Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Dimphyl schreef:iedereen hier heeft groot gelijk, ik moet me niet zo aanstellen. dat zeg ik ook tegen mezelf, maar op de een of andere manier helpt het gewoon écht niet.
Gewoon duidelijk zijn in wat je voelt dan begrijpt hij het heus wel..
) zelf wel echt agorafobie trouwens, grotendeels geactiveerd doordat ik gepest ben maar het zit er ook gewoon van jongs af aan in.
Vind naar de winkel gaan in opdracht nog steeds echt niet leuk, maar het is al minder dan een paar jaar terug. Bellen vind ik ook vreselijk, zeker dingen als afspraken maken etc.Dimphyl schreef:ben ik met één of meerdere vrienden, dan ben ik haantje de voorste met een grote mond en durf ik alles. maar zodra ik in mn eentje iets moet doen..





' maar na wat uitleg begreep hij het wel. zijn eerste reactie was ook 'gewoon doen' maar uiteindelijk hebben we afgesproken dat hij een volgende keer gewoon eens meegaat naar dr betreffende supermarkt, zodat het niet meer 'nieuw' is. Nathaliefje schreef:Ik heb er ook last van !En hier geen pushende ouders gehad, in tegendeel, dus dat heeft er niet aan bijgedragen. Voor mij zijn alle nieuwe dingen alleen doen 'eng'. Het is bij mij niet de angst om het fysiek uitvoeren ervan, maar sociale angst : 'wat zullen mensen wel niet van me denken'. Ik heb het bij allerlei zaken die voor andere mensen als 'gewoon' ervaren worden : naar de winkel gaan, iemand bellen, kappersafspraak regelen, naar de tandarts gaan , een les op school alleen volgen,.. Als ik iets nieuws moet doen, zoals bijvoorbeeld naar een nieuwe tandarts, moet ik mezelf daar enorm goed op voorbereiden. Dan moet ik op voorhand exact weten hoe het daar in zijn werk gaat, zodat ik niet voor verrassingen sta. Ik heb er al van kinds af aan last van, maar ondertussen doe ik met regelmaat zulke zaken en neemt de 'angst' een beetje af. Moet mezelf af en toe nog wel eens stevig toespreken
