het goed. Daar ben ik echt van overtuigd.

Soms zitten mensen al jaren vast in bepaalde patronen en zitten meningen compleet vastgeroest, dat kun jij niet voor ze doorbreken. Jullie zijn afkomstig uit twee totaal verschillende generaties, die opgroeien in totaal verschillende 'werelden'. Vroeger was hard werken de enige uitweg om ergens te komen, ze kennen niets anders en doen duidelijk ook al jaren niet veel anders. Die verschillen in mening moet je zien als iets positiefs, je kunt van elkaar leren. Zij iets 'losser' en jullie misschien wat 'strakker' op bepaalde vlakken.

Het is heel vervelend dat jouw vriend nu een naar gevoel heeft over zijn ouders en vroeger, maar naar mijn idee is het niet goed om daar nu ineens een beerput over open te trekken. Zijn ouders hebben hem opgevoed op een manier die hen het beste leek (misschien waren opa en oma juist heel erg losjes qua opvoeding?). Deze opvoeding heeft jouw vriend gebracht tot wat hij nu is, je vriend moet nu zijn leven verder zelf inrichten en er zijn eigen 'sausje' over heen gieten. Denk alsjeblieft heel, heel goed na voordat je banden gaat verbreken. Daar is dit naar mijn idee echt te onbenullig voor. Het is nu gewoon jullie beurt om een soort van het stokje over te nemen, laat zien dat jullie daar samen klaar voor zijn!

Edit 1 : Zomaar iets wat ik herkenbaar vind uit mijn omgeving; het niet terugbrengen na het schilderen kan ook schoonvader's manier zijn geweest om ervoor te zorgen dat jullie nog wat langer bleven, gewoon omdat ze dat gezellig vinden. Niet iedereen is communicatief zo dapper om zoiets direct te vragen. Het is altijd moeilijk om in te schatten hoe iemand iets bedoeld, en al helemaal bij een trotse vader des huizes die het van huis uit ook niet zo gewend is om over gevoelens te praten

Edit 2 : Nog een kleine toevoeging. Als je dit te persoonlijk vindt is dat geen enkel probleem, het is zomaar een gedachte die door mijn hoofd spookt. Hun leventje lijkt allemaal heel mooi aan de buitenkant.. Maar hoe is het echt: hoe gaan de schoonouders bijvoorbeeld met elkaar om? Ik probeer het van beide kanten te benaderen. De schoonouders hebben al die tijd hun zoon in huis gehad, en nu moeten ze zich ineens weer met zijn tweeën zien te amuseren. Dat kan heel erg confronterend zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-15 19:13

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-15 19:13

RoWi schreef:
Herkenbaar!

Edit 1 : Zomaar iets wat ik herkenbaar vind uit mijn omgeving; het niet terugbrengen na het schilderen kan ook schoonvader's manier zijn geweest om ervoor te zorgen dat jullie nog wat langer bleven, gewoon omdat ze dat gezellig vinden. Niet iedereen is communicatief zo dapper om zoiets direct te vragen. Het is altijd moeilijk om in te schatten hoe iemand iets bedoeld, en al helemaal bij een trotse vader des huizes die het van huis uit ook niet zo gewend is om over gevoelens te praten

Dat kwam ook in me op, maar aangezien ik zelf al terug belde en aanbood dat we gerust konden blijven is dat denk ik niet het geval. Voor mij waren beide opties prima en dat heb ik ook goed duidelijk gemaakt. Hoe ze met elkaar omgaan en dan vooral privé dat kan ik echt niet zeggen. Ik geloof niet dat het heel prettig is, maar daar kan ik me niet echt over uitlaten. Ik ben er immers niet bij dan en zo goed ken ik ze niet.

Even een update van hoe het nu gaat. Het contact verloopt redelijk. Er zijn niet echt meer ruzies of onenigheden geweest. Dagje dierentuin en dagje winkelen hebben we trouwens ook gedaan. Was zeker gezelliger dan thuis bij één van ons. Al blijft het erg vermoeiend.

Het valt me op dat het voor hen gewoon heel moeilijk is hun zoon te zien als een 'waardig volwassen persoon'. In zijn ogen is hij nog een kind en daarmee is iedereen van dezelfde leeftijdscategorie, (waaronder ik dus) dat ook. Terwijl ik juist vroeg erg zelfstandig ben geworden, ben gaan werken, op mezelf wonen etc en dus al jaren gewend ben dat ik als volwassen persoon wordt behandeld. Al helemaal nu ik in de 20 ben. Bij hen wordt ik dat dus niet. Als ik het heb over belangrijke "volwassen" zaken lachen ze het onderwerp soms zelfs de wereld uit of negeren ze me.Wat ze bij mijn vriend dus nog extremer doen. Laatst bijvoorbeeld, klonk op het nieuws "een man van 21 is beroofd" en zijn moeder liet echt een grinnik en zei: "pff, een 'man' van 21" :')

Nu ben ik iemand van twee hele jonge ouders en mijn vriend heeft juist hele oude ouders. Dus het 'verschil' is ook gewoon groter. Ik kan me heel goed voorstellen dat wij in hun ogen nog kinderen zijn (in mijn ogen zijn zij ook al echt senioren

),maar het probleem is dat we in de ogen van hen dan dus ook geen recht hebben op een mening in belangrijke zaken en er standaard niet naar ons geluisterd wordt. Klein voorbeeld: Op weg naar de dierentuin, een dierentuin waar ik jaren heb gewerkt en nog vaak kom voor lezingen of ex-collega's zeg ik "je kunt beter een afslag eerder pakken dan de navigatie zegt, dat is een foutje wat al jaren in navigatiesystemen zit sinds ik er werk. Scheelt ruim een kwartier". Dat werd ronduit genegeerd. Ik wist het toch niet beter dan de navigatie. Bij nadere uitleg dat ik echt wel wist waar ik het over had kwam het antwoord "We komen er wel!". Oke prima. Bij de desbetreffende afslag nog even gezegd dat ze er af moesten, maar nee hoor. Vervolgens slaat de aankomsttijd een kwartier uit. "Hey nou scheelt het ineens een kwartier, Hoe kan dat nou" }:0

Ook blijft het gedrag van wegkijken en gewoon niet luisteren als mijn vriend in gesprek is met ons, zelfs samen een gesprek erdoorheen beginnen. Zeer vervelend soms.

Ik zie bij hen ook veel angst in het gedrag. Juist omdat zoonlief bij mij terecht is gekomen en dus in een sneltreinvaart ineens allemaal dingen onderneemt en een eigen leven aan het leiden is, werkt, studeert, woont zonder dat zij er invloed op hebben. Het is voor hen zeer moeilijk en dat snap ik totaal. Ik hoop alleen dat we nog ooit als gelijke worden gezien en niet altijd maar als kinderen/jongeren worden gestempeld.

Nomineer dit bericht ×