Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-12-14 22:22

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 22:22

Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen gewoon is, maar daarom geef ik dus ook het advies om het zo te proberen

Misschien ben ik wat dat betreft hard voor mezelf, dat kan zo zijn hoor

Ik hoop iig voor TS dat alles op haar pootjes terecht komt

**Geplaatst**: 26-12-14 22:24

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 22:24

Ja snap ik ook hoor!

En dat hoop ik ook,en dat ze wat aan dit topic heeft

**Geplaatst**: 26-12-14 22:57

Geplaatst: 26-12-14 22:57

Suzanne F. schreef:
Gucci_ schreef:
Dat heb ik wel geprobeerd, om te denken dat ik in mijn eentje wel gelukkig kan worden, maar dat hielp niet echt. Als ik bijvoorbeeld een dagje uit wil en dat er dan iemand meegaat (vriendin of familie) dan heb ik daar veel meer zin in dan dat ik alleen ga.

Dan zoek je het weer buiten jezelf. (weggaan, dagje uit)
Dat is niet wat jouw leegte kan vullen. Het is echt iets wat van binnenuit moeten komen. Geluk hangt niet vast aan een iemand of een iets.
Ik snapte dit vroeger ook nooit. Ik vond het maar gezwets en dacht: Jij hebt makkelijk praten.
Maar inmiddels snap ik het. En ik heb veel meegemaakt. Heel veel. En nog steeds.

Sommige mensen zijn wel degelijk afhankelijk van anderen. Ikzelf heb ook moeite met me gelukkig voelen in mijn eentje, dan heb ik meteen het gevoel dat ik nergens welkom ben en alleen ben. Als je met anderen bent, heb je niet alleen gezelligheid om je heen, je hebt ook afleiding.

En TS heeft gelijk, dingen zijn ook gewoon leuker om met vrienden te doen. Wat dat betreft begrijp ik wel wat ze zegt. Je kunt makkelijk zeggen, het moet van binnenuit komen, maar zo makkelijk is dat niet. Er moet eerst van buitenaf zelfwaardering en geluk worden gegeven, dan kan TS daar verder op werken.

**Geplaatst**: 26-12-14 23:00

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 23:00

Ik kan ook heel moeilijk de juiste balans vinden, in grote groepen word ik vaak helemaal gek omdat het veel te druk is. Dan klap ik gewoon dicht. Maar van thuis zitten word ik helemaal gek.

Het leven is geen rechte lijn, het zijn alleen maar pieken en dalen. Je gaat nooit snappen wat een piek is wanneer je geen dalen kent.

Maar heel wijs gezegd van mij maar de uitvoering is verrekte lastig.

**Geplaatst**: 26-12-14 23:03

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 23:03

Ondanks dat ik soms communicatief vrij onhandig kan zijn, ben ik ook gelukkiger met mensen om me heen. Daar moet je soms alleen wel wat voor doen.

En idd het kan ook echt verrekte lastig zijn

**Geplaatst**: 26-12-14 23:06

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 23:06

Moet ook eerlijk zijn dat mijn sociale onhandigheid mij dermate beperkt dat ik het heel graag zou veranderen. Maar dat lukt niet, heb het al geoptimaliseerd in hoeverre dat binnen mijn bereik ligt. Ik heb nu professionele hulp om de puntjes op de beruchte i te zetten.

**Geplaatst**: 26-12-14 23:09

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 26-12-14 23:09

Nou dat is wel een hele goede stap. Je werkt eraan, ipv niks te doen. Toppie!

**Geplaatst**: 26-12-14 23:11

Geplaatst: 26-12-14 23:11

Ja als het zo vaak niet lukt, dan moet je het bij jezelf zoeken en ligt het niet aan de rest van de wereld.
(pesten, buiten sluiten etc)

TS, is het niet een optie om een cursus oid te doen of naar de HA voor een doorverwijzing.

**Geplaatst**: 27-12-14 00:19

Geplaatst: 27-12-14 00:19

Ik ben trouwens liever alleen dan uit nood met 'kenissen' iets doen. Ik vind naar de bios gaan niet met iedereen leuk. Ik heb het pas oprecht leuk, ongeacht wat ik doe met die persoon, als ik degene écht mag. Tijdverdrijf dat is simpel....maar geeft geen voldoening. Ik denk dat sommige gehard zijn. Ik ga voor puur, echte vriendschap en niet half bakken. Daarom heb ik blijkbaar persoonlijk veel last van het verbreken van een in mijn ogen waardevolle vriendschap. . En ik wil op dat vlak niet eens hard en gevoelloos worden.

Ik was altijd van mening, mensen zonder hobby die worden depri. Ik merk nu zonder paard dat je sneller inactief wordt, daarom ga ik binnenkort maar weer op zoek naar een echt maatje. Net toen ik een nieuwe had die de pijn van de ander weghaalde verloor ik deze ook. Ik heb hartenzeer, beste vriendin weg én tegelijk mijn dikke maat en oogappel kwijt. Ook daarin ben ik 'kieskeurig', ik moet oprecht blij zijn met mn nieuwe paard, niet elk paard zal die leegte van het gemis opvullen.

En de zomer weer in aantocht dat zou ook goed doen :-)

Ik heb in de loop der jaren wel een aantal mensen via bokt leren kennen. Ik zie wel dat de meeste meetings besloten zijn. Ook heb ik de laatste jaren 2x een oproepje via bokt geplaatst. Maar daar reageerde niemand op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-12-14 01:28

Geplaatst door de TopicStarter : 27-12-14 01:28

Communicatief/sociaal ben ik ook best wel onhandig, daardoor haken mensen snel af, maar geven mij niet eens de kans om mij te leren kennen, want het heeft veel tijd nodig voor mij. Hetzelfde geldt voor paarden, in het begin was ik altijd bang voor mijn pony en durfde ik niet zoveel, nu heb ik haar al 6 jaar en durf ik alles en is het mijn beste maatje geworden.

En mijn vriendinnen, ik voel me bijna op mijn gemak bij hun en praat normaal zoals ik thuis ook doe. Ik ben in het begin vaak verlegen en wat onhandig en vind het jammer dat mensen je daarom afwijzen (tenminste dat denk ik). Als ze mijn foto's zien verwachten ze meestal een ander persoon... kwa uiterlijk wel dezelfde, maar meesten denken 'leuk, spontaan meisje' om uit leggen wat ik bedoel.
Nu had ik dus iemand ontmoet 9 maanden geleden en ik voelde mij meteen op mijn gemak, kon mijzelf zijn. Die wilde niet verder en daar voel ik mij nog steeds ellendig over, omdat ik bang ben dat ik misschien wel nooit weer iemand tegenkom waar ik het zo goed mee kan vinden...

Daarnaast mijn zusje moeten missen, een vriendin verliezen en een slechte gezondheid maakt het best wel moeilijk voor mij.

**Geplaatst**: 27-12-14 09:29

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 27-12-14 09:29

Nou dat is ook zeker moeilijk hoor gucci! Wbt het iemand tegenkomen waar het super mee klikt, ik heb t nu 2x gehad, en na de eerste keer dacht ik ook, je komt nooit meer zo iemand tegen. En toch gebeurde het weer.

Ik lees dat je wel vriendinnen hebt, misschien kan je met hun een keer iets ondernemen?

En van je gezondheid had ik even gemist, dat kan dingen zeker lastiger maken idd

**Geplaatst**: 27-12-14 18:10

Geplaatst: 27-12-14 18:10

Ik ben ook vrij wantrouwend naar nieuwe mensen toe om ze echt als vriendinnen toe te laten. Daarvoor heb ik iets teveel jaloezie en geroddel bij mensen meegemaakt, dat ik mezelf dat bij voorbaat al liever bespaar.

Ik ben juist in tegenstelling tot vroeger helemaal niet onhandig op sociaal gebied en ook niet verlegen naar nieuwe mensen. Maar dat is meer een aangeleerd iets, ik kom heel spontaan over, maar ben dat eigenlijk diep vanbinnen niet. Want zolang ik mensen niet beter hoef te leren kennen kan ik heel spontaan doen. Maar de persoon die ik echt ben hou ik dan verborgen. Ook mijn gezondheidsproblemen en dingen die minder gaan, dat is een kant van me die de meeste mensen niet eens kennen. Alleen degenen die ik toelaat en dat zijn er maar weinig.

Ik probeer wanneer ik alleen dingen onderneem gewoon te bedenken dat ik mijn eigen beste vriendin ben (is op zich een goede insteek, ook als je altijd te streng voor jezelf bent, om eens wat liever voor jezelf te zijn, jezelf te behandelen zoals je je beste vriendin zou behandelen). Wanneer je tevreden met jezelf bent, maak je je niet druk om wat anderen denken en kun je ook echt genieten van dingen alleen doen. Maar samen dingen ondernemen blijft ook leuk met mensen waar je een band mee hebt.

Goed dat jullie dat ook hebben, liever alleen dan met 'lege' contacten. Dat heb ik ook met relaties, ik zie teveel mensen om me heen die alleen maar bij iemand blijven omdat ze niet alleen willen zijn, maar eigenlijk is de echte liefde ver te zoeken.
Vandaar dat ik 1 van de kerstdagen lekker thuis ben gebleven bij mijn huisdieren en een geweldig ontspannen dag heb gehad!

De vriendin die ik ben kwijtgeraakt die behandelt mij momenteel niet zoals ik mijn beste vriendin zou behandelen. Dat bedenk ik steeds wanneer ik weer pieker of ik nu fout zit. Dat neemt al een hoop onzekerheid weg, maar het is wel een teleurstelling. Ik hoef van mezelf niet hard te worden daarin, teleurstelling en verdriet laat ik bewust toe. Want ook daar kom je weer overheen.

**Geplaatst**: 27-12-14 23:04

Geplaatst: 27-12-14 23:04

Nikass schreef:
lifaya schreef:
Snoevi jij omschrijft precies wat ik bedoel :p

Maar jullie zeggen: "vraag zelf eens een vriend of vriendin mee" en "genoeg andere mensen waar ik het gezellig mee kan hebben"
Dan heb je het dus niet over de eenzaamheid van het hebben van helemaal niemand

dan neemt TS een kennis mee, een collega, een medemanegeganger, buren, familie, vage kennissen, bokt kennissen..

niemand heeft niemand, tenzij je wellicht op een hutje op de hei woont als kluizenaar, maar dan heb je staatsbosbeheer en de gemeente nog wel als visite of de belastinginspecteur.

TS bedoelt dat ze niemand heeft waarmee ze een zeer diepe band heeft.. Zoals een partner, hartsvriendin of famlielid bij wie ze alles kan neerleggen..

maar niemand heeft daar bergen van.. Iedereen heeft daar slechts enkele of zelfs maar 1 persoon voor.. Als je je extreem afhankelijk opstelt en zo'n persoon valt weg, dan heb je ineens 'niemand' meer en is 'niemand' te vertrouwen.

echter iedereen heeft iemand..

al ga je eens kennis maken met je buren.
of vraag je of collega's / medestudenten zin hebben om een bakje koffie te komen drinken.
je gaat eens bij het bejaardentehuis vragen of er nog een vereenzaamd oudje zit die wel eens een bezoekje kan gebruiken (goed dat is wel wat eenzijdig, maar je komt wel onder de mensen).
boek een reis voor alleenstaanden, daar is iedereen 'alleen'.

De een smeed makkelijker banden dan de ander, de een geeft makkelijker vertrouwen dan de ander.. maar zonder het geven van vertrouwen zul je het ook niet gaan ontvangen. Immers als je wantrouwen uitstraalt, waarom zou iemand jou dan wel moeten vertrouwen?

overal zitten rotte appels, en zo nu en dan zul je er een treffen, maar zijn daardoor alle appels rot?
als ze smakelijk lijken, zul je er gewoon je tanden in moeten zetten een keer als je zin hebt in appels.. en ja dan kan er altijd nog een verborgen rotte plek in zitten of een keer een worm verborgen.. maar dat zijn uitzonderingen.

**Geplaatst**: 28-12-14 10:41

Geplaatst: 28-12-14 10:41

Helaas Elena, hebben sommige mensen niemand (van Ts weet ik dat niet). Vage kennissen of collega's hebben misschien geen zin om af te spreken (weer een afwijzing).
Ik zeg niet dat ze niets moet ondernemen, maar je onderschat wat eenzaamheid is.

**Geplaatst**: 28-12-14 13:03

Geplaatst: 28-12-14 13:03

Nikass schreef:
Helaas Elena, hebben sommige mensen niemand (van Ts weet ik dat niet). Vage kennissen of collega's hebben misschien geen zin om af te spreken (weer een afwijzing).
Ik zeg niet dat ze niets moet ondernemen, maar je onderschat wat eenzaamheid is.

ik denk niet dat ik dat onderschat, ik heb zelf behoorlijk diep gezeten wat dat betreft. en weet dus ook uit eigen ervaring hoe dat voelt (het is letterlijk 'alsof je niemand hebt'). Het leven zit vol afwijzingen helaas, je kunt er dan voor kiezen om het niet meer te proberen en de deur dicht te trekken omdat je niet met afwijzigen wilt omgaan, maar dat is dan een eenzaamheid die je jezelf oplegt.

om mijzelf daaruit te trekken heb ik mij wel eens blond opgesteld. bij de buurvrouw aangebeld om wat te lenen (wat ik totaal niet nodig had), op die manier 'dwong' ik mijzelf dan om weer aanspraak te zoeken, om weer die eerste stappen te zetten. want wachten tot het geluk op je deur komt kloppen, heeft helaas weinig effect.. hooguit dat dat dan de pakketbezorger is die moest kloppen want de bel doet het niet, of in een vervelender geval een deurwaarder.. maar om daar nu vrienden mee te worden.

maar niemand hebben om wat leuks mee te gaan doen, is iets anders dan niemand hebben.. en ik weet maar al te goed dat als je in een down periode zit het lijkt alsof je 'niemand' hebt, maar dat komt omdat je dan zelf de deur sluit, de gordijnen dicht doet en bij voorbaat maar niemand vertrouwd of je naar niemand openstelt, immers je zult maar teleurgesteld worden in het leven.

de mensen die altijd maar 'geluk' lijken te hebben, zijn ook niet de mensen die zich depri opstellen.. Nu kun je zeggen, moet ik dan maar een fake smile opzetten terwijl ik mij klote voel? Ja eigenlijk wel, een beetje.. ga je zelf graag op pad iemand die eruit ziet alsof de hele wereld stinkt en alsof ze al het ongeluk van de wereld op hun schouders hebben rusten? (dat is niet hetzelfde als de vraag: zou je iemand meenemen die.. maar doe je het graag.).. Of neem je liever iemand mee waarvan je een gezellige avond kunt verwachten?

dat lijkt allemaal heel cru gesteld.. maar mensen zijn ook 'wreed' wat dat betreft. die trekken meer naar anderen toe die open en gezellig zijn.. als je stil en teruggetrokken bent heb je al een 'achterstand' (ik maak ook niet makkelijk vrienden), maar als je ook nog eens een voorkomen hebt dat deprimerend overkomt, dan zul je nog minder makkelijk aansluiting kunnen vinden.

Dus het beste advies dat ik je nog steeds kan geven.. sla eens een paar keer goed op een boksbal, of mep je kussen in elkaar zodat alle boosheid en verdriet even wat minder is.. doe wat aan waar je je goed in voelt en ga lekker naar stal met een grote zak wortelen.. als je daar iemand tegen komt dan vraag je of zijn/haar paard ook wat mag hebben en begin je een praatje over dat paard van diegene bijvoorbeeld.. kleine stapjes en niet direct op zoek naar hartsvriendinnen of relaties.. gewoon onder de mensen komen en gesprekken voeren die geen lading hebben zodat je kennissen opdoet weer.. en vandaar uit kun je dan altijd weer verder kijken..

--

makkelijk is dat nooit.. ik ben na een rotjaar net verhuisd en moet hier helemaal opnieuw beginnen. heb hier op mijn vriend na en een kennissenpaar ook helemaal niemand. En ik ben zo ieamand die ook aanschuift aan een tafeltje als ik uitgenodigd ben en 'bang' ben dat ze mij niet leuk vinden.. en mij afvraag waarom ze mij uberhaupt leuk zouden vinden, anderen lijken immers veel leuker, veel 'normaler'.. maar ik dwing mijzelf gewoon om dan toch aan te schuiven en deel te proberen te nemen aan het gesprek.. anders zit ik immers uiteindelijk alleen aan een tafeltje en denk 'wat hebben die anderen toch een geluk dat ze het zo gezellig hebben daar'.

**Geplaatst**: 28-12-14 15:19

Geplaatst: 28-12-14 15:19

Elena, je hebt antwoord op je pb.

Sommige mensen verkeren in een sociaal isolement. Zij hebben niet alleen niemand om op terug te vallen, zij hebben ook niemand voor een praatje over het weer.

Ik hoop en verwacht dat de situatie van ts rooskleuriger is dan dat en dat het je lukt ts, om weer aansluiting te vinden bij anderen.

**Geplaatst**: 28-12-14 16:54

Geplaatst: 28-12-14 16:54

Misschien is het wel leuk een groep hier op bokt te beginnen voor mensen die eenzaam zijn. Kan denk ik wel een hele leuke groep worden en wie weet wat daar allemaal uit komt ;-)

Wie is er voor?

Ik moet zeggen dat ik van de zomer vrij veel heb gedaan via nieuwemensenlerenkennen.nl. Moet zeggen dat dat erg bevallen is. Momenteel doe ik het eventjes niet, omdat het financieel even niet ging, maar ik heb er ook weer nieuwe mensen leren kennen. Alhoewel het tot op heden voornamelijk wel oppervlakkig is, maar de meetings die we hadden waren altijd super gezellig. En wie weet wat je tegen komt.

**Geplaatst**: 28-12-14 16:56

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 28-12-14 16:56

Ik heb dat ook ooit gedaan, mijn ervaring was inderdaad dat het erg oppervlakkig bleef.

**Geplaatst**: 28-12-14 16:58

Geplaatst: 28-12-14 16:58

Ja met de meeste is het inderdaad wel oppervlakkig, maar de meetings, vaak uit eten, waren wel heel erg gezellig en dat is ook fijn. Je raakt even uit het isolement vandaag en bent even onder de mensen en je hebt wat aanspraken. Dat is ook belangrijk. En vaak zijn er mensen die je vaker ziet en er ook meer diepgang kan zijn. Dat is ook iets wat vanuit je zelf moet komen natuurlijk.

**Geplaatst**: 28-12-14 17:12

Geplaatst: 28-12-14 17:12

Ik heb laatst ook gereageerd in topic [LZP] Een leven zonder vrienden . Voel me laatste tijd ook eenzaam nu vrienden in een andere fase komen dan ik, ze hebben allemaal een vriend en gaan samenwonen. Vriendin heeft me gewoon laten vallen sinds ze is samen gaan wonen. Ondanks dat ik werk, en mijn familie wel heb voel me ik me wel erg eenzaam maar weet niet goed wat ik er concreet mee kan doen. Het is toch moeilijk de eerste stap te nemen.

Tamadine schreef:
Misschien is het wel leuk een groep hier op bokt te beginnen voor mensen die eenzaam zijn. Kan denk ik wel een hele leuke groep worden en wie weet wat daar allemaal uit komt Wie is er voor?

Ik moet zeggen dat ik van de zomer vrij veel heb gedaan via nieuwemensenlerenkennen.nl. Moet zeggen dat dat erg bevallen is. Momenteel doe ik het eventjes niet, omdat het financieel even niet ging, maar ik heb er ook weer nieuwe mensen leren kennen. Alhoewel het tot op heden voornamelijk wel oppervlakkig is, maar de meetings die we hadden waren altijd super gezellig. En wie weet wat je tegen komt.

Klinkt als een leuk initiatief die website.

**Geplaatst**: 28-12-14 18:22

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 28-12-14 18:22

Als mensen in eem sociaal isolement zitten, is het zeker heel erg moeilijk om daaruit op te klimmen. Alleen kan je niet van anderen verwachten dat die je eruit gaan trekken als je weinig of geen mensen om je heen hebt. Dan zal je er zelf wat meer moeite in moeten steken. En afwachten op de bank brengt je niks.

**Geplaatst**: 28-12-14 18:34

Geplaatst: 28-12-14 18:34

Is het niet ook welke vrienden je uitzoekt?

Ik heb zelf best veel homovrienden, vrijgezelle vrienden/vriendinnen en de laatste tijd vrienden op leeftijd (kinderen zijn al pubers of volwassen).
Dat zijn groepen die niet snel overgaan of verwateren doordat er plots een ander leven is....

Ik zelf heb niet zo'n last van eenzaamheid, altijd wel iemand die er voor mij is.
Maar ik merk dat de laatste categorie (op leeftijd) wel een hele fijne warme groep is,
welke ook echt voor je klaarstaan, altijd welkom bent en echt naar je luisteren en meeleven.
Waarschijnlijk door de levenservaring en de schone schijn hoeft niet meer?
Plus ik merk dat juist deze groep erg ondernemend is en in zijn voor veel leuke dingen!

Mi heb je wel invloed op de mensen welke je in je leven toelaat en hoe je daar zelf mee om gaat.
En misschien zijn het mensen waarvan je het niet zou denken

Kijk je moet zelf de slingers ophangen in het leven, thuiszitten en je eenzaam en zielig voelen wordt het iig niet beter van

Laatst bijgewerkt door listiglistje op 28-12-14 18:38, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-12-14 18:38

Re: Je eenzaam voelen, weinig vrienden/familie

Geplaatst: 28-12-14 18:38

Vrijgezelle vrienden zijn heel fijn, totdat ze een vriendin/vriend krijgen

.

**Geplaatst**: 28-12-14 18:38

Geplaatst: 28-12-14 18:38

Lin: ik denk dat die groep wel stabieler en flexibeler is!

**Geplaatst**: 28-12-14 18:42

Geplaatst: 28-12-14 18:42

Sheran schreef:
Vrijgezelle vrienden zijn heel fijn, totdat ze een vriendin/vriend krijgen .

klopt

heb dit ook maar mooi mogen ondervinden afgelopen maanden. Zo ben je beste vriendinnen en spreek je meerdere keren per week af, dan heeft ze niet eens tijd om even wat te drinken voordat je naar de andere kant van de wereld vertrekt voor een maand

Onder het motto "overwerken en weekend komt vriend" .... Ja die vriend komt elk weekend en hij woont op een steenworp afstand, goh wat een drama. Tjah, that hurt my feelings

Maarjah, like I said, zo leer je je echte vrienden kennen en weet je wat je kan verwachten. Met mijn beste vriendin (waar ik dus al 12 jaar beste vriendinnen mee ben) heb ik de dag voor mijn vertrek nog afgesproken.

Laatst bijgewerkt door Rennie89 op 28-12-14 18:44, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×