Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-01-14 11:36

Geplaatst: 03-01-14 11:36

Nou, gewoon lekker het onderwerp vermijden. Je kan het niet goed doen, waarom zou je je dan zorgen maken over hoe zij reageren? Je kan ook vragen of je ouders met ze willen praten en dat je ouders dan heel duidelijk maken aan je opa en oma dat zij daar niet naar jou over hoeven te reageren.

Het klinkt raar, maar zelfs als je 45 bent houd je nog rekening met de reactie van je (groot)ouders. Zo vond ik het heel moeilijk om mijn vader te vertellen dat ik een hond ging nemen en heeft mijn moeder dit voor mij gedaan. Gelukkig reageerde hij uiteindelijk positief en is hij stapel op mijn hond. Maar je begrijpt dat ik enigszins snap hoe jij je voelt, al ging het niet om mijn grootouders.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-14 11:38

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-14 11:38

Mijn moeder wil het niet gaan vertellen, omdat zij ondertussen ook klaar is met de reacties die van mijn grootouders af komen. Ze wil me wel steunen, maar als er iets gezegd wordt, ben ik degene die dat doet.

Mijn vader gaat het ook niet vertellen, die ligt al helemaal niet meer lekker bij mijn opa en oma sinds mijn ouders gescheiden zijn.

**Geplaatst**: 03-01-14 11:40

Geplaatst: 03-01-14 11:40

Als ze op alles negatief reageren maakt het ook niet uit wat je doet, leg je er bij neer dat je nooit aan hun verwachtingen kunt voldoen en draai het om, niet aan hun verwachtingen wilt voldoen. Vroeger kon je directeur worden zonder uni en voor de klas staan zonder 1e of 2e graads opleiding. Meestal komt de drang van ouders en grootouders voort uit het feit dat ze graag zien dat hun kinderen en kleinkinderen het beter hebben dan hun, hoe hebben ze vroeger gereageerd naar hun kinderen en hoor je je ouders daar wel eens over?

**Geplaatst**: 03-01-14 11:40

Geplaatst: 03-01-14 11:40

Als je ouders het al niet doen, hoef jij het helemaal niet te doen

**Geplaatst**: 03-01-14 11:40

Geplaatst: 03-01-14 11:40

Dan zou ik gewoon lekker je opa en oma in hun eigen sop gaar laten koken en het niet vertellen. Het gaat ze geen zier aan. Als je moeder er al klaar mee is, zou ik dat, als ik jou was, ook zijn.
Hoe vaak zie je je opa en oma nu? Komen ze regelmatig over de vloer? Of zie je ze sporadisch op het erf en zeg je dan gedag?

**Geplaatst**: 03-01-14 11:50

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst: 03-01-14 11:50

Wat een gedoe zeg.. Ik zou inderdaad niks vertellen, lekker belangrijk of zij dat weten of niet, het is jouw leven. Vinden je ouders het niet eens tijd om te verhuizen? Haha

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-14 11:52

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-14 11:52

Mijn opa en oma staan heel vaak zomaar aan de deur. En ik kom ze ook vaak tegen op het erf natuurlijk.
Mijn moeder is inderdaad ook klaar met ze, vooral met mijn oma. Maar dat komt omdat het eigenlijk nooit lekker gegaan is. Het gaat nu al lange tijd goed hoor, maar er is altijd wel commentaar van hun kant.

Het topstuk was nog wel toen mijn opa jarig was. Ik was die dag ziek, ben 's ochtends naar hem toe gegaan om hem te feliciteren en ben daarna mijn bed in weer in gedoken omdat ik 40 graden koorts had. Vervolgens komt mijn oma 's middags witheet van woede binnen omdat ik geen taartje ben komen eten. Vervolgens vloog ze uit tegen mijn vader dat hij een verschrikkelijke vader was en het recht niet had om kinderen te hebben. Ik heb haar toen vriendelijk verzocht om uit ons huis te gaan met als gevolg dat ik een klap tegen mijn hoofd aan kreeg van haar. Daarna hebben we dus 2 jaar ruzie gehad (want zij vond dat ik mijn excuses moest aanbieden over het feit dat ik geen taartje was komen eten). Uiteindelijk is dat wel uitgepraat, maar zoiets blijft altijd in je hoofd zitten. Zowel bij mij, als bij mijn ouders en zus.

Daarom is mijn moeder dus ook een beetje klaar met het gedrag van voornamelijk mijn oma.

We hebben een rare familie, denk ik. :')

**Geplaatst**: 03-01-14 11:55

Geplaatst: 03-01-14 11:55

En als ze je er dan op pakken dat je hen niets verteld hebt, kun je ook meegeven dat zij ook helemaal geen vertrouwenspersonen voor je zijn, zoals ze jou altijd zo moeten kleineren.
Ik vind dat helemaal geen stijl voor een familielid!
Elke keer die negativiteit die jouw richting op moet komen. Ik zou der al lang schoon genoeg van hebben!
Ik vind je dan weer wel een 'makkelijk slachtoffer' om tegen te grommelen. Je slikt het tot nu toe ook allemaal braafjes he meid.
Ik zou daar eens 'schoon mijn gat mee afvegen'!
Straks ga je in Tilburg studeren, misschien niet echt bij de deur. Dan moet je er ook voor jezelf staan en enige ruggengraat hebben. In deze situatie de ideale manier om het in te oefenen.

Niet gemakkelijk, maar af en toe moet je eens door de zure appel bijten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-14 11:57

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-14 11:57

Ik kán wel voor mezelf opkomen, en ik heb heus wel ruggengraat. Ik laat normaal gesproken echt niet over mij heen lopen. Maar in deze situatie heb ik ook te maken met mijn moeder en mijn zus. Als ik ruzie met mijn grootouders heb zijn zij er ook de dupe van.

**Geplaatst**: 03-01-14 11:58

Geplaatst: 03-01-14 11:58

Robin schreef:
Mijn opa en oma staan heel vaak zomaar aan de deur. En ik kom ze ook vaak tegen op het erf natuurlijk.
Mijn moeder is inderdaad ook klaar met ze, vooral met mijn oma. Maar dat komt omdat het eigenlijk nooit lekker gegaan is. Het gaat nu al lange tijd goed hoor, maar er is altijd wel commentaar van hun kant.

Het topstuk was nog wel toen mijn opa jarig was. Ik was die dag ziek, ben 's ochtends naar hem toe gegaan om hem te feliciteren en ben daarna mijn bed in weer in gedoken omdat ik 40 graden koorts had. Vervolgens komt mijn oma 's middags witheet van woede binnen omdat ik geen taartje ben komen eten. Vervolgens vloog ze uit tegen mijn vader dat hij een verschrikkelijke vader was en het recht niet had om kinderen te hebben. Ik heb haar toen vriendelijk verzocht om uit ons huis te gaan met als gevolg dat ik een klap tegen mijn hoofd aan kreeg van haar. Daarna hebben we dus 2 jaar ruzie gehad (want zij vond dat ik mijn excuses moest aanbieden over het feit dat ik geen taartje was komen eten). Uiteindelijk is dat wel uitgepraat, maar zoiets blijft altijd in je hoofd zitten. Zowel bij mij, als bij mijn ouders en zus.

Daarom is mijn moeder dus ook een beetje klaar met het gedrag van voornamelijk mijn oma.

We hebben een rare familie, denk ik.

Die kreeg een mot terug. Oud of niet. Dat ze in haar eigen huis maar de Benidorm Bastard gaat uithangen.
Volgende keer deur op slot en wie het wachtwoord niet kent mag niet binnen

Hihi, nee grapje...
Wat een doos seg, die oma van jou...

**Geplaatst**: 03-01-14 11:59

Geplaatst: 03-01-14 11:59

Robin schreef:
Mijn opa en oma staan heel vaak zomaar aan de deur. En ik kom ze ook vaak tegen op het erf natuurlijk.
Mijn moeder is inderdaad ook klaar met ze, vooral met mijn oma. Maar dat komt omdat het eigenlijk nooit lekker gegaan is. Het gaat nu al lange tijd goed hoor, maar er is altijd wel commentaar van hun kant.

Het topstuk was nog wel toen mijn opa jarig was. Ik was die dag ziek, ben 's ochtends naar hem toe gegaan om hem te feliciteren en ben daarna mijn bed in weer in gedoken omdat ik 40 graden koorts had. Vervolgens komt mijn oma 's middags witheet van woede binnen omdat ik geen taartje ben komen eten. Vervolgens vloog ze uit tegen mijn vader dat hij een verschrikkelijke vader was en het recht niet had om kinderen te hebben. Ik heb haar toen vriendelijk verzocht om uit ons huis te gaan met als gevolg dat ik een klap tegen mijn hoofd aan kreeg van haar. Daarna hebben we dus 2 jaar ruzie gehad (want zij vond dat ik mijn excuses moest aanbieden over het feit dat ik geen taartje was komen eten). Uiteindelijk is dat wel uitgepraat, maar zoiets blijft altijd in je hoofd zitten. Zowel bij mij, als bij mijn ouders en zus.

Daarom is mijn moeder dus ook een beetje klaar met het gedrag van voornamelijk mijn oma.

We hebben een rare familie, denk ik.

Zo, ik zou dus echt helemaal klaar zijn met je oma!! Nu ik dit lees, zou ik naar ze toegaan en zeggen: "Oma, ik ga stoppen met mijn opleiding en dat doe ik om jullie lekker te PESTEN!!! En als je me nu een klap voor mijn kop geeft, dan geef ik je aan voor mishandeling en huisvredebreuk!"

Ik heb nu echt totaaaaaal geen respect meer voor je oma. Hoe durft ze! -:(-

**Geplaatst**: 03-01-14 12:01

Geplaatst: 03-01-14 12:01

Ik moet je heel eerlijk vertellen dat mijn oma precies hetzelfde doet. Toen ik begon met paardrijden was het 'Waarom zou je dat doen? Doe normaal'. Ik wou natuurlijk heel graag een eigen paard, nou, je had de preken van m'n oma moeten horen. Toen ik aan m'n VMBO begon was het ook allemaal net niet goed, MBO fotografie afgerond, tja, wat kan je nou met MBO. Vriendjes deugen nooit, kleding was nooit goed, alles wat ik deed kreeg altijd de afkeuring. Andere kant van het verhaal is wel dat alles wat mijn nichtje daar in tegen doet (eigen paard, paardrijden, studie) allemaal prachtig en perfect en leuk is. Is misschien een heel klein beetje de generatie?

Anderzijds ga ik mee met de rest, moet je het ze echt vertellen? Zie niet in wat dat voor positiefs zal brengen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-14 12:03

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-14 12:03

Het zal vast de generatie zijn ja. Het moeten vertellen, ik denk het ondertussen van niet. Als het ter sprake komt dan zal ik heus wel vertellen dat ik niet meer naar school ga en werk. Maar ik ga er maar geen big deal van maken. Dat is het gewoon niet waard. *Zucht* wat zal ik lekker slapen vanavond, dat ik me hier niet meer druk om hoef te maken.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:04

Geplaatst: 03-01-14 12:04

Nou sorry hoor maar je moeder hoort voor jou op te komen! Zie al dat mijn moeder mijn dochter een lel geeft

ik denk dat het einde oefening zou zijn. Misschien moet je moeder gaan verhuizen zodat jullie echt op jezelf zijn.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:06

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst: 03-01-14 12:06

Je hoeft het niet vertellen.. Je bent volwassen.

Maar klopt t dat je stopt omdat je een baan hebt aangeboden gekregen? Maar dat is maar tot einde seizoen?

**Geplaatst**: 03-01-14 12:07

Geplaatst: 03-01-14 12:07

Als je grootouders op geen enkele manier financieel verantwoordelijk zijn voor jou is er geen reden om ze te vertellen dat je met je huidige opleiding stopt en voorlopig gaat werken om in september een andere opleiding te beginnen. Als dat terloops een keer ter sprake komt, is het vroeg genoeg.

Voor nu: laat het los, je doet het toch niet goed.

Dat verhaal over hoe je oma reageerde omdat je met je zieke lijf geen taartje kwam eten is typerend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-14 12:08

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-14 12:08

Mijn ouders zijn ook voor mij opgekomen. Mijn moeder was er op dat moment niet bij, en mijn vader heeft mijn oma het huis uit gegooid. Ze zijn er echt ontzettend kwaad over geweest, alleen oma verdraaide het verhaal zo dat het mijn schuld was. Uiteraard geloofde mijn ouders mijn kant van het verhaal, maar na een tijdje was het voor mijn moeder wel weer goed. Mijn vader is er volgens mij nog steeds kwaad om :))

.

Sammie: Ik stop niet omdat ik een baan heb gekregen. Ik had de keuze al gemaakt. Ik heb nog veel contact met mijn collega van het werk en toen ik het vertelde belde ze mij 2 weken geleden op dat er voor de rest van het seizoen ruimte voor mij was. Het kwam dus eigenlijk gewoon heel erg goed uit.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:12

Geplaatst: 03-01-14 12:12

Het komt er op neer dat je moet doen wat je gelukkig maakt. Ongeacht wat anderen ervan denken. Oke, misschien heb je minder snel een baan in de sector.. als je er hard voor knokt doe je in ieder geval iets wat je gelukkig maakt.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:46

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst: 03-01-14 12:46

Is de woonboerderij van je opa en oma of van je moeder, anders was ik er rap klaar mee, verkopen die hap en weg daar.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:55

Geplaatst: 03-01-14 12:55

Robin schreef:
Mijn ouders weten het. En ze staan er achter. Dit was ook niet makkelijk, want ze vinden het natuurlijk jammer dat ik niet de goede keuze heb gemaakt. Wat hun grootste angst was, was dat ik geen werk zou kunnen vinden. Dit is inmiddels opgelost en dus is het voor hen geen enkel probleem. Overigens betaal ik mijn studie volledig zelf, waardoor zij ook achter mijn keuzes staan. Het is immers mijn geld en mijn toekomst.

Ik moet het ze wel vertellen, ik kan niet blijven doen alsof ik studeer. Het probleem alleen is dat ik er zelf een groot probleem van maak. Ik ben gewoon bang om het ze te vertellen, omdat ik ze volgens hun al zo vaak teleurstel.

Het enige wat ik kan bedenken is dat ik niks zeg, en dat als zij over mijn studie beginnen ik dan vermeld dat ik niet meer naar school ga, en per september weer aan een nieuwe opleiding start. Maar dan nog krijg ik de rotzooi over me heen.

Schrijf ze een briefje en schrijf er ook in hoe het voor jou voelt hoe ze tegen jou doen. Geen verwijt maar eerlijk vertellen hoe rot dat voor jou is. En ik zou dan ook direct een grens stellen, dit is jouw keuze en je wilt er geen commentaar over, tenzij ze echt belangstelling tonen in jou en niet in jouw prestaties. (bijvoorbeeld) Jeetje, lastig hoor maar laat je niet gek maken. Het klopt niet wat zij doen, echt niet. Dat lijkt misschien zo omdat je niet anders gewend bent maar het is niet eerlijk en liefdevol.

**Geplaatst**: 03-01-14 12:56

Geplaatst: 03-01-14 12:56

Robin schreef:
Mijn ouders zijn ook voor mij opgekomen. Mijn moeder was er op dat moment niet bij, en mijn vader heeft mijn oma het huis uit gegooid. Ze zijn er echt ontzettend kwaad over geweest, alleen oma verdraaide het verhaal zo dat het mijn schuld was. Uiteraard geloofde mijn ouders mijn kant van het verhaal, maar na een tijdje was het voor mijn moeder wel weer goed. Mijn vader is er volgens mij nog steeds kwaad om .

Sammie: Ik stop niet omdat ik een baan heb gekregen. Ik had de keuze al gemaakt. Ik heb nog veel contact met mijn collega van het werk en toen ik het vertelde belde ze mij 2 weken geleden op dat er voor de rest van het seizoen ruimte voor mij was. Het kwam dus eigenlijk gewoon heel erg goed uit.

Vaak als je kiest voor je eigen pad, je eigen hart komen er kansen op je weg.

**Geplaatst**: 03-01-14 13:04

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst: 03-01-14 13:04

Jeetje wat een leuke oma (en opa) heb je zeg als ze je alles zo kwalijk neemt. Is het niet omdat zij in haar ogen gefaald heeft vroeger en zich ongelukkig heeft gevoeld omdat je opa wel een hoge functie had? En dat zij nu wil dat iedereen het hoogst haalbare doet in plaats van gelukkig te zijn met zijn of haar ding?

Ik zou als je het gaat vertellen (wat ik misschien niet eens zou doen gaat ze niks aan als ze je zo behandelen) dat je opleiding niet bij je paste en je nu tijdelijk gaat werken en weer begint met een nieuwe studie die beter bij je past en dat je daarom betere kansen hebt in de toekomst. Gewoon positief verhaal van maken. Als ze dan lastig gaan doen zeg je gewoon, ok dit is het laatste wat ik jullie vertel aangaande werk of school alles wat ik doe is niet goed genoeg dus ga me ook niet meer verantwoorden tegenover jullie. Zullen ze wel lastig gaan doen maar laat ze dan maar lekker in hun sop gaar koken wat betreft jouw toekomst

. Heel veel succes alvast met je nieuwe uitdaging en vind het goed dat je iets gaat doen wat je leuk vind! Ik heb ook opleidingen gedaan waar mijn ouders geen heil in zagen maar heb nu een leuke baan en ze zijn trots op me!

**Geplaatst**: 03-01-14 13:07

Geplaatst: 03-01-14 13:07

TS: je bent jouw grootouders geen enkele verantwoordelijkheid over JOUW leven schuldig. Zij hebben jou niet gemaakt, opgevoed etc. Eerder nog ze hebben je mishandeld en gekleineerd en niet echt positief bijgedragen aan wie jij bent.

Jouw ouders staan achter je (en dan nog, je bent 21 en maakt je eigen keuzes)

Nogmaals; je hoeft ze helemaal niks te vertellen! Zij betalen jouw studie niet en jouw leven niet. Wat jij ermee doet is jouw keuze.

Je zegt: zo zit ik niet in elkaar. Komt dat ook niet door de ervaringen met jouw grootouders? Want je kunt het wel anders blijkt uit je posten. Dus wie ben je werkelijk. Zit je zo niet in elkaar of is het er van jongst af aan ingegoten dat je jouw grootouders iets schuldig bent of voor hen verantwoording moet afleggen?

Je karakter is aangeboren. Je gedrag wordt gevormd door ervaringen. Gedrag overruled vaak het karakter zeker in dit soort gevallen. Dus kijk nog eens goed naar jezelf.

Als jij jouw grootouders zo'n invloed op jou laat houden, hebben en houden ze macht over je. Die ze niet eens horen te hebben. Ga eens voor jezelf staan, bepaal wat jij wilt en bedenk nogmaals dat je hen NIKS schuldig bent. Wrs ben je van jongs af aan gewend hen "niet teleur te willen stellen" door hun dominante gedrag. Dat zal hard werken zijn om eraf te komen. Maar zo te lezen ben je de eerste stap al aan eht nemen.

Bedenk: als het je nu lukt een andere kijk op jouw grootouders te gaan krijgen en los te komen van jouw "onderdanige" (even grof gezegd) gedrag aan hen je dat later ook zal hebben in andere relaties (en je dus niet onder het juk komt van een gelijkaardige partner)

Ik zeg het even grof en heel zwart-wit. maar ik heb dit vaker in mijn omgeving gezien. Sta voor jezelf. Je bent 21 en volwassen!

**Geplaatst**: 03-01-14 14:26

Re: Hoe ga ik dit vertellen?

Geplaatst: 03-01-14 14:26

Dat jouw grootouders van mening zijn dat jij hen teleur stelt komt alleen omdat zij een verwachting hebben. In feite moet een ander (jij in dit geval) dus hun verwachting waar gaan maken en als dat niet precies loopt zoals zij dat in hun hoofd uitgestippeld hadden volgt de teleurstelling. Dat is volledig hun ding, dat ze echter op jou projecteren. Jij was immers hun middel om hun verwachting uit te laten komen.

Opgroeien in zo'n sfeer maakt onzeker.

Iedereen wordt geboren met de behoefte aan exclusieve liefde, alles alleen voor jou. Als baby leer je al snel dat je dit niet altijd krijgt. Als kin groei je daarin verder. Dat is in de meeste gevallen gewoon gezond, maar soms krijg je zoveel negativiteit te verwerken dat het gevolgen heeft. Dit wordt heel mooi weergegeven in de vicieuze cirkel naar exclusieve liefde (per pb op te vragen). Hierin staat ook wat ervoor nodig is om het positieve equivalent hiervan te bereiken. Als ik dit uitschrijf ziet de jouwe er nu zo uit:

Eerst is er boosheid (ze bemoeien zich overal mee)
Daarna ga je je schamen of krijg je een schuldgevoel (ik voldoe niet)
De volgende stap is angst voor straf (ik durf het ze niet te vertellen)
Om dat te voorkomen straf je jezelf maar vast (Ik zit er nu al weken mee in mijn maag)
Daarna ga je over naar perfectionisme (hoe ga ik ze dit tactisch vertellen?)
Nog een stapje verder is isolatie (ik bespreek dit op internet/liefst niet face to face)
Stap 7 is een gevoel van minderwaardigheid/faalangst (wisselen van opleiding is not done)
Dan volgt een overdreven eis naar bewondering/applaus (Ik moet het ze vertellen)
En als laatste een niet te vervullen verlangen naar liefde (ik wil graag gewaardeerd worden).

Gevolg van al deze stappen is dat jouw eigen zelfvertrouwen, zelfrespect en eigenliefde deuken op hebben gelopen. Zo zeer zelfs dat het jou erg onzeker heeft gemaakt. Daardoor krijgen de mensen die jou dit aandoen nog meer vat op je.

Iets in jou is echter sterk genoeg om te zeggen: Dit wil ik niet, ik maak mijn eigen keuzes.

Jouw opa en oma kun je niet veranderen. Je kunt alleen werken aan jezelf. Doordat jij je vervolgens anders op hebt leren stellen dwing je je omgeving om ook anders op jou te reageren. Jij bent dan namelijk uit een oud patroon gestapt.

Voor nu:
Schrijf je opa en oma een brief vanuit de ik-boodschap. Schrijf wat hun houding met je doet en wat je van hen nodig hebt. Vertel dat je een beslissing hebt genomen en bang bent om het hen te vertellen omdat je bang bent voor hun reactie.

Zo'n brief, geschreven vanuit het hart maakt vaak veel los. Er ontstaat ruimte en meer begrip voor elkaar. Het is goed om na een paar dagen het gesprek over de brief aan te gaan.

**Geplaatst**: 03-01-14 14:36

Geplaatst: 03-01-14 14:36

jeminee, na wat ik over je oma en opa heb gelezen, zouden die zwaar de boom in kunnen, wat mij betreft.

Fjordnina, die brief zou ik dus écht niet doen... Kans groot dat TS helemaal scheef wordt bekeken door haar grootouders.

Persoonlijk zou ik idd niets vertellen, en als ze er zelf over beginnen, zou ik doodleuk antwoorden dat ik nu werk en straks aan een opleiding begin die ik erg graag wil volgen. Staat hen dat niet aan, dan kunnen ze van mij een kwaad antwoord verwachten.

Dat jullie zo op mekaar wonen, doet imo geen goed aan jullie relatie. $:\$

Nomineer dit bericht ×