Cayenne schreef:An angel in de book of life,
wrote down an infant's birth.
And mentioned as he closed the book:
'too beautiful for earth.'
Dit is jaren mijn bijschrift op Messenger geweest..... ik heb ook een zoontje verloren, met 38 weken zwangerschap. Het is het meest afschuwelijke wat je kan overkomen, een kindje verliezen.
Ik herken het bang zijn, het aanvoelen. Ik heb ook een redelijk zware zwangerschap gehad, terwijl er niet echt iets aantoonbaar mis was. Ietwat verhoogde leukocyten, maar niet alamerend. Me zo slecht voelen dat ik niet alleen durfde te zijn. Flauwvallen. Maar vooral het voelen dat het niet goed zou gaan. En vraag me niet waarom, maar ik wist gewoon dat ik zonder kindje achter zou blijven. Ik had wel een band met hem, en zeker in het begin heb ik heel erge twijfels gehad. Het kwam niet uit, ik wilde geen kindje meer, allemaal van dat soort dingen. Daar heb ik en dat doe ik nog steeds, me heel schuldig over gevoeld. Ondanks dat die gevoelens na de eerste schrik van "ik ben zwanger" heel snel weg waren en omsloegen in vreugde, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik mijn kindje niet waard was, hij me afgenomen was, omdat ik dat in het begin zo gevoeld heb. Nu, na bijna 6 jaar en nogal wat therapie, is dit minder, maar helemaal weg zal dat nooit gaan. Net als de vraag: Waarom? Wat heb ik wel of niet gedaan of gelaten, wat had ik anders moeten doen?
Ik geef je een hele dikke virtuele knuffel.... helaas is er niet meer, de tijd leert je met de wonden te leven....