Bokt.nl

**Geplaatst**: 18-09-13 13:11

Geplaatst: 18-09-13 13:11

Anthea schreef:
Een gezin starten? Je bent 20?

dus? ik was 21 toen ik zwanger was en bewuste keuze ik wilde een gezin.
ts eigenlijk weet je het antwoord al
wat vind je belangrijker jezelf teleurstellen of je ouders.
in het leven moet je kiezen voor jezelf dan pas voor een ander. dus begin hier je leven en laat belgie vallen.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:11

Geplaatst: 18-09-13 13:11

Het spijt me TS maar ik krijg steeds meer het gevoel dat je vooral graag zielig gevonden wilt worden en eigenlijk helemaal geen hulp wilt. Voor alles heb je wel een "reden" om het niet te doen.

Hoe zie jij je leven zelf eigenlijk voor je want eerlijk gezegd zie ik niet hoe jij een gelijkwaardige, volwaardige relatie kunt hebben, een gezin kunt stichten en een huishouden kunt runnen als jij niet met jezelf aan het werk gaat. En als ik dit zo lees ga je daarbij echt professionele hulp nodig hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-13 13:12

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-13 13:12

Ook een deel vergoeding is niet genoeg voor mij helaas..
En tegenwoordig zie ik veel mensen van mijn leeftijd die echt een goede band hebben met hun ouders(meestal voornamelijk moeder), en dat ze hun alles vertellen, en de ouders zijn er ook voor hun, willen hun wel halen van late feestjes, of financieel steunen als ze wat leuks willen gaan doen.
Ik heb geen van dat alle. Ik vertel mijn ouders niks, en mijn ouders mij ook niet kom ik soms achter. Ook zijn ze er nooit voor me, er wordt altijd geroepen dat ik het zelf maar moet oplossen en regelen. Geen probleem mee, wordt ik zelfstandig van. Maar ook gebeurd het vaak genoeg dat ik moet zeggen, sorry jongens ik kan niet mee, ik heb geen geld. En dan wordt me gevraagd waarom ik mn ouders dan niet vraag om hulp. En dan moet ik ze gaan uitleggen dat mn ouders dit nooit doen. En ooohhhh wat ben ik dan zielig, en ooohhh wat heb ik dan rottige ouders... Ja leuk jongens, maar ik moet ermee leven.
Oftewel, mijn band met mijn ouders is erg oppervlakkig. Soms ronduit slecht.

Edit:
Nee, het is zeker niet mijn bedoeling om zielig gevonden te worden. Zo voel ik me ook zeker niet.

Laatst bijgewerkt door fleurtjeuh op 18-09-13 13:13, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:13

Geplaatst: 18-09-13 13:13

Ik heb niet het hele topic doorgelezen, dus als ik iets stoms zeg, sorry.

Ik begrijp dat het om een jaar gaat?
Ik zit nu ook een jaar in Zweden, in de kou, buiten met de paarden, en oppassen op een klein kind. Tuurlijk is het niet altijd rozegeur en maneschijn, maar je leert er wel van. Je verdient geld, België is niet het einde van de wereld, en na een jaar kun je toch terug gaan en dan als je nog steeds wilt gaan samen wonen? En als het nou echt niet bevalt, na bijv. 3 maanden, kun je dan niet alsnog terug? 6 weken is ook wel kort om te wennen denk ik, ik wilde mezelf sowieso 3-6 maanden geven om hier volledig te wennen. zit hier nu een maand en ik heb soms ook het gevoel waar ben ik in godsnaam aan begonnen..

**Geplaatst**: 18-09-13 13:13

Geplaatst: 18-09-13 13:13

fleurtjeuh schreef:
Ook een deel vergoeding is niet genoeg voor mij helaas..
En tegenwoordig zie ik veel mensen van mijn leeftijd die echt een goede band hebben met hun ouders(meestal voornamelijk moeder), en dat ze hun alles vertellen, en de ouders zijn er ook voor hun, willen hun wel halen van late feestjes, of financieel steunen als ze wat leuks willen gaan doen.
Ik heb geen van dat alle. Ik vertel mijn ouders niks, en mijn ouders mij ook niet kom ik soms achter. Ook zijn ze er nooit voor me, er wordt altijd geroepen dat ik het zelf maar moet oplossen en regelen. Geen probleem mee, wordt ik zelfstandig van. Maar ook gebeurd het vaak genoeg dat ik moet zeggen, sorry jongens ik kan niet mee, ik heb geen geld. En dan wordt me gevraagd waarom ik mn ouders dan niet vraag om hulp. En dan moet ik ze gaan uitleggen dat mn ouders dit nooit doen. En ooohhhh wat ben ik dan zielig, en ooohhh wat heb ik dan rottige ouders... Ja leuk jongens, maar ik moet ermee leven.
Oftewel, mijn band met mijn ouders is erg oppervlakkig. Soms ronduit slecht.

Edit:
Nee, het is zeker niet mijn bedoeling om zielig gevonden te worden. Zo voel ik me ook zeker niet.

En daar kan je zelf aan werken.

Daarnaast ben je 20 en moet je in principe prima in je eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Zeker als jij geen studie volgt.

Je moet echt gaan leren dat jij de enige dirigent bent over je leven. Andere mensen daar de schuld van geven is dus volkomen zinloos. Zolang jij niet van je kont afkomt gaat er ook niets veranderen.

Laatst bijgewerkt door lizy29 op 18-09-13 13:15, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:13

Geplaatst: 18-09-13 13:13

fleurtjeuh schreef:
Professionele hulp heb ik aan gedacht, maar zie ik niet als een mogelijkheid.
Omdat het niet vergoed is, en ik er geen geld voor heb, en omdat mn ouders dan zouden willen weten waarom ik het nodig heb, en ik wil niet dat ze het weten.

Nog even een puntje, Als ik samen zou gaan wonen, gaan we natuurlijk niet meteen voor kinderen. Dat mn eierstokken me om mn hoofd slaan, zegt niet dat ik irrationele beslissingen ga nemen, en op een roze wolk zit. Ik snap dat kinderen geen rozengeur en maneschijn zijn, en dat verwacht ik dus ook zeker niet. En natuurlijk heb ik ook nog een partner die in deze beslissing staat.

En iemand noemde waarom ik na een maand alweer dacht over samenwonen met mn vriend. Voordat we uit elkaar gingen toen der tijd, waren we meer als anderhalf jaar samen en hebben we ook samengewoond. Hierdoor is deze relatie weer redelijk snel op hetzelfde nivo gekomen.

je komt erg passief over. Dat kan opzich wel verklaren dat je het idee hebt vast te lopen, want als je niets verandert.... Verandert er ook niets in je leven.

Wat zou je zelf momenteel graag anders zien?

fleurtjeuh schreef:
Ook een deel vergoeding is niet genoeg voor mij helaas..
En tegenwoordig zie ik veel mensen van mijn leeftijd die echt een goede band hebben met hun ouders(meestal voornamelijk moeder), en dat ze hun alles vertellen, en de ouders zijn er ook voor hun, willen hun wel halen van late feestjes, of financieel steunen als ze wat leuks willen gaan doen.
Ik heb geen van dat alle. Ik vertel mijn ouders niks, en mijn ouders mij ook niet kom ik soms achter. Ook zijn ze er nooit voor me, er wordt altijd geroepen dat ik het zelf maar moet oplossen en regelen. Geen probleem mee, wordt ik zelfstandig van. Maar ook gebeurd het vaak genoeg dat ik moet zeggen, sorry jongens ik kan niet mee, ik heb geen geld. En dan wordt me gevraagd waarom ik mn ouders dan niet vraag om hulp. En dan moet ik ze gaan uitleggen dat mn ouders dit nooit doen. En ooohhhh wat ben ik dan zielig, en ooohhh wat heb ik dan rottige ouders... Ja leuk jongens, maar ik moet ermee leven.
Oftewel, mijn band met mijn ouders is erg oppervlakkig. Soms ronduit slecht.

Edit:
Nee, het is zeker niet mijn bedoeling om zielig gevonden te worden. Zo voel ik me ook zeker niet.

Een maatschappelijk werker is gratis en ik denk dat die je ook zeker een eind op weg kan helpen

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 18-09-13 13:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:14

Geplaatst: 18-09-13 13:14

Citaat:
Ja leuk jongens, maar ik moet ermee leven.

join the club, maar dat belet jou niet om een leven te leiden en te vechten voor de dingen die je zelf wilt. Heb ik ook gedaan en uiteindelijk sta ik ook waar ik wou staan...

2 handen, 1 hoofd, gebruik het naar je beste vermogen ;-)

Laatst bijgewerkt door WilmaBoy op 18-09-13 13:15, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:15

Geplaatst: 18-09-13 13:15

Ik denk dat jij moet op houden met jezelf zo zielig te vinden.
Mijn ouders hebben mijn uitjes ook nooit betaald, dan heb je geen slechte band, dan leer je zelfstandigheid.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:18

Geplaatst: 18-09-13 13:18

Maar je ouders zouden je dat geld toch juist gunnen als ze weten dat jij daar beter van wordt? Ik ga er voor het gemak even vanuit dat je ouders weten welke dingen er vroeger zijn gebeurt en dat zij daar geen aandeel in hebben. Ook omdat je nog bij ze woont en ze zo te horen jou het beste gunnen.

Over het samenwonen. Meid, teren op de zak van je vriend is echt niet leuk! En ik spreek uit ervaring. Twee weken nadat wij zijn gaan samenwonen verloor ik mijn baan heel onverwachts en we hebben het met z'n tweetjes een half jaar op één salaris moeten rooien. Dat is écht niet leuk! Voor alles wat ik wilde doen moest ik om geld vragen. Nou is mijn vriend gelukkig heel makkelijk met geld en heeft hij me altijd gezegd dat ik me niet moest schamen als ik hem om geld vroeg. Maar het steekt wel. Je eigen centjes verdienen maakt van jou een onafhankelijk persoon (financieel) en met twee salarissen is het leven ook een stuk leuker!

Dus kom op!! Ga met een koffer vol dikke sokken naar België! Ga de wereld eens ontdekken, het heeft zo veel meer te bieden dan alleen maar de liefde van je vriend en de vriendschap met je beste vriendin. Je moet het alleen zelf wel willen zien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-13 13:20

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-13 13:20

Iedereen schijnt het idee te hebben dat ik niet zelfstandig ben, en dat ik mezelf zielig vind.
Sorry maar dat is beide niet het geval.
Die 6 weken ben ik ook zelfstandig geweest, ik kan voor mezelf zorgen.
Ook vind ik mezelf zeker niet zielig.
Dit topic heb ik gestart met het idee dat anderen mij misschien nieuwe inzichten kunnen geven, zodat ik tot een goede beslissing kan komen, omdat ik in de knoop zit momenteel. Dat andere mensen mij misschien een schop in de goede richting kunnen geven.
Dus zeker niet om zielig te zijn, en zo voel ik me ook zeker niet

Laatst bijgewerkt door fleurtjeuh op 02-04-24 01:14, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:22

Re: I am stuck in my life

Geplaatst: 18-09-13 13:22

@TS: Wat doe je momenteel om je leven op de rit te krijgen?
Je hebt geen diploma zeg je, en ook geen baan? Ben je dan aan het solliciteren? Of wil je toch een diploma gaan halen?

**Geplaatst**: 18-09-13 13:23

Geplaatst: 18-09-13 13:23

Sommige dingen wil en kun je niet met je ouders delen. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Schaamtegevoel bv en zeker als de band met je ouders niet groot is zal dat niet werken. Is op zich geen probleem.
Ik was 18 toen ik verkering kreeg, met 20 woonde ik samen. Ik heb daarvoor nooit op mezelf o.i.d. gewoont. Nu, nu mijn man ervandoor is met een ander na 26 jaar, merk ik dat ik een stukje volwassen worden gemist heb. Meid ga ervoor, leer zelfstandig te worden. Mocht het niet gaan lukken in dat jaar kun je vast gewoon terug naar huis.
Zoek wel hulp want dat heb je echt nodig om sterk in de toekomst te staan en niet steeds terug te vallen in het verleden. Je verleden blijft altijd bij je, je zult er steeds aan herinnert worden. Het is alleen belangrijk dat jij dan voor jezelf weet hoe je er mee om moet gaan.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:23

Geplaatst: 18-09-13 13:23

Ik zou eerst een opleiding gaan volgen, een diploma gaan halen en als je financieel een beetje normaal zit dan pas in je hoofd halen om aan kinderen beginnen. Kinderen kosten geld en van 1 salaris kan je echt geen gezin onderhouden. Je kunt tegenwoordig zelfs zonder diploma een mbo studie volgen, je begint alleen onderaan maar dat kan je opwerken.
En ik vind mijn werk ook niet altijd even leuk, ik moet om 7 uur paraat staan elke morgen maar ik krijg er ook voldoening voor. Bekijk het eens van een andere kant. Elke dag met paarden werken, dat is leuk vind je, waarom laat je je dan tegen houden om een klein ding, een stel koude voeten?

**Geplaatst**: 18-09-13 13:24

Geplaatst: 18-09-13 13:24

TS lees je eigen posts eens terug. Overal staat in dat het de schuld is van iemand anders, dat je iets niet wil vanwege iemand anders, dat je het niet kan, dat het te zwaar is etc. Je zet jezelf bewust of onbewust in een slachtofferrol. Zolang je dat niet aanpakt kan jij niets van je leven maken. Dit moet jij zelf doen en daarvoor moeten je gedachten bestaan uit jou mogelijkheden (dus ik kan dit wel) en het bewustzijn dat de gevolgen die jij draagt afkomstig zijn van keuzes die je zelf maakt.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:27

Geplaatst: 18-09-13 13:27

In je Belgische topic van je 6 wekens stage was je best enthousiast en je hebt het volgehouden ondanks dat je soms grieperig of verkouden was. Daar mag je best trots op zijn. Je zag er naar uit om terug te komen omdat je de sfeer en de werkzaamheden prettig vond. Waar is dat allemaal gebleven sinds je weer een relatie hebt? Dat de woonomstandigheden in België niet optimaal zijn is waar, maar daar is overheen te komen. Je zit daar in een redelijk beschermde omgeving met mensen met wie je redelijk door een deur kon, dus het gaat vast goed komen. Je hebt later een mooie ervaring om op terug te kijken en het gaat je waarschijnlijk ook helpen om over je verleden heen te komen.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:27

Geplaatst: 18-09-13 13:27

fleurtjeuh schreef:
Ook een deel vergoeding is niet genoeg voor mij helaas..
En tegenwoordig zie ik veel mensen van mijn leeftijd die echt een goede band hebben met hun ouders(meestal voornamelijk moeder), en dat ze hun alles vertellen, en de ouders zijn er ook voor hun, willen hun wel halen van late feestjes, of financieel steunen als ze wat leuks willen gaan doen.
Ik heb geen van dat alle. Ik vertel mijn ouders niks, en mijn ouders mij ook niet kom ik soms achter. Ook zijn ze er nooit voor me, er wordt altijd geroepen dat ik het zelf maar moet oplossen en regelen. Geen probleem mee, wordt ik zelfstandig van. Maar ook gebeurd het vaak genoeg dat ik moet zeggen, sorry jongens ik kan niet mee, ik heb geen geld. En dan wordt me gevraagd waarom ik mn ouders dan niet vraag om hulp. En dan moet ik ze gaan uitleggen dat mn ouders dit nooit doen. En ooohhhh wat ben ik dan zielig, en ooohhh wat heb ik dan rottige ouders... Ja leuk jongens, maar ik moet ermee leven.
Oftewel, mijn band met mijn ouders is erg oppervlakkig. Soms ronduit slecht.

Edit:
Nee, het is zeker niet mijn bedoeling om zielig gevonden te worden. Zo voel ik me ook zeker niet.

Dan snap ik al helemaal niet waarom je niet gaat werken voor geld, je gaat toch niet serieus op je twintigste je ouders vragen of ze je leuke dingen willen betalen

Ik heb een goede band met mijn ouders, ze willen en kunnen alles betalen voor me, maar dat zouden ze nooit gedaan hebben als ik niet op school zat en niet zou werken.

Werken doe je niet alleen voor de lol, werken doe je om geld te verdienen om je leven mee te betalen. Het leven is nu op dit moment eenmaal duur, en dus moeten de meeste mensen veel werken, en meestal beide partners ook. Dat is niet anders. Ik weet zeker dat de meeste mensen minder zouden gaan werken als de financien dat toelieten. Ik zou ook wel fulltime huismama willen zijn, ik vind dat altijd het beste voor de kinderen, maar hee, ze moeten ook eten, sportclubjes en leuke dingen doen. Voor ons gaat dat er dus niet inzitten.

Bovendien wordt niemand slechter van werken, ik heb zat rotbaantjes gehad, maar heb hierdoor wel lekker kunnen sparen om uit huis te gaan. Koude voeten ga je ook niet dood van.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:27

Geplaatst: 18-09-13 13:27

Weet je... ik weet niet wat er gebeurt is... maar als je ouders er geen aandeel in hebben... jij er kennelijk wel dagelijks last van hebt... wat heb je te verliezen als je het wel vertelt aan je ouders? .... dat je misschien wel de hulp krijgt die je nodig hebt... dat je dan misschien toch een band op kan bouwen met je ouders.... want lijkt me dat zo'n traumatische gebeurtenis nogal ontwrichtend is voor alles... niet in de laatste plaats in de band met je ouders die je waarschijnlijk eigenlijk hadden moeten beschermen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-09-13 13:30

Geplaatst door de TopicStarter : 18-09-13 13:30

Het is niet de bedoeling geweest om mezelf in de slachtoffer rol te zetten, aangezien alles wat ik hier typ mezelf of mn eigen schuld is.
Misschien hebben jullie wel gelijk en ben ik een vreselijk mietje en stel ik mezelf aan. Maar zo voel ik me niet. Ik heb het idee dat ik het probeer, maar het lukt me niet. Ik zit in de knoop met mezelf, en sleur mezelf 2 kanten uit.

Edit:
Verootjoo: Natuurlijk vraag ik mijn ouders inmiddels al lang niet meer om geld. Ik ben 20 en moet voor mezelf zorgen.
Mijn ouders geven al geen geld meer aan me sinds ik 14 ben dus ik ben het gewend.

Laatst bijgewerkt door fleurtjeuh op 02-04-24 01:11, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:33

Re: I am stuck in my life

Geplaatst: 18-09-13 13:33

Ik zie de vraag vaker voorbij komen maar heb volgens mij nog geen antwoord gezien. Solliciteer je op dit moment nog voor een baan of heb je ooit gewerkt of dat ook niet? wat doe je dagelijks? Toen ik werkeloos thuis zat werd ik langzamerhand ook depressiever. Nou moet ik eerlijk zijn dat ik momenteel ook niet zo goed in mijn vel zit dankzij het werk, maar dat terzijde :')

Doe jij ZELF er iets aan om van jouw "hopeloze" situatie iets positiefs te maken?

**Geplaatst**: 18-09-13 13:34

Geplaatst: 18-09-13 13:34

Nogmaals TS

Blijheid schreef:
@TS: Wat doe je momenteel om je leven op de rit te krijgen?
Je hebt geen diploma zeg je, en ook geen baan? Ben je dan aan het solliciteren? Of wil je toch een diploma gaan halen?

Ik lees dat je wil samenwonen, en kinderen in de toekomst. Je zal toch iets moeten doen om zo ver te komen. Wat zijn je plannen? Wat wil JIJ doen?

**Geplaatst**: 18-09-13 13:34

Geplaatst: 18-09-13 13:34

En als je je probleem nou eens in kleine stukjes hakt? Je begint bij de problemen die zijn ontstaan in je vroeg jeugd, die kan je niet alleen oplossen en dat zeg je zelf ook. Dan is stap 1 dus naar de huisarts en zal je daar je probleem op tafel moeten gooien, hij zal je hoogstwaarschijnlijk doorsturen naar een psycholoog of maatschappelijk werker. En dat wordt echt wel vergoed door je zorgverzekeraar hoor. Ik heb even snel op de website van Menzis gekeken en daar staat geen limiet aangegeven voor hoeveel bezoeken zij de kosten vergoeden.

http://www.menzis.nl/web/Consumenten/Ve ... me2013.htm

Kijk vooral even onder het kopje "zijn er kosten voor u?"

http://www.menzis.nl/web/Consumenten/Ve ... rg2013.htm

Hier nog een linkje. Ik weet niet hoe en waar je verzekerd bent, maar er staat een tabelletje in dat erg duidelijk is.

Laatst bijgewerkt door EvaC op 18-09-13 13:39, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:34

Geplaatst: 18-09-13 13:34

Je zegt dat je geen goede band hebt met je ouders dat kan natuurlijk maar ergens kan het me ook wel voorstellen. Je sluit jezelf toch af van hun. Je zegt in de knoop te zitten met jezelf, problemen te hebben maar je wil niet dat je ouders het weten. Dan word het voor je ouders ook erg lastig om er voor jouw te zijn als je ze niet kan/wil vertellen wat er aan de hand is en wat voor effect het op je heeft.
Maar ik zou toch eens gaan kijken voor hulp. Ik las dat je het over samenwonen hadden en je vriend dat wel kan betalen. Waarom is het dan geen optie om van hem geld te lenen om hulp voor jezelf te zoeken en zodra jij werk hebt hem terug betalen als het niet vergoed zou worden.

Laatst bijgewerkt door Tigra_ op 18-09-13 13:36, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:35

Geplaatst: 18-09-13 13:35

fleurtjeuh schreef:
Het is niet de bedoeling geweest om mezelf in de slachtoffer rol te zetten, aangezien alles wat ik hier typ mezelf of mn eigen schuld is.
Misschien hebben jullie wel gelijk en ben ik een vreselijk mietje en stel ik mezelf aan. Maar zo voel ik me niet. Ik heb het idee dat ik het probeer, maar het lukt me niet. Ik zit in de knoop met mezelf, en sleur mezelf 2 kanten uit.

Maar de enige die dat kan veranderen ben jij zelf (met professionele hulp). En dat zal je moeten gaan inzien.

Dus gewoon die kans in Belgie grijpen. Jezelf ernstig toespreken, geen negatieve gedachten toelaten en genieten.

**Geplaatst**: 18-09-13 13:37

Geplaatst: 18-09-13 13:37

fleurtjeuh schreef:
Het is niet de bedoeling geweest om mezelf in de slachtoffer rol te zetten, aangezien alles wat ik hier typ mezelf of mn eigen schuld is.
Misschien hebben jullie wel gelijk en ben ik een vreselijk mietje en stel ik mezelf aan. Maar zo voel ik me niet. Ik heb het idee dat ik het probeer, maar het lukt me niet. Ik zit in de knoop met mezelf, en sleur mezelf 2 kanten uit.

Edit:
Verootjoo: Natuurlijk vraag ik mijn ouders inmiddels al lang niet meer om geld. Ik ben 20 en moet voor mezelf zorgen.
Mijn ouders geven al geen geld meer aan me sinds ik 14 ben dus ik ben het gewend.

Evelijn: Ik ga het mijn ouders niet vertellen, omdat het dan een familie kwestie wordt.. (nee geen griezelige oom of opa, maar iemand van mijn leeftijd..)

Maar wat is je probleem precies? Dat je niet weet of je naar belgie moet of niet.... (ik lees van jouw kant voornamelijk argumenten dat je het niet wil. Kan ik wel zeggen dat het goed voor je is, maar als daar niets mee gedaan wordt. Dan heb je de keuze toch al gemaakt?)

En er worden ook allerlei andere problemen bij gehaald die er opzich best wel los van staan... Maar die je kennelijk toch belemmeren. Maar ik zie nergens dat je er iets aan wil doen.

Dus wat ik me afvraag: welke inzichten hoop je hiermee te bereiken? En hoe zie jij jezelf over 5 jaar bv.? Heb je doelen.... Ik bedoel dit niet neerbuigend ofzo, maar ik denk dat je wel serieus bij jezelf ten rade hierover moet gaan. Helemaal als je niet lekker in je vel zit en er iets aan wil gaan doen!

Nogmaals, een maatschappelijk werker is gratis en volgens mij ook anoniem (voor je ouders), en ik denk dat die je opzich wel kan helpen bij het maken van keuzes enzo. Lijkt me wel de moeite waard, als je daadwerkelijk iets wil veranderen aan je situatie iig

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 18-09-13 13:38, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 18-09-13 13:37

Geplaatst: 18-09-13 13:37

Begrijp ik nu goed dat je het je ouders verweit dat ze jou geen geld geven voor feestjes ?? Dat ze jou niet midden in de nacht ophalen.. En dat je er min of meer zelf voor kiest niets tegen je ouders te vertellen.. ?
Je klinkt mij nog erg puberaal in de oren , keert nog lekker je kont richting de krib..

Ik zal je vertellen.. Ik heb nooit geld gehad voor feestjes.. Ben nooit opgehaald weg gebracht etc.. En vertelde alles tegen mijn moeder ookal wilde ze het niet eens horen... Ze is mijn moeder ze heeft er recht op...
Ik ben op mijn 21e mama geworden woonde vanaf mijn 20e "samen" met mijn huidige vriend en papa van ons mannetje..

Ikdenk dat het voor jou tijd wordtdat je jezelf bij elkaar gaat rapen en gaat nadenken wat je wilt in het leven..
Jou kans om naar belgie te gaan.. Ik zou er niet eens over nadenken.. Gaaan je kunt nog lang genoeg hier huisje boompje beestje spelen..
Denk in mogelijkheden.. Vraag je vriend langs te komen..
Vraag je ouders op de koffie zullen ze leuk vinden maakt ze trots kijk eens wat onze dochter doet..

Komop meid schouders dr onder...

Nomineer dit bericht ×