. Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

sterkte allemaal!!
) waar ik heel blij mee was maar achteraf toch wel heel veel spijt gehad toen ik erachter kwam dat de rest van de familie er allemaal waren en hij nog wel wat heldere momenten heeft gehad.
xGoldenHero schreef:Mijn moeilijkste beslissing was toch wel in maart 2012. Na jaren vechten, ruzies en weer zo genaamd goed maken, het contact met mijn vader verbroken. Ik woonde destijds al 6 jaar bij mijn moeder, 25 km verderop.
Mijn opa en oma van mijn vaders kant woonde 100 meter vanaf mijn vader. Ik zag mijn opa en oma toen nog wel.
Oktober 2012 was ik aan het werk en kreeg telefoon van mijn moeder. Mijn oma, haar moeder had uitsla gehad van het ziekenhuis. Onder de kanker zat mijn oma, mijn lieve oma, waar ik bijna ben opgegroeid. Waar ik in vakanties mee op vakantie ging, alles
Ik was verslagen, en hing de telefoon op. Belde mijn vriend in alle tranen en kon geen woord uitbrengen. Hij had mij via de telefoon een beetje rustig gekregen.
Ik hing weer op.
10 seconden hierna ging mijn telefoon weer en ik nam op, al huilend en stotterend, ik dacht dat het mijn vriend weer was.
Het was mijn opa, de vader van mijn vader. Hij heeft me uitgescholden, met de grond gelijk gemaakt, ik loog volgens hem en hij kon me wel wat aandoen.
Dat allemaal omdat ik er al even niet was geweest.
Ik was gebroken, en mijn broer had wel contact met ouders van mijn vader gehad over mijn moeders moeder.
Mijn opa heeft zich nooit verontschuldigd voor zijn gedrag. Dezelfde dag besloten om nooit meer deze familie op te zoeken, en ik vind het tot nu toe heerlijk! Geen gezeur maar het was een hele moeilijke beslissing, allebei



