Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-05-14 21:56

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 21:56

Mijn oma maakt ook echt opmerkingen dat je af en toe denkt pardon? Mijn opa accepteert nog steeds niet dat ze dement is/word en gaat eindeloze discussies aan en word boos. En toch zit hij er twee x per dag trouw zijn krant te lezen. Vind het vooral moeilijk als ik aan mijn oma ziet dat ze iets niet meer weet snapt dat vind ik moeilijk om te zien. Maar gelukkig heeft nog veel lol en kan ze nog lachen om mij en mijn zus. Mijn moeder zeurt ze op dat ze dingen gestolen heeft en dat het haar schuld is dat ze daar zit. Vind dit echt erg voor mijn moeder maar gelukkig kunnen we goed praten met een hoofdverpleger van de afdeling.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 22:32

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 22:32

Pff heftige verhalen.

Gabbe wat je zegt heeft mijn opa idd ook. Het is mijn tante en oom hun schuld. En mijn moeder en ik kunnen niks fout doen en zijn heel druk met hem in zijn ogen.
Terwijl mijn tante er om de hoek woont en ie 6x of vaker aan haar deur staat als ie iets kwijt is.

**Geplaatst**: 07-05-14 15:06

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 07-05-14 15:06

Mijn moeder heeft ook 3 jaar lang thuis voor mijn vader gezorgt,wat een respect heb ik voor mijn moeder gekregen, helaas vocht mijn vader verschrikkelijk tegen de ziekte en heeft de zogeheten vrolijke periode nooit gehad, mijn vader had erg last van hallucinaties en dat waren geen leuke, hierdoor werd hij erg boos en kwaad en angstig. Zelfs toen hij in het tehuis was kwam er geen verbetering, was geen ( bijna) geen contact mogelijk meer, mede doordat zijn spraakvermogen hard achteruit ging, hij herkende mij en mijn gezin ook niet meer, ja bij de eerste He Pa, was er een flits van herkenning maar dat was 2 seconden later weer weg.
Ik hoop echt dat je opa gauw opgenomen kan worden, en wens je heel veel sterkte, ook voor de mensen die er nu ook inzitten met een familielid, alzheimer is een verschrikkelijke rotziekte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 00:12

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 00:12

Vandaag kwam er al iemand om hem te beoordelen voor zijn indicatie voor opname.
Veel sneller dan verwacht.
Tegen al onze verwachtingen in heeft hij eraan toegegeven en hoewel hij wel het idee had dat we hem 'dit aandoen' heeft ie wel akkoord gegeven om op gesloten afdeling te komen.
Ik kon zelf niet bij het gesprek zijn, maar mijn hart brak en ik ben in huilen uitgebarsten toen mijn moeder het me vertelde.

Er is plek, dus het komt nu allemaal in stroomversnelling en waarschijnlijk zal het niet lang duren voor hij verhuisd.
De hele familie is er stuk van. Hoewel het beter is.. en we dit weten. Doet het enorm veel pijn.
zelfs hier vecht ie niet meer tegen.. hij laat zich 'opsluiten'. Zo niet mijn opa..

Om me hem dan voor te stellen. 24/7 tussen de anderen. Op zon afdeling. Geen huis meer maar een kamer..
Het is mooi dat het kan. En het is goed.. maar zelden heeft mijn hart in zoveel stukjes uit elkaar gelegen

**Geplaatst**: 17-05-14 00:16

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 17-05-14 00:16

Ik heb er geen ervaring mee, maar als ik dit zo lees, m'n hart gaat naar jou en je familie uit :(:)

Heel veel sterkte en een dikke digitale knuffel!

**Geplaatst**: 17-05-14 08:31

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 17-05-14 08:31

Heb hier ook geen ervaring mee! Maar kan me voorstellen dat je hart breekt! Wil jou en je familie veel sterkte wensen!

**Geplaatst**: 17-05-14 09:24

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 17-05-14 09:24

Weet zo goed wat je bedoeld. We hebben mijn opa na lang tobben ook moeten achterlaten op een kamer ipv zijn eigen huisje en bedoening. Alleen hij had soms hele heldere momenten, je raad het zeker wel.
OP zo'n helder moment zei hij "Moet ik nu al mijn spulletjes achterlaten en mag ook mijn boeken niet meenemen" Nu nog kan ik hier heel verdrietig over worden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 10:01

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 10:01

Kan ik me goed voorstellen. Mijn opa heeft die momenten ook nog.
Hij werd gistermiddag ook ineens heel boos. En hoe lang we hier al mee bezig waren en of we hem op wilden sluiten.

In dit huis ligt natuurlijk ook nog de herinnering en het gevoel van oma, zijn vrouw..
Ik (en de familie) weten gewoon hoe hij in gezonde situatie had gereageerd, en dat ie nu zo maar toegeeft..

**Geplaatst**: 17-05-14 10:19

Geplaatst: 17-05-14 10:19

En dit is dus de reden dat ik de opleiding verzorgende ben gaan doen in een verpleegtehuis en daar ook in verder wil. Het is voor mij (en als ik even voor andere verzorgenden mag spreken) goed om deze verhalen te lezen. Voor jou is het hartverscheurend. Ik ken de andere kant van het verhaal. Het werken met deze mensen. En door verhalen als die van jou besef je maar des te meer dat elk persoon, dement of niet. Een verhaal heeft. Een geschiedenis. Een familie die vreselijk veel van hem/haar houdt. En dat drijft me om elke dag weer met zoveel mogenlijk respect voor deze verhalen de mensen een goeie dag te geven. TS. Enorm veel sterkte toegewenst en bedankt dat je dit wilde delen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 10:27

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 10:27

Dat vind ik dan wel weer mooi. Dat dat een extra drijfveer is voor je.
Ik heb enorm veel respect voor mensen die dat werk doen. Vaak ook met veel liefde en warmte..

**Geplaatst**: 17-05-14 10:40

Geplaatst: 17-05-14 10:40

Hier helaas ook ervaring met een dementerende schoonmoeder. Mijn man zag allang dat het thuis niet meer ging maar broer en zus hielden het tegen. Totdat ze gevallen is en de hele nacht heeft gelegen voordat de thuiszorg haar vond.
Mijn schoonmoeder heeft een ontzettende rel gemaakt toen bleek dat ze niet meer naar huis ging. Maar nu ze er een paar maanden is zie ik haar opknappen en tot rust komen. Deze week is ze zelf mee op vakantie geweest met het verzorgingshuis. Haar kamer hebben we zoveel mogelijk met haar eigen vertrouwde spullen en meubeltjes aangekleed. Foto's van alle kinderen en

En compliment voor de mensen die daar werken! De sfeer daar is echt heel fijn. Schoonmoeder is altijd fris en verzorgd. Ze wordt gestimuleerd om mee te helpen in het huishouden, wat ze graag doet. Zo blijft ze met kleine klusjes toch bezig.

**Geplaatst**: 17-05-14 10:47

Geplaatst: 17-05-14 10:47

Ts, vergeet niet in al jullie verdriet dat de opa die jij gekend hebt over een poos alleen nog een omhulsel is van de opa van vroeger, helaas. Mijn lieve, geweldige onvervangbare schoonmoeder was op een gegeven ogenblik een hardvochtig monster die vastgebonden in haar rolstoel(versleten heupen en niet te opereren) iedereen probeerde slaan en pijn te doen. als familie hielden we ontzettend van de vrouw die ze was maar we waren opgelucht dat ze na vijf jaar in deze toestand kwam te overlijden, weliswaar na een lang leven maar toch. Op de begrafenis overheerste vreugde over het feit dat we haar gekend hadden en hebben we samen met vrienden en familie haar eerste 90 levensjaren gevierd, de laatste vijf was gewoon niet dezelfde persoon. Voel je niet schuldig maar wees ook blij dat er een plekje is, als hij nu al zo snel word opgenomen dat zegt het ook iets over hoe ver hij al heen is, denk aan het maken van oude fotoboeken en probeer dingen te doen die hij vroeger leuk vond, ritje in de auto langs plekken die hij misschien nog herkend van vroeger, sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 10:48

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 10:48

Ik vind het fijn om ook positieve dingen te lezen. Tis ook niet het einde van de wereld en ik hoop dat ie t uiteindelijk ook goed op gaat pakken daar. Sociaal misschien zelfs.

Heb nu wel in de planning hem regelmatig op te zoeken en mee naar buiten te nemen.

**Geplaatst**: 17-05-14 10:54

Geplaatst: 17-05-14 10:54

Wat naar dat het zo snel gaat Dott. Wel 'fijn' dat hij naar het verzorgingstehuis mag. Fijn tussen haakjes omdat het veilig voor hem is maar toch ook staat voor een zware aftakeling.

Probeer inderdaad de kamer persoonlijk te maken met foto's, eigen meubels etc. Dan heeft hij toch een stukje van thuis. Wij hadden bij oma op de deur een foto van haar met mijn oom geplakt zodat ze wist dat ze daar woonde.

Het boos worden is hier ook erg herkenbaar. Bij ons heeft de huisarts oma verteld dat thuis blijven wonen geen optie meer was. Oudere mensen hebben vaak vreselijk veel ontzag voor een huisarts en toen zag ze in dat we haar niet wegstopten voor ons maar voor haar eigen veiligheid.

Dan nog even een moeilijker bericht. Bij ons zeiden ze dat het vaak nog wat harder achteruit gaat als ze in het verzorgingstehuis zijn doordat de omgeving anders is en ze zich thuis beter voor hebben gedaan dan ze eigenlijk zijn. Niet schrikken dus als het nog harder gaat, dat ligt niet aan je opa maar is normaal. Als je op bezoek gaat is het fijn om hem van de afdeling af te halen en spelletjes te doen.

Nogmaals, veel sterkte en praat erover want dat lucht op!

**Geplaatst**: 17-05-14 12:52

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 17-05-14 12:52

Toen mijn oma naar de gesloten afdeling ging heeft mijn opa een foto van hun op vakantie groot af laten drukken. Dat heeft hij in een lijst op haar kamer gezet, en zelf had hij de foto ook thuis staan. Onder de foto een klein briefje met "pa en ma op vakantie in Turkije". Mijn oma vond dat echt fijn. Ook had zij alle fotoboeken op haar kamer staan. Het is goed om samen naar foto's te kijken en herinneringen op te halen, werkt ook als een soort geheugentraining.
De eerste maanden mochtrn wij niet met oma de afdeling af, omdat het dan heel lastig is voor haar om terug te gaan. Voor demente mensen duurt het langer tot ze iets zien als hun nieuwe thuis. Dus wij gingen met haar in de huiskamer op de afdeling zitten. Dat is het beste. Helaas is ze overleden voordat we met haar de afdeling afkonden, maar ze accepteerde het steeds beter als we dan weer weg gingen en haar daar lieten. Dat achter laten op de afdeling is wel heel erg lastig.. Veel sterkte met de rest van het proces! Je mag me altijd PB'en!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 17:52

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 17:52

Ja, ik heb met mn familie afgesproken dat we met zn allen een foto voor hem gaan maken

kwam op t idee door dit topic.

We waren idd al gewaarschuwd dat ie ineens harder achteruit zou kunnen gaan..

**Geplaatst**: 17-05-14 18:20

Geplaatst: 17-05-14 18:20

Wat fijn dat jullie dit hebben kunnen regelen. Het gevoel dat je hem tegen zijn wil opsluit is zó herkenbaar, maar zoals je zelf al zegt, kán het soms gewoon niet anders. Mijn opa was zwaar dementerend - tikje anders, maar toch zijn veel verhalen hier erg herkenbaar. Mijn opa wilde zijn huis ook niet uit ("alleen in een kist") maar is uiteindelijk ook opgenomen omdat de situatie niet meer houdbaar was.

Zoals je al zei, in feite heb je al stukje bij beetje afscheid moeten nemen van de persoon die hij was. Aan de andere kant: hij ís er nog! Al die chaotische dingen en die vergeetachtigheid kunnen hartverscheurend zijn, maar probeer het te relativeren en geniet van de momenten die je nog samen hebt. De naarste momenten waren de momenten waarop hij besefte dat hij zijn eigen familie niet meer herkende of dat hij niet meer wist wie er net op bezoek geweest was. Maar zoals hierboven al is afgebeeld - zolang niemand hem daarmee confronteerde en iedereen hem in zijn waarde liet, hebben we ondanks alles toch nog best van elkaar kunnen genieten (en gelachen) zo in zijn laatste jaren

Op zijn heldere momenten maakte hij zelfs misbruik van de situatie, hihi. Hij was gek op wijn en mocht van mijn oma af en toe een wijntje, maar soms deed hij alsof hij vergeten was dat hij net een wijntje had gehad en deed hij heel verontwaardigd dat hij er niet (nog) eentje mocht, terwijl hij me stiekem een knipoog gaf als mijn oma het niet zag, haha.

(In aansluiting op het (foto)boek - mijn oma hield voor hem een boekje bij waarin ze dagelijks schreef wat er gebeurd was, wie er op bezoek waren geweest (en wie die mensen dan zijn, want sommige namen zeiden hem ook niets meer) en waar mogelijk plakte ze er wat foto's bij. Dat gaf hem een beetje houvast aan de tijd

)

**Geplaatst**: 17-05-14 21:57

Geplaatst: 17-05-14 21:57

Wat bij mijn schoonmoeder ook goed werkt is om op de ipad of laptop youtube filmpjes op te zetten met liedjes waarvan ze erg houdt. Dan zie je haar kalmeren en genieten. Samen meezingen of de filmpjes kijken. Vaak komen de liedjes uit een film en dan heb je ook weer wat te praten.

Hier is dat een hele fijne manier om samen wat tijd door te brengen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-14 22:32

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-14 22:32

Bedankt voor alle tips. Echt super

tis fijn om wat te horen van mensen die het kennen.
Mijn opa heeft helaas weinig met specifieke muziek. Mijn oma had dat vroeger meer.

**Geplaatst**: 18-05-14 16:32

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 18-05-14 16:32

Onze ervaring is, in tegenstelling tot vele opmerkingen hier, dat mijn oma juist een beetje opknapte in het verzorgingstehuis! Ze zat er met leeftijdsgenoten die ook dement waren, waanden zich in vroeger en spraken er over alsof ze het nu leefden. Het contact met leeftijdsgenoten deed haar onwijs goed!

Maar het vertraagde de ziekte niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-05-14 11:40

Geplaatst door de TopicStarter : 21-05-14 11:40

Het gaat nu ineens enorm snel.
Er was plek dus hij verhuisd vrijdag , maandag of dinsdag..

Wij zelf verhuizen dit weekend.. heerlijk hoe alles dan samen valt.
Maar tis fijn dat ie zo snel al kan..

**Geplaatst**: 21-05-14 11:51

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 21-05-14 11:51

TS ik heb eigenlijk alleen jou reactie gefilterd, en niet alle tips en reactie gelezen mijn excuus

Je verhaal is zo erg vergelijkbaar met mijn opa die ik een jaar geleden ben verloren aan alzheimer.
Wil je graag hoe bruut het ergens ook klinkt wel een tip mee geven uit de ervaring die wij hebben van mijn opa.

Nu hij zo hard achteruit gaat wacht niet te lang met het uit de grechtelijk macht zetten.
Wanneer je opa zo hard achteruit gaat en ondanks dat hij nu in heeft gestemt met deze gesloten opvang gaat er een tijd komen dat hij daar niet meer wil gaan zijn. Wanneer jij dat op dat moment dat nog moet gaan regelen ben je eigenlijk al te laat, zo'n 'verzorgingstehuis' mag je opa namelijk niet onder dwang daarhouden als hij zelf stelling aan geeft dat hij daar niet wil zijn. Behoed jezelf van vervelende situaties.

Daarnaast lees ik dat hij al wat boze momenten heeft realiseer je dat mensen zich afkeren naar de mensen waar ze het meest van houden. Zie dat als iets positiefs en laat je niet weerhouden van het naar hem toe gaan hoe boos hij ook is. De momenten dat ze nog wel goed bij zijn waarderen ze dit enorm.

Mijn PB box staat voor je open mocht je specifiek iets van mijn ervaringen of wat dan ook willen weten, en ik wil je veel succes wensen het blijft echt een ellendige ziekt :(:)

Nomineer dit bericht ×