Dat ik nu geacht wordt om volwassen te zijn en volwassen keuzes te maken en me niet meer kan verschuilen achter mijn leeftijd.
Verschrikkelijk

Nu staat mijn leven wel in zekere zin op pauze, qua levensfase,mik zit nog steeds pas in mijn 2e studie jaar... Maar of dat nou per se iets positiefs is
want de secondes blijven gewoon vrolijk doortikken.

Want zeg nu eerlijk, wat krijg je terug?
en ik wil uiteraard nog steeds heel graag een kind.
. Tegen de tijd dat ik 30 ben wil ik gewoon een land hebben gevonden om te wonen, een "Dr." voor mijn naam hebben staan, een artikel in Science of Nature gepubliceerd willen hebben en op een research schip naar Antarctica een plekje bemachtigd hebben. Lekker ambitieus allemaal, en de 9 jaar die ik heb om het voor elkaar te krijgen lijken inderdaad zo kort
Mijn huisarts heeft gezegd dat ik prima op mijn 30e nog aan kinderen kan beginnen. Ik voel me ook niet opgejaagd. 