Het is al lang geleden dat ik hier heb gereageert. Het gaat inmiddels heel veel beter met me. Ik heb goede hulp gehad en ben weer aan de beterende hand.
Ik heb wel besloten geen contact meer met hem te hebben, daar ben ik redelijk zeker over, alleen soms doet dat erg pijn. Zoals nu, hij gaat komende week trouwen, en ik heb besloten dat ik daar niet bij wil zijn. Dat beslissing heb ik gemaakt vanuit mijn gevoel en ik voel dat ik daar redelijk trouw aan kan zijn en dat het goed voelt. Alleen nu voel ik me de hele week al klote, ergens vind ik het jammer dat ik er niet bij ben, ik ben er heel erg verdrietig over. Maar er naar toe gaan zie ik ok niet als optie, in de eerste plaats omdat ik niet eens achter het huwelijk sta
Dat moet ie verder lekker zelf weten, hij hoeft mij geen verantwoording af te leggen ofzo, maar zij bevorderd de situatie niet echt ofzo.
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil, maar ik wilde denk vooral even mn hart luchten.
Volgend jaar gaan wij trouwen, en ik wil hem er dus ook niet bij hebben. Ook dat vind ik verdrietig, maar dat neemt niet weg dat ik achter mijn beslissing sta. Ik heb vooral verdriet over wat er niet is, maar wel had moeten zijn.