Geplaatst Inmiddels zijn 'we' een aantal maanden later, een emotionele roalercoaster kun je wel zeggen.
Naast de dingen die ik al eerder genoemd had zijn er nog een aantal dingen bijgekomen waardoor ik echt even het gevoel had het bijltje er bij neer te gooien, het emmertje is toch een keer vol.
Naast dat mijn moeder overleed, was mijn tante (van mijn vaders kant) dus ook overleden, dit blijkt hoogstwaarschijnlijk aan een erfelijke hartaandoening te zijn waardoor nu iedereen in de familie de medische molen ingaat. Mijn neef (haar zoon) was nl door dezelfde aandoening afgelopen december al geopereerd aan zijn hart, en het 'uitzoekwerk' wie hetzelfde gendefect heeft was nog volop gaande toen mijn tante overleed. 2 weken na haar overlijden bleek zij ook drager te zijn en aangezien ze aan een hartstilstand overleden is is de kans groot dat dit aan dezelfde aandoening was. Ook is mijn opa 40 jaar geleden (ik heb hem nooit gekend) aan een hartstilstand overleden op 50 jarige leeftijd.. plotseling.
6 weken na het overlijden van mijn moeder, overleed mijn oma, de moeder van mijn moeder.
Ze is op zich in alle rust overleden, was 92 jaar en 'al' een jaar compleet dement en woonde in een verpleeghuis, ze heeft dus niets van het overlijden van mijn moeder meegemaakt.
In 6 weken tijd verloren we (mijn zus en ik) dus 3 mensen, waarvan één ons moeder is. Onze familie is al niet al te groot dus het voelt een beetje alsof in zeer korte tijd onze familie gehalveerd is (hoewel dat niet het geval is, maar mbt naaste familie voelt het wel zo, we hebben wel aardig wat neven en nichten rondlopen)
Veel van de mensen die op de begrafenis van mijn oma kwamen wisten (nog) niet van het overlijden van mijn moeder maar kwamen er via de kaart van mijn oma eigenlijk achter (aangezien er stond 'in liefdevolle herinnering ..naam moeder..'
Wat tot awkward situaties leidde als ze probeerden uit te vissen waaraan of waardoor mijn moeder overleden was tijdens het condoleren na afloop van de begrafenis van mijn oma.
En nu...
wel zoals ik al zei, we zijn een paar maanden verder, administratief is alles geregeld mbt mijn moeders nalatenschap. Het huis staat sinds kort te koop, welke wij na de professionele schoonmaak ook volledig hebben laten schilderen en wat kleinschalig achterstallig onderhoud hebben gepleegd of laten plegen. Nu
is het afwachten op interesse en hopelijk kopers natuurlijk, want eerlijk gezegd willen we er 'vanaf' om het af te kunnen sluiten (maar het is ook niet zo dat we er met spoed vanaf willen prijstechnisch zegmaar, we 'kunnen' wel de tijd nemen)
Mbt de nalatenschap van mijn oma regelen gelukkig mijn oom en tante alles, ook daar zit nl nog een huis in de nalatenschap welke te koop staat. Maar dingen als erfbelasting enz hoeven wij ons geen zorgen over te maken, dat wordt allemaal voldaan voordat het erfdeel van mijn moeder onze kant op komt zegmaar.
En wederom...
Nu ik het zo zakelijk aan het tikken ben, komt dat geniepige stemmetje alweer opzetten.
Het is namelijk zo dat ik voor het overlijden van mijn moeder financieel (heel) erg krap zat. Door haar overlijden zijn er (veel) dingen veranderd, ook daarin.
Financiele problemen (lees schulden) zijn er nu niet meer en ik speel en fantaseer met de gedachte over een tijdje een eigen huisje te kopen.
Wat dus gelijk dat stemmetje oproept, een eigen plekkie/huisje is al een tijd een wens, maar deze wens heb ik altijd naar achteren geschoven omdat er financieel gewoonweg weinig mogelijkheden waren, en deze zijn er nu dus wel. Maar genieten ervan is moeilijk omdat ik me dan ongelooflijk schuldig voel to mijn moeder.
Daarnaast is gevoelsmatig de verandering enorm, als ik een eigen huisje wil kopen zal dat niet in de regio zijn waar ik de laatste 10 jaar heb gewoond, omdat dat dan de wensen niet overeen komen met het beschikbare budget terwijl in andere regio's in nederland er meer mogelijkheden zijn. Beslissingen op dit gebied zijn dus ook behoorlijk grote beslissingen.
Inmiddels heb ik wel de stap gezet hulp te zoeken, hier liep ik sowieso al mee rond al ruim voor het overlijden van mijn moeder, er zijn dingen/gebeurtenissen waar ik mee moet leren omgaan en er moeten dingen (met name ikzelf) veranderen om mezelf wat beter te voelen, helemaal nu..
Ik heb namelijk erg de neiging me terug te trekken en alles een beetje te laten begaan... pijnlijk om te realiseren dat ik heb gezien waar het toe kan leiden (in het geval van mijn moeder dan... hoewel niet aan alcohol verslaafd ben, ben geheelonthouder
)Tegelijkertijd kan ik van kleine dingetjes soms wel genieten.
Een van de eerste dingen die ik bijvoorbeeld gekocht heb voor mezelf is een niewe laptop, hier was ik al tijden voor aan het sparen maar omdat er amper financiele ruimte was om te sparen duurde dit erg lang.
En nu kon ik 'opeens wel een nieuwe kopen (waar ik eerst mijn zinnen op een goede tweedehandse had gezet bijv), en een nieuwe telefoon.
Geld uitgeven voor dit soort dingen vind ik lastig, ondanks dat het beide dingen waren die echt noodzakelijk zijn (mijn oude lap en telefoon waren beide leen omdat ik aan het sparen was voor eigen 'nieuwe') en het is echt niet zo dat ik gelijk het nieuwste model of het best mogelijke heb maar toch vind ik het lastig zoveel in 1x uit te geven.
Ander iets waarmee ik in mijn hoofd loop is het aanschaffen van een (ras)dier, dit kan me veel afleiding geven en ik ben echt een enorme dierenliefhebber, maar dat is helemaal 'moeilijk', want noodzakelijk is het niet en is het wel zo verstandig in een tijd waarin er zoveel veranderingen zijn? Maar het verlangen is er wel.
Sorry... weer een hoop geratel
Het zal zeker wel even duren voor alles een plekje heeft, kan me voorstellen dat het ook de nodige twijfels met zich meebrengt dat er 'ineens' dingen kunnen op financieel vlak die eerder niet konden. Zou het ook rustig aan doen op dat gebied, stapje voor stapje kijken wat je écht nodig hebt. Maar wat je schrijft, klinkt het alsof je dat heel weloverwogen doet. Daarom zeg ik toch: durf ervan te genieten. Je moeder kan dat niet meer, en ik kan me niet voorstellen dat zij zou willen dat je er niets mee zou doen terwijl je toch in een lastige situatie zit... En als dat betekent dat je een dier aanschaft om jezelf de broodnodige afleiding te bezorgen, zou ik dat zeker doen! Goed dat je hulp hebt gezocht, probeer anders samen met hen op papier te zetten wat je wel en niet wilt gaan doen de komende tijd. Verhuizen is best een grote stap inderdaad, kan me voorstellen dat je daar eerder nog wat mee wacht. Ga zo door meid, want zo te lezen ben je echt op de goede weg 