piezze schreef:Ik bedoel het eigenlijk anderom, de waarde van mijn warme bed met volle buik is in mijn perceptie niet hoog omdat ik niet beter weet. Pas als ik weet dat er mensen bestaan als die vluchteling dan kan ik een fractie van die waarde begrijpen. Ben ik echter die syrische vluchtelingg die alle wegen bewandelt om zich hieruit te vechten/werken dan zal ik mijn hele leven tot op het bot weer blij zijn en de overwinning voelen bij het naar bed gaan met vol buikje. Zo beter uitgrlegd.
Ooooh op die manier! Sorry, dan heb ik je even verkeerd begrepen. Zo is het een stuk duidelijker voor mij! Ja, daar heb je gelijk in.
Grappig... Afgelopen vrijdag was ik vrij, samen met m'n moeder naar een vriendin van haar geweest die daar een kledingzaak runt van het Leger des Heils, Reshare store heet het geloof ik. Wij zorgen altijd dat de kleding bij die vriendin terecht komt, zodat ze er wat mee kunnen doen. Echt heel bijzonder wat daar allemaal gebeurt. Moet ook nog een keer naar een andere plek waar ze ook kleding verkopen maar daarnaast zorgen voor dagbesteding en eten voor mensen die het heel slecht hebben.
Ik was bijzonder onder de indruk, blij dat ik een kijkje achter de schermen mocht nemen. En eigenlijk altijd wel begaan met mensen die het minder goed hebben.
Zo kwam ik op mijn 16e bij een thuiszorgorganisatie op kantoor te werken. Mijn moeder werkte daar, dus heel erg makkelijk. Alsof ik het cadeau kreeg... Maar als jongste telg had ik wel de meest nette werkvorm zonder fouten! Maargoed, tot zover het cadeau. Op een gegeven moment nam ik ook telefoon op ten tijde van de uitbetaling van de huishoudelijke medewerksters. Zo kreeg ik ook wel eens telefoontjes waar je als 17-jarige met je oren van te klapperen staat... Vrouwen die vroegen wanneer het geld kwam, omdat er nog niets op de bankrekening stond en ze nog maar twee blikken bonen in de kast hadden staan om hun kinderen eten van te geven. Kon ik niet zo goed mee overweg
Dus ja, ik ben het er mee eens dat het goed is om in je eigen omgeving te zien dat er mensen zijn die het slechter hebben. Of wat een andere leefsituatie kan zijn dan de jouwe.
Maar ik ben het hier nog niet mee eens...
piezze schreef:Ja als je iets makkelijker krijgt ishet minder waardevol voor jou. De prestatie is hetzelfde maar de weg er naar toe is denk ik hetgeen wat telt. Dat zie je op elke olympische spelen op het gezicht van de sporter, dat geluk bij het winnen, de teleurstelling bij het verliezen. Als je wint bij iets waar je kei en keihard voor gewerkt hebt dAn heeft dat voor jou heel veel waarde. Krijg ik een prijs die iedereen krijgt een deelnemersvaantje, dan heeft dat minder waarde
Om maar weer terug te komen bij de paardensport... Een goede instructeur betekent namelijk niet dat je minder hard moet werken. Een goed paard betekent misschien wel dat je er makkelijker komt. Maar die goede instructeur zal je waarschijnlijk minder snel op wedstrijd laten gaan, veelal ook ten behoeve van zijn eigen imago. En terecht...
Maar de fout die veel mensen maken in de paardensport, ik denk met name in de breedtesport, is dat ze gaan voor de overwinning, voor de prijzen. Als je daar voor gaat, ja dan is het een grote teleurstelling als je niet wint. Een hele grote overwinning als je wel wint. Maar dan krijg je het Amerikaanse 'second is first loser' gevoel ook veel eerder. En misschien begint daar de jaloezie wel.
Maar in de paardensport kan je jezelf nog zo goed voorbereiden, en nog zo goed trainen en nog zo hard werken... Je partner is en blijft en dier met een eigen karakter en een eigen wil.
Wanneer je, hoeveel geld je ook uitgeeft aan deze hobby/sport, je gaat focussen op het hoogst haalbare op die dag, met jouw paard, op die locatie. Dan ben je veel eerder tevreden. Winstpunten moeten geen doel zijn, je moet een heel ander uitgangspunt nemen. En bovenal weten dat het niet altijd goed kan gaan. Je moet tevreden zijn als je het hoogst haalbare op die dag hebt weten te behalen. En als je dan een keer naar een indrukwekkende locatie gaat, kan het best zijn dat het hoogst haalbare is dat je de ring uiteindelijk rond hebt kunnen rijden... DIE leermomenten zijn veel belangrijker dan de prijzen en de winstpunten.
En wanneer je loslaat van het doel om prijzen en/of winstpunten te rijden, dan zijn die prijzen en winstpunten ook veel sneller binnen bereik. Simpelweg omdat je jezelf die druk niet meer oplegt.
En wanneer je leert om blij te zijn met dat rondje in die spannende baan, waar je uiteindelijk 168 punten hebt gekregen, dan word de jaloezie ook minder en de waarde van een roze rozet hoger. (al is er dan wel super slecht gereden als je met 168 punten in een deelnemersveld van zeker 24 dus een zesde prijs hebt gereden hahaha
) Want uiteindelijk rij je er voor jezelf en niet om andere mensen te verslaan.