amoj schreef:Als ik vertel dat ik eigenlijk nooit uit ga (misschien eens 1x in de maand naar een leuk bandje ofzo) kijken ze me raar aan. Ik vind stappen gewoon niets aan, veels te druk voor mij ik hou niet van drukte.
Maar doordat ik niet uitga heb ik soms wel het gevoel dat ik iets mis, stel nou dat daar de man van mijn dromen rondloopt, dan mis ik hem. Klinkt misschien raar, vind het lastig hoe ik dat nou moet uitleggen.
Soms voel ik me ook wel erg onzeker, omdat ik nog geen vriendje heb gehad. Dan denk ik wat is er mis met mij? Soms ben ik bang dat ik niemand vind, of pas als ik heel oud ben.
Als zij jou raar aankijken moet je ze 10x raarder terug kijken.
Ik snap wel wat je bedoeld, maar ik denk echt dat je die wel tegen komt als je niet stapt
Doe je verder nog wat buiten school/werk? Je hoeft daar echt niet onzeker over te zijn hoor en er is zeker niets mis met jou daarom
Vind het jammer dat je zo denkt, dat hoeft echt helemaal niet! En dat komt ook alleen maar door de omgeving, zo ontzettend zonde dat mensen anderen toch zo opdringen aan standaarden.
Je aanpassen aan een ander is echt zo leuk niet, vooral niet op je 17e! Dus laat ze maar lekker praten haha. Mensen verschillen gewoon, de één wil lekker leven en de ander wil op z'n 23e huisje-boompje-beestje.


Toen op mijn 16e huidige vriend
Maar gelukkig zijn er nog altijd paarden.
Ik was 21 toen ik mijn vriend leerde kennen, de eerste en voor mij ook meteen de laatste... Ik was ook absoluut niet op zoek, we hebben elkaar eigenlijk per toeval (of juist niet als je in het lot gelooft) ontmoet en een maand later hadden we wat. Het kan dus zomaar op je pad komen... ik denk ook dat de mensen die wanhopig op zoek zijn naar iets het juist niet of niet zo goed krijgen omdat je dan al snel de minder leuke dingen naar de achtergrond wegwerkt.