Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-01-14 23:03

Geplaatst: 16-01-14 23:03

Je moet er ook nooit vanuit gaan dat jouw kinderen je later wel zullen onderhouden..kans is evengroot dat je ooit moederziel alleen in een bejaardenthuis ligt te verkommeren omdat je kinderen geen tijd meer voor je willen maken, dat er ruzie is gekomen...echt kinderen willen om je oude dag goed te stellen is het wel het slechtste wat je kan doen. Dan kan je beter dat geld dat je uitspaart door géén kinderen te hebben gebruiken voor je luxebejaardenverblijf

. Naar het schijnt kun je zowat een huis kopen met het geld dat je in je leven aan je kinderen besteed

.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:04

Geplaatst: 16-01-14 23:04

Dat moet ze wel wat vrouwelijker gaan doen en niet een half jochie zijn in haar gedrag en wijze van kleden etc hahahaha.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:05

Geplaatst: 16-01-14 23:05

Patsab schreef:
Aria zz, buiten het feit dat ik met alle liefde mijn moeder in huis zou halen als ze niet meer voorzichzelf kan zorgen , is dat echt geen reden om kinderen te nemen of hebben mijn ouders voor die reden kinderen gekregen,voor hetzelfde geld zeggen ze baai baai moeders, ga maar lekker een tehuisje zoeken.
Ben je ook mooi in de aap gelogeerd dan

Maar ik wil dan ook geen kinderen, en als ik er zou willen dan zou dit de reden zijn en dat vind ik dan zo mensonterend van mezelf om mijn kinderen dat aan te doen, dat ik er dan liever geen heb. Maar ik vind het wel jammer dat er blijkbaar vanuit de familie niet meer voor de ouderen gezorg kan worden.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:05

Geplaatst: 16-01-14 23:05

Niet het hele topic doorgelezen sorry

Hier geen kids, maar wel de wens. Waarom? uhm, geen idee.... Dat vraagt wederhelft ook wel eens, maar wáárom wil je dat dan.
Ik gooi het maar op hormonen :')

**Geplaatst**: 16-01-14 23:06

Geplaatst: 16-01-14 23:06

Ik had ook niet verwacht dat het mijn leven zo zou veranderen. Dat is wel iets waar je echt tegen moet kunnen TS. En niet iedereen heeft zo'n enorme ommezwaai in zn leven als dat ik die een gekregen heb, maar ik heb dus wel echt vanalles op moeten zeggen omdat ik er gewoon geen tijd en puf meer voor heb (paarden, vrijwilligerswerk, uitgaan).

Ik houd ontzettend veel van het kleine mannetje, zou m never nooit meer kwijt willen, maar het heeft het leven allemaal wel een stukje minder spannend gemaakt.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:06

Geplaatst: 16-01-14 23:06

Pas als je een glibberig kind op je buik hebt liggen, en een liefde voeld die groter is dan het heelal met al zijn miljarden sterren, weet je het antwoord op de vraag.
Werkelijk, ik wist niet van te voor dat ik zoveel van een kind kon houden. Het is duizend keer meer dan wat ik ooit gevoeld heb. Ik zou sterven voor hem, zonder twijfel.

Laatst bijgewerkt door Storm op 16-01-14 23:07, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-14 23:07

Geplaatst: 16-01-14 23:07

Aria_zz schreef:
Patsab schreef:
Aria zz, buiten het feit dat ik met alle liefde mijn moeder in huis zou halen als ze niet meer voorzichzelf kan zorgen , is dat echt geen reden om kinderen te nemen of hebben mijn ouders voor die reden kinderen gekregen,voor hetzelfde geld zeggen ze baai baai moeders, ga maar lekker een tehuisje zoeken.
Ben je ook mooi in de aap gelogeerd dan

Maar ik wil dan ook geen kinderen, en als ik er zou willen dan zou dit de reden zijn en dat vind ik dan zo mensonterend van mezelf om mijn kinderen dat aan te doen, dat ik er dan liever geen heb. Maar ik vind het wel jammer dat er blijkbaar vanuit de familie niet meer voor de ouderen gezorg kan worden.

Verkeerde eeuw, verkeerde cultuur en het verkeerde land....

**Geplaatst**: 16-01-14 23:08

Geplaatst: 16-01-14 23:08

Een kind is echt een toevoeging, het laat je op een andere manier (veel intenser) van dingen genieten. Hoe slecht de dag ook was, het zien van een gezichtje dat gaat stralen als je er bent, maakt alles in het niet vallen. Een kind laat je versteld staan, lokt je uit om juist weer gek te doen. Voor mij was het willen krijgen van een kindje echt een heel sterk gevoel, en ik kan niet anders zeggen dan dat het echt een toevoeging is op mijn leven. Wel vind ik het met 1 kind mooi, het is alles wat ik had gehoopt, en meer, maar het is zo ook compleet.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:09

Geplaatst: 16-01-14 23:09

Patsab schreef:
Aria zz, buiten het feit dat ik met alle liefde mijn moeder in huis zou halen als ze niet meer voorzichzelf kan zorgen , is dat echt geen reden om kinderen te nemen of hebben mijn ouders voor die reden kinderen gekregen,voor hetzelfde geld zeggen ze baai baai moeders, ga maar lekker een tehuisje zoeken.
Ben je ook mooi in de aap gelogeerd dan

Maar ik wil dan ook geen kinderen, en als ik er zou willen dan zou dit de reden zijn en dat vind ik dan zo mensonterend van mezelf om mijn kinderen dat aan te doen, dat ik er dan liever geen heb. Maar ik vind het wel jammer dat er blijkbaar vanuit de familie niet meer voor de ouderen gezorg kan worden.[/quote]

Verkeerde eeuw, verkeerde cultuur en het verkeerde land....[/quote]

verkeerde topic...

**Geplaatst**: 16-01-14 23:10

Geplaatst: 16-01-14 23:10

ik riep al vanaf de basisschool (groep 4 of 6) dat ik jong moeder wilde worden van 2 kinderen!
ben ondertussen 29 en 2 kinderen RIJKER

een jongen 5 en een meisje 1 (schelen precies 4 jaar en 3 dagen

) en ja tuurlijk zou ik ze af en toe GRAAG achter het behang willen plakken (wat ik niet heb) maar kan ook zeker niet meer zonder ze!
en ja het is niet altijd rozengeur en manenschijn maar ze zijn van MIJ(natuurlijk ook van papa

)! ze zijn mijn eigen vlees en bloed
die liefde die je voor je kinderen voelt, en wat je van je kinderen krijgt is met geen pen te beschrijven

en ja het kost allemaal geld maar ik heb vriendinnen (alleenstaande mama's) met veel minder inkomsten als ons en die doen het ook heel goed met hun kindje

**Geplaatst**: 16-01-14 23:10

Geplaatst: 16-01-14 23:10

Iris82 schreef:
Ik had ook niet verwacht dat het mijn leven zo zou veranderen. Dat is wel iets waar je echt tegen moet kunnen TS. En niet iedereen heeft zo'n enorme ommezwaai in zn leven als dat ik die een gekregen heb, maar ik heb dus wel echt vanalles op moeten zeggen omdat ik er gewoon geen tijd en puf meer voor heb (paarden, vrijwilligerswerk, uitgaan).

Ik houd ontzettend veel van het kleine mannetje, zou m never nooit meer kwijt willen, maar het heeft het leven allemaal wel een stukje minder spannend gemaakt.

Ja ik heb dus al een beste ommezwaai gehad in mijn leven, en ben psychisch ook behoorlijk aan de grond geweest en er is ook altijd de angst om daar weer naar terug te gaan.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:11

Geplaatst: 16-01-14 23:11

Aria_zz schreef:
Patsab schreef:
Aria zz, buiten het feit dat ik met alle liefde mijn moeder in huis zou halen als ze niet meer voorzichzelf kan zorgen , is dat echt geen reden om kinderen te nemen of hebben mijn ouders voor die reden kinderen gekregen,voor hetzelfde geld zeggen ze baai baai moeders, ga maar lekker een tehuisje zoeken.
Ben je ook mooi in de aap gelogeerd dan

Maar ik wil dan ook geen kinderen, en als ik er zou willen dan zou dit de reden zijn en dat vind ik dan zo mensonterend van mezelf om mijn kinderen dat aan te doen, dat ik er dan liever geen heb. Maar ik vind het wel jammer dat er blijkbaar vanuit de familie niet meer voor de ouderen gezorg kan worden.

Ik denk dat we straks haast wel moeten zorgen voor onze ouders zoals het nu gaat met de zorg in Nederland,en ik zou het ook zo doen hoor!
Maar heb ook gezien dat het soms gewoon niet kan, mijn vader had alzheimer en hoe hard we het ook geprobeerd hebben,zeker mijn moeder, het was thuis gewoon echt niet meer te doen op het laatst, en hoe ongelooflijk s.H.i.t. Het ook is om je eigen vader van 71 nog maar naar een tehuis te brengen, soms gaat het niet , ondanks het feit dat we hem met liefde thuis hadden gehouden, want dat is ook weer die onvoorwaardelijke liefde die je voor je ouders hebt.( ik was en ben gezegend met geweldige ouders)

**Geplaatst**: 16-01-14 23:13

Geplaatst: 16-01-14 23:13

Goeie vraag TS, ik weet het antwoord ook niet en heb absoluut geen kinderwens. Mn vrijheid en genieten van het leven zijn me veel teveel waard. Dat geef ik niet op om voor een kind te gaan zorgen, wij steken onze tijd en geld in andere leuke dingen

Het argument 'maar wie zorgt er dan voor je als je oud bent' heb ik regelmatig gehoord in mijn omgeving. En ik zal je zeggen, ik heb van mijn 15 t/m mijn 26ste in verpleeghuizen gewerkt en ik zou de oudjes de kost niet willen geven die nooit iets van hun kinderen hoorden of zagen. Dat is geen enkele garantie hoor.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:14

Geplaatst: 16-01-14 23:14

Er kan zeker nog gezorgd worden voor je eigen ouders. Mijn grootouders worden nu ook allen goed 'verzorgd' door hun kinderen (op één oom na dan ). En ik heb altijd een goede band met mijn ouders gehad dus er moet al echt iets heel fout lopen als ik later mijn ouders maar laat stikken. Maar je kan er gewoon niet vanuit gaan dat het gebeurd als je met kinderen begint. Het is heel mooi als het zo gaat, maar de kans is gewoon even groot dat ze je gewoon ergens wegstoppen en het al veel vinden om je een paar keer per jaar te bezoeken...

**Geplaatst**: 16-01-14 23:17

Geplaatst: 16-01-14 23:17

Tijdens mijn zwangerschap vroegen vriendinnen vaak, hoe weet je nou dat je er klaar voor bent, en daar had ik geen passend antwoord op.
Maar het cliché is waar, zodra dat kleintje op je borst ligt, is de onvoorwaardelijke liefde inmens groot, onbeschrijfelijk.
Ik hou heel veel van mijn vriend, familie, paard en honden, maar van mijn zoontje... nog veel meer.
Tuurlijk denk ik soms spijtig terug aan de leuke baan die ik door mijn zwangerschap ben verloren, geld wat ik makkelijker en meer kon uitgeven, alle vrijheid om te gaan en staan waar en wanneer je wilt en die 2pers. sportauto die een stationwagen is geworden. En het eindeloze geduld wat je soms moet opbrengen.. Maar als ik dat hummeltje van 1,5 jaar savonds in zijn ledikantje zie liggen, heb ik nergens spijt van. Hij is het mooiste wat er is.

En nu geniet ik des te meer van avondjes stappen, en ik ga nog dagelijks naar mijn paard. Die 30 kilo die ik aankwam is er ook weer afgevlogen. Nu nog die leuke baan en mijn leven is helemaal compleet!

**Geplaatst**: 16-01-14 23:18

Geplaatst: 16-01-14 23:18

Joolien schreef:
Ja ik heb dus al een beste ommezwaai gehad in mijn leven, en ben psychisch ook behoorlijk aan de grond geweest en er is ook altijd de angst om daar weer naar terug te gaan.

I know.

Van de andere kant maakt een kindje wel dat je een enorme vechter wordt. Want je voelt tot in iedere vezel van je lijf waar je het voor doet en dat maakt je zo veel sterker. Goed het eerste half jaar ben je nog volop aan het ontzwangeren en snotter je nog bij de aanblik van een oude aap op tv. Om daarna weer te snotteren omdat je moest snotteren om een oude aap op tv. En ga zo maar door.

Maar je komt in een soort zen-golf door alle regelmaat en structuur en je gaat de kleine dingetjes des levens weer extra leren waarderen en waarom: omdat jouw kleintje dat ook doet! Samen de wereld weer opnieuw ontdekken, het is geweldig! (en stiekem vind ik springkussens en trampolines nog steeds erg leuk en hoef ik nu geen excuus meer te verzinnen om tussen de peuters te staan springen!)

**Geplaatst**: 16-01-14 23:18

Geplaatst: 16-01-14 23:18

Ik vind het het mooiste wat er is. Ja je moet er dingen voor laten en het neemt ook een heleboel zorgen met zich mee, maar er komt ook zoveel moois voor terug. De liefde die ik voel is niet met woorden te omschrijven. Ze is een verrijking van mijn leven. Nu ben ik wel een geboren moeder en wist ik altijd al zeker dat ik moeder wilde worden. En het heeft mij ook op een ander level laten houden van mijn man. Ik zou niet anders willen en ik bid voor een tweede. (Hoewel ik bang ben dat mijn hart dan werkelijk explodeert van de hoeveelheid liefde).

De verzorging van mijn paard heb ik voor een groot deel in handen van mijn bijrijdsters moeten leggen en dat vind en vond ik het grootste minpunt aan het moederschap. Maar het paard zelf ik niets te kort gekomen hoor. Afgelopen weekend sprong de kleine meid in haar paardrijbroekje maat 92 rond op een jollybal (de ideale skippybal voor mensjes in dat formaat) terwijl het paardenkind haar met gespitste oortjes volgt. Daarna nog even samen een wat rijden.... heerlijk! Het beste van twee werelden.

Maar... mijn meisje is nog klein en ondanks haar peuterpuberteit wel goed te handelen. Ik kan met voorstellen dat een pubermoeder een heel andere beleving heeft van het moederschap. Daarbij denk ik ook dat je liefde moet kunnen geven zonder iets terug te verwachten. Ik hield veel van mijn ouders maar ik heb als kind ook nooit gezien wat ze allemaal voor me deden en overhadden, dus het zal best een ondankbare taak zijn.

Kinderen als oudedagsvoorziening vind ik trouwens echt een non-argument. Ik vind dat je niet meer dan een klein beetje mantelzorg en aandacht van je kinderen mag verwachten (en al zeker geen financiële steun) als ze zelf in de bloei van hun leven zijn en misschien zelf net een gezinnetje met de bijbehorende zorgen hebben. Sterker nog... ik zal m'n dochter zeggen dat als ik oud en lastig wordt ze me maar een kussen op mijn gezicht moet drukken.

Maar Joolien, volg gewoon je gevoel. Als je biologische klok tikt en je eierstokken rammelen dan merk en hoor je dat vanzelf wel hoor. Neem vooral geen kinderen omdat men dat van je verwacht of omdat we je hier allemaal moois aanpraten. 1000 tegenargumenten zijn er wel heel veel hoor, dat zegt een hoop!!!

Laatst bijgewerkt door Mootje1980 op 16-01-14 23:29, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-14 23:21

Geplaatst: 16-01-14 23:21

Je geeft ook een hoop vrijheid, spontaniteit en zorgeloosheid op.Ik zal dat zeker niet ontkennen, mijn paard staat al zo goed als 4 jaar een luilekker leven te houden, ik heb me daar bij neergelegd, hij heeft het prima naar zijn zin in zijn weide met zijn kudde, ik pak hem wel weer op met rijden als de kinderen naar school gaan.
Heb ook nog eens een kerel die zowat de hele week van huis is dus kan s'avonds ook niet even lekker de deur uit, en ja daar baal ik ook wel eens stevig van, heb soms het idee dat ik alleen maar iedereen loop te verzorgen maar zou mijn twee jongens er echt niet voor willen missen, mijn tijd komt wel weer $*\o/*$

**Geplaatst**: 16-01-14 23:22

Geplaatst: 16-01-14 23:22

Mijn leven is ook minder impulsief geworden, maar zeker niet minder. We gaan nog steeds uit (al moeten we dat wel plannen), en met een feestje bij vrienden thuis gaat ze gewoon mee en slaapt daar. Vakanties zijn juist veel mooier geworden, we gaan nog steeds backpacken, maar beleven nu veel meer, juist door onze dochter hebben we veel meer aanspraak en maken fantastische dingen mee die we anders waarschijnlijk niet hadden meegemaakt. Een kind opent in andere landen veel deuren, en dat is prachtig.

Haar tweede levensjaar (dus van 1 tot 2 jaar) was lastig in combi met paardlief, maar niet dat het niet te doen was. Vanaf 2 jaar kon ik haar echt goed meenemen, en ook longeren. Vanaf 3 jaar kon ik ook rijden als ze erbij was, en haar een uurtje alleen laten spelen daar. Ondertussen mag ze uitstappen, en is het naar mijn paard gaan echt een feest.

Enige echte nadeel: precies als je wilt uitslapen, wilt ze dat natuurlijk niet. En als je echt op bent, is ze moe en begint om niets te nuilen. Maar echt, ook dat valt 100% mee. Al moet ik ook wel zeggen dat wij een redelijk gemakkelijk kind hebben (gecreeërd).

**Geplaatst**: 16-01-14 23:30

Geplaatst: 16-01-14 23:30

waarom wij voor een nu nog kleine mann hebben gekozen is omdat

omdat het bijzonder mooi is om het mee te maken
omdat het bijzonder is dat er iets in je voortplant
omdat het bijzonder is om voor een klein inniminni mensje te zorgen
omdat je dingen van je zelf tegen komt ook al is het nog klein
omdat het het mooiste is wat er bestaat (vinden wij)
iedere dag is anders geen 1 dag is het zelfde..

verder je hoef echt niet bij iedere zwangerschap
lichamelijke of geestelijke beperkingen te hebben
ook de slapelozen nachten zijn niet altijd van toepassing daar in tegen neem je dat voor lief en heb je altijd nog je partner die je ken helpen
over een uitgezakt lichaam tja dat heb je zelf in handen ik heb het op mn beloop gelaten dus bij mij zit het er nog dubbel en dwars aan
een vriendin is na haar zwangerschap weer gaan paardrijden , sporten en is hier totaal niets meer van te zien....

tja dit is nog maar een deel van wat k kan verzinnen ..

**Geplaatst**: 16-01-14 23:33

Geplaatst: 16-01-14 23:33

Iris82 schreef:
Joolien schreef:
Ja ik heb dus al een beste ommezwaai gehad in mijn leven, en ben psychisch ook behoorlijk aan de grond geweest en er is ook altijd de angst om daar weer naar terug te gaan.

I know.

Van de andere kant maakt een kindje wel dat je een enorme vechter wordt. Want je voelt tot in iedere vezel van je lijf waar je het voor doet en dat maakt je zo veel sterker. Goed het eerste half jaar ben je nog volop aan het ontzwangeren en snotter je nog bij de aanblik van een oude aap op tv. Om daarna weer te snotteren omdat je moest snotteren om een oude aap op tv. En ga zo maar door.

Maar je komt in een soort zen-golf door alle regelmaat en structuur en je gaat de kleine dingetjes des levens weer extra leren waarderen en waarom: omdat jouw kleintje dat ook doet! Samen de wereld weer opnieuw ontdekken, het is geweldig! (en stiekem vind ik springkussens en trampolines nog steeds erg leuk en hoef ik nu geen excuus meer te verzinnen om tussen de peuters te staan springen!)

Helaas heb ik ook gezien dat een psychische stoornis in vol ornaat terugkomt. Juist door die hormonen, door de stress die het toch ook met zich meebrengt etc. Heel sneu. En je kan er zelfs een stoornis door oplopen; de post-partum depressie. Dus de angst is ook best gegrond wat dat betreft. Niemand weet hoe iets gaat lopen; kan geweldig gaan, kan vreselijk zijn en dat je door de diepste dalen gaat en blijft gaan. Juist als je al een historie hebt (en ook zonder natuurlijk), is het heel goed over na te denken. Je kan niet meer terug immers :')

Ik heb er ook echt lang over na moeten denken; met erfelijke belasting is het toch een soort weegschaal waar je de argumenten in legt om uiteindelijk voor mij toch gehoor te willen geven aan het oerinstinct.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:36

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 16-01-14 23:36

Interessant om alle meningen te lezen

Wat ik wel heb is dat ik het gevoel heb dat ik nu moet beslissen ofzo, heel raar. Krijg er zelfs spanning van, zo raar.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:38

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 16-01-14 23:38

Dan neem je het besluit, dat je de beslissing nu nog niet neemt.

Ach, ja... Biologische klok is iets geks. Bij de 1 tikt ie nooit, bij de ander al heel vroeg en heel hard.

**Geplaatst**: 16-01-14 23:39

Re: Waarom wil je eigenlijk wel kinderen?

Geplaatst: 16-01-14 23:39

Grappig dat je nu door het topic het gevoel krijgt te moeten kiezen. Zelf "was" het gevoel er bij mij ineens. Het was niet meer van "ooit wil ik wel een kind" maar het was ineens "NU wil ik een kind".

**Geplaatst**: 16-01-14 23:40

Geplaatst: 16-01-14 23:40

vuurneon schreef:
Dan neem je het besluit, dat je de beslissing nu nog niet neemt.

Ach, ja... Biologische klok is iets geks. Bij de 1 tikt ie nooit, bij de ander al heel vroeg en heel hard.

Haha ik was idd niet val plan om nnu ineens met de pil te stoppen _O-

Nomineer dit bericht ×