marrlinde schreef:Kwanyin:
Natuurlijk, dat begrijp ik. Maar zo bedoel ik het absoluut niet. Sowieso het punt wat jij noemt, als medicatie niet meer werkt maar met uitdrijving etc. aan komen zetten, is zeker niet mijn bedoeling. Het hele stuk bedoel ik ook niet als algemeen geldende manier voor de gehele psychiatrie, maar een aantal specifieke gevallen. Dat zijn verschillende factoren bij elkaar die maken dat ik denk dat een "Bijbelse benadering" wel eens een optie zou kunnen zijn; als bijvoorbeeld de geloofsovertuiging van een cliënt, situaties uit het verleden, ervaringen binnen de geestelijke wereld, het zelf aangeven dat het demonen zijn en natuurlijk is het iets wat alleen gedaan mag worden als de cliënt dat zelf wil naar mijn mening.
Maar juist in die situatie zijn mensen helemaal niet meer bewust van hun eigen bizarre denkwijzen. Het heet niet voor niets "geestesziektes". "zelf aangeven dat het demonen zijn". Op welke manier dan, omdat ze christelijk zijn opgevoed en het zelf zeggen dat ze de duivel in zichzelf voelen? Dat is het hem juist, dat denken ze omdat hun dat zo voorgeprogrammeerd is, maar ze zijn niet anders geestesziek dan iemand die niet gelovig is. Alleen is het vaak gemakkelijker accepteren dat je psychisch e problemen hebt door een externe oorzaak (een demon), dan het bij jezelf ligt.
Wel geloof ik in het placeboeffect. Enfin niet geloven, het is gewoon vaak bewezen dat het effect echt bestaat. En dat in bepaalde gevallen een uitdrijving iemand van psychische problemen kan verhelpen. Maar niet omdat er effectief een duivel is verjaagd, maar omdat die persoon dènkt dat de duivel verjaagt is. Zo'n soort van aanpak zou in sommige gevallen wel eens kunnen werken, maar je moet dan ook heel duidelijk weten waar je grenzen liggen.