Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-07-13 11:55

Geplaatst: 24-07-13 11:55

tita schreef:
miccamaaike schreef:
Ik heb vorig jaar juni wat met mijn vriend gekregen en in maart ben ik bij hem ingetrokken. Voelde als een logische volgende stap en is een goede keuze geweest
Ik had een huurhuis in Groningen en hij een koophuis in Hoogeveen, dus er was eigenlijk maar 1 optie, dat ik bij hem in trok. Goede keuze geweest

tot het uit gaat dan moet jij weg en waar ga je heen met beetje pech verdien je nu teveel en moet je huren vanaf 650 euro

Tsja t is niet echt de bedoeling dat het uit gaat

Lijkt mij ook een helemaal verkeerde insteek als je gaat samenwonen. Iemand moet z'n huis opzeggen dus tsja t was logisch dat ik dat was. Ook als je samen een huis huurt of koopt moet er één uit mocht t uit gaan, dus ik vind dit een hele kromme redenatie. Ben benieuwd hoe jij dit dan aan zou pakken

**Geplaatst**: 24-07-13 11:55

Geplaatst: 24-07-13 11:55

tita schreef:
miccamaaike schreef:
Ik heb vorig jaar juni wat met mijn vriend gekregen en in maart ben ik bij hem ingetrokken. Voelde als een logische volgende stap en is een goede keuze geweest
Ik had een huurhuis in Groningen en hij een koophuis in Hoogeveen, dus er was eigenlijk maar 1 optie, dat ik bij hem in trok. Goede keuze geweest

tot het uit gaat dan moet jij weg en waar ga je heen met beetje pech verdien je nu teveel en moet je huren vanaf 650 euro

**Geplaatst**: 24-07-13 12:13

Re: Samenwonen, hoe ging dit bij jullie?

Geplaatst: 24-07-13 12:13

Hoe ik dit aanpakt, nou ik zou sowieso altijd ingeschreven blijven staan bij een woningcorporatie. Bovendien zou ik never nooit niet mee betalen aan de hypotheek van een ander

maar als dat normaal is dan ga ik ff gauw een vent zoeken mag ie mee betalen en dan schop ik hem over 10 jaar eruit want dat is mijn gemiddelde

En 1 op de 3 stellen gaan uit elkaar en dat betekend in dit topic dat er nog wel een en ander te wachten staat.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:16

Geplaatst: 24-07-13 12:16

tita schreef:
Hoe ik dit aanpakt, nou ik zou sowieso altijd ingeschreven blijven staan bij een woningcorporatie. Bovendien zou ik never nooit niet mee betalen aan de hypotheek van een ander maar als dat normaal is dan ga ik ff gauw een vent zoeken mag ie mee betalen en dan schop ik hem over 10 jaar eruit want dat is mijn gemiddelde

En 1 op de 3 stellen gaan uit elkaar en dat betekend in dit topic dat er nog wel een en ander te wachten staat.

Hoezo huur en vaste laten deel je toch ook samen?? Tegenwoordig kan je maar een beperkt aantal jaar ingeschreven staan en dan vervalt je wachttijd.

Samenwonen valt niet mee hoor... het is hard werken!

**Geplaatst**: 24-07-13 12:19

Geplaatst: 24-07-13 12:19

Mag ik me hier ook melden? Wij wonen nog niet samen, maar hebben het er wel over gehad. Vriendlief hapert alleen nog een beetje (is er nog niet aan toe). Ik wacht ook netjes tot hij het vraagt, maar zou het zelf wel graag willen. Het maakt een heleboel dingen gemakkelijker en ik heb erg veel moeite met de overgang van mijn huis naar zijn huis steeds (we wonen ook 2 uur uit elkaar en hij in een stad en ik in een dorp. Ik begin nu aan zijn woonplaats (Den Bosch) te wennen maar dan na een week of 2 moet ik ivm afspraken weer naar huis en dan valt het afscheid me steeds zwaarder. Na een week in mijn eigen vertrouwde omgeving ben ik weer op mijn gemak op m'n eigen stekkie, maar de omschakeling blijft moeilijk en ik hik er iedere keer weer tegen op. Plus dat ik uiteraard gewoon graag meer bij hem ben (hopelijk is dat ook andersom het geval :')

) Zijn er nog meer mensen met dit probleem?

Mochten we wel ooit gaan samenwonen, dan verkeer ik wel in de luxepositie dat ik wss mijn eigen huisje kan aanhouden. De huur is vrij laag en het is vlak bij m'n ouders, dus dat wil ik zeker zolang mogelijk proberen. Bovendien weet je nooit hoe het loopt en mocht het uit gaan, dan sta ik iig niet op straat.
Het nadeel is wel dat ik dan in mijn eigen huis ingeschreven moet blijven staan, omdat het een huurhuis is.

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 24-07-13 12:23, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-07-13 12:20

Geplaatst: 24-07-13 12:20

Nou tita, ik zal je geruststellen, ik sta nog gewoon ingeschreven bij de woningbouw en ik betaal niet mee aan de hypotheek, alleen een deel vd rente. Niemand kan gratis wonen dus dit lijkt mij heel redelijk

Ik heb overigens eerder samengewoond, ik ben toen degene geweest die verhuisd is. Ik kon dat huis in mijn eentje ook niet betalen en had recht op een sociale huurwoning. Ik stond toen ook gewoon ingeschreven dus toen had ik in 2 maanden een ander huis. Uit elkaar gaan is nooit leuk, maar t hoeft echt niet een heel drama te worden.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:21

Geplaatst: 24-07-13 12:21

Huur vind ik anders dan Hypotheek, Huur blijft Hypotheek los je af..of tewel ik laat iemand anders betalen voor iets wat mij later veel geld oplevert.

Ik sta al jaren ingeschreven, het vervalt nooit je moet alleen doen wat ze vragen.

en voorheen elk jaar betalen.
Kan heel drama worden

huis wat ik gekocht had zat een restschuld op van ruim 45.000 euro en NHG was het er niet mee eens..... duur samenwonen voor die mensen

**Geplaatst**: 24-07-13 12:23

Geplaatst: 24-07-13 12:23

Ik ben 18, over 2 maanden word ik 19 en mijn vriend is 23 en wij zijn nu bezig met plannen voor samenwonen. Hij woont namelijk in de omgeving van Arnhem en ik hier in Zeeland, hij wil onwijs graag dichterbij mij komen wonen. Ondertussen zit ik in een lastige thuissituatie dus hebben we besloten samen voor een huurhuis te gaan zoeken, hij staat ingeschreven bij de woningbouw omdat ik nog geen vast inkomen heb en dat schijnt dus te moeten. We zijn al bezig met verdeling van de kosten, ik heb wel een bijbaan waar ik aardig mee verdien dus ik kan wel meebetalen maar niet zoveel als hem. We gaan samenwonen als we een jaar samen zijn, tot nu toe gaat onze relatie heel erg goed. Amper ruzies en als er onenigheid is, dan praten we het meteen uit. Ik heb er veel vertrouwen in

**Geplaatst**: 24-07-13 12:23

Geplaatst: 24-07-13 12:23

Cayenne, ik herken dat wel. Ik was vooral het heen en weer gesleep van spullen zat. Als we samen waren was t vaak bij hem, omdat ik een huisgenootje had hier in Groningen en hij niet. Dus dan was t handiger om bij hem te zijn. Hij zei al vrij snel dat ik altijd welkom was bij hem in huis en toen heb ik op gegeven moment mijn huur maar eens opgezegd

maar als je je huis kunt aanhouden is dat altijd een mooie optie natuurlijk, ik vraag me alleen af hoeveel je er aan gaat hebben...

**Geplaatst**: 24-07-13 12:25

Re: Samenwonen, hoe ging dit bij jullie?

Geplaatst: 24-07-13 12:25

Miccamaaike dat heeft ook eigenlijk alleen maar nut als het een koophuis is en als je dhypotheek makkelijk kan missen

dan zou ik het koophuis nooit weg doen maar op het moment dat er flinke overwaarde op zit daar kunnen we nu wel even op wachten

**Geplaatst**: 24-07-13 12:26

Geplaatst: 24-07-13 12:26

miccamaaike schreef:
Cayenne, ik herken dat wel. Ik was vooral het heen en weer gesleep van spullen zat. Als we samen waren was t vaak bij hem, omdat ik een huisgenootje had hier in Groningen en hij niet. Dus dan was t handiger om bij hem te zijn. Hij zei al vrij snel dat ik altijd welkom was bij hem in huis en toen heb ik op gegeven moment mijn huur maar eens opgezegd maar als je je huis kunt aanhouden is dat altijd een mooie optie natuurlijk, ik vraag me alleen af hoeveel je er aan gaat hebben...

Hahahaha na een paar jaar samen wonen gaat ze daar veel aan hebben

**Geplaatst**: 24-07-13 12:26

Geplaatst: 24-07-13 12:26

Ik geloof dat ik je post niet helemaal begrijp Tita? of was die voor iemand anders bedoeld?

**Geplaatst**: 24-07-13 12:28

Geplaatst: 24-07-13 12:28

miccamaaike schreef:
Cayenne, ik herken dat wel. Ik was vooral het heen en weer gesleep van spullen zat. Als we samen waren was t vaak bij hem, omdat ik een huisgenootje had hier in Groningen en hij niet. Dus dan was t handiger om bij hem te zijn. Hij zei al vrij snel dat ik altijd welkom was bij hem in huis en toen heb ik op gegeven moment mijn huur maar eens opgezegd maar als je je huis kunt aanhouden is dat altijd een mooie optie natuurlijk, ik vraag me alleen af hoeveel je er aan gaat hebben...

Ah mooi, herkenbaarheid

Ik ben ook altijd welkom bij mijn vriend, maar samenwonen is er nog niet bij. Ik woon zelf in de kop van Noord Holland en hij in Den Bosch (Noord-Brabant), dus het reizen is pittig, vooral omdat hij voor enige tijd niet meer mag autorijden ivm medische redenen. Het reizen zelf heb ik niet zo'n probleem mee, maar het gesleep met kleren en huisdier is wel wat vervelend. Het heen en weer pendelen zorgt er ook voor dat ik me in m'n eigen huis niet helemaal thuis meer voel en bij hem ook niet. Ik schipper er een beetje tussenin zeg maar, omdat ik steeds op een andere plek ben en nergens echt 'vast'. Ik doe echt wel m'n best, maar kan nog nergens echt aarden omdat ik er steeds net niet lang genoeg ben om echt rustig aan de omgeving te kunnen wennen.

Mijn huisje wil ik zo lang mogelijk aanhouden omdat het toch zekerheid geeft, mocht het fout gaan (niet dat ik dit verwacht

) maar ik huur voor een belachelijk laag bedrag iets boven de 200 eurie een huisje en voor die prijs vind ik nooit meer iets, mocht ik weer op mezelf moeten! En tegenwoordig met die wachttijden etc, pfff. Het is ook nog redelijk dicht bij zee, dus m'n vriend noemt het al een 'vakantiehuisje'

Voor mijn gevoel zou ik wel gek zijn om mijn huurhuisje op te zeggen, dus in ieder geval het eerste jaar zou ik het nog zeker aanhouden als het qua kosten lukt.

Tabaluga _O-

een soort van vluchtweg?

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 24-07-13 12:32, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-07-13 12:29

Geplaatst: 24-07-13 12:29

Ik woon nu samen met mijn vriend op kamers, ik was eerst alleen op kamers gegaan toen ik 3 maanden een relatie had. Het kwam er na een tijdje op neer dat we om en om bij elkaar sliepen. Ik kon bij hem zo intrekken(deelt een woonhuis met een vriend) dus dat heb ik maar gedaan. Kan goed met mijn huisgenoten opschieten en op zich gaat het wel prima. We hebben wel eens ruzie, maar ach, zolang je er over kan praten moet het goed kunnen komen.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:33

Re: Samenwonen, hoe ging dit bij jullie?

Geplaatst: 24-07-13 12:33

Cayenne, dan zou ik je vakantiehuisje lekker aanhouden

Ik snap het wel, ik was op gegeven moment liever daar dan thuis, maar al je spulletjes die het 'thuis' maken die waren nog in mijn eigen huis. Ik vind het heel fijn dat alles nu gewoon op 1 plek is

geeft een hoop rust!
Scheelt dat Hoogeveen - Groningen maar 40 minuten is en ik nog elke dag naar Groningen moet voor mijn werk, dus qua sociale dingen kan ik nog heel makkelijk in Groningen terecht, dat is wel fijn. Voor jou is het wel een flinke verhuizing, maar ook dat komt vast goed!

**Geplaatst**: 24-07-13 12:37

Geplaatst: 24-07-13 12:37

Dat snap ik ook! De meeste kleren liggen nu in Den Bosch, dus ik grijp thuis geregeld mis

en ik mis hem ook heel erg wanneer ik thuis ben. Wanneer ik in Den Bosch ben mis ik weer de omgeving/familie thuis, maar dat komt vooral omdat ik nog nergens echt 'thuis' ben. Dat slijt wel wanneer we echt samenwonen. Wat dat betreft ben ik er wel echt klaar voor.

Ik werk vanaf mijn laptop thuis en zolang ik die bij me heb, kan ik ook bij mijn vriend werken, dus dat scheelt al heel erg! Ik begin nu ook wat mensen te leren kennen in Den Bosch, dus dat is ook wel fijn. Misschien tegen die tijd dat het echt gaat gebeuren eens een topic openen en kijken of er nog meer bokkers in Den Bosch of omgeving wonen en op die manier meer sociale contacten op doen

Hoe kijken jullie ouders eigenlijk tegen het samenwonen aan? Ik merk dat vooral mijn moeder er veel moeite mee heeft. Ze gunt het me absoluut wel en mag mijn vriend ook erg graag, maar het idee dat al haar kinderen straks in het midden van Nederland wonen (ze woont zelf ook in Noord Holland) vind ze wel erg moeilijk. Mijn twee broertjes wonen namelijk in Breda en Nijmegen, dus afgelopen week had ze het even moeilijk met het idee

Soort van empty nest syndrome?

**Geplaatst**: 24-07-13 12:42

Re: Samenwonen, hoe ging dit bij jullie?

Geplaatst: 24-07-13 12:42

Mijn ouders wonen in Meppel, 20 minuutjes rijden vanaf Hoogeveen. Dus ik ben 40 minuten dichterbij gaan wonen, ze vinden het dus wel prima

Ze vonden het wel vrij snel, maar ze zagen ook wel dat het prima was

Kan me voorstellen dat je ouders het er moeilijk mee hebben, al je kinderen ver weg is toch niet heel leuk voor je ouders. Maar hee, Nederland is maar klein, ze zijn er zo

(t kan altijd erger, ken een familie van wie de kinderen in Peru en Nieuw-Zeeland wonen, tsja dat is pas een eind!)

**Geplaatst**: 24-07-13 12:45

Geplaatst: 24-07-13 12:45

Hier na 4 jaar samen een huis gekocht waar we in konden toen we 4,5 jaar samen waren, in de buurt van zijn stad. Voor zijn werk handiger en mijn toenmalige werkgever zag mij ook liever naar deze kant van het land komen. Ik was het pendelen meer dan zat en was het vooral zat om telkens spullen te missen die dan weer bij mij en dan weer bij hem lagen. Wat mij betreft had dat samenwonen er dus eerder van gekomen, maar ook daar moet je het met z'n tweeën over eens zijn.

Vanaf dat we het huis hadden gekocht al een gezamenlijke rekening omdat er toch al dingen betaald moesten worden en op de dag dat het huis officieel kochten ook een samenleefovereenkomst en testamenten opgemaakt bij de notaris. Het eerste voor het geval dat het mis zal gaan (we nemen dan beiden mee wat we per individu hebben ingebracht en verdelen wat we gezamenlijk hebben opgebouwd), het tweede voor het geval dat één van ons beiden komt te overlijden. Zonder testament zullen mijn eigendommen, dus ook het halve huis anders aan mijn ouders toekomen, dan moet mijn partner hen dus uitkopen. Dat wil je niet, dus nu komen mijn bezittingen aan hem en andersom dus aan mij.

Daarnaast sta ik ook nog gewoon ingeschreven bij de woningbouw, had daar eerder qua inkomen geen recht meer op, maar ben inmiddels ziek geworden, waardoor ik, als het nodig mocht zijn, toch weer terug kan vallen op sociale woningbouw. $:\$
Dit ingeschreven blijven staan vond ik toen ik jonger was een teken van wantrouwen naar elkaar, maar toen mijn vorige relatie stukliep en er dus woonproblemen ontstonden ben ik daar wel anders over gaan denken.

Ik denk dat het belangrijkste van gaan samenwonen is dat je van te voren samen hebt doorgenomen hoe je de financiën gaat regelen en hoe je denkt over het doen van het huishouden. Hier ontstaan namelijk de meeste ruzies over.
Persoonlijk zou ik nooit afhankelijk van een ander willen zijn, maar er zijn stellen bij wie het prima werkt dat hij de hypotheek betaalt en dus alleen eigenaar van het huis blijft en waarbij zij verantwoordelijk is voor de boodschappen. Ik ken een man die ook doodsimpel zegt dat hij geen geld wil van zijn vriendin omdat hij haar daarmee rechten geeft en hij haar op elk gewenst moment buiten de deur wil kunnen zetten. Tsja, daar zou ik dus niet mee gaan samenwonen. Maar zij is daar blijkbaar gelukkig mee.

Voor mij zegt de term samenwonen het eigenlijk al, je woont samen, dus je deelt je leven en je verantwoordelijkheden. En daarin kunnen dingen veranderen, dat heb ik zelf wel gezien en ik baal er vreselijk van dat er nu meer verantwoordelijkheden op de schouders van mijn partner lijken te rusten, maar ik doe wel mijn best om mijn deel na te komen. Dus op financieel gebied én op het gebied van het huishouden, ook al kan ik daarin nu niet doen wat oorspronkelijk wel de bedoeling was.

Mijn ouders hebben hun kinderen door heel NL wonen, ik woon nu het dichtstbij met 45 minuten als het rustig is op de weg. Mijn ouders hebben ons altijd geleerd voor onszelf op te komen en ons eigen hart te volgen. Ouders van partner hadden, geloof ik, wel gehoopt dat we richting hun zouden gaan, vooral omdat ik daar wel in de buurt woonde. Maar helaas voor hen ligt ons leven echt in deze regio.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:45

Geplaatst: 24-07-13 12:45

Bij ons heel goed, we zijn na één jaar samen gaan wonen. Allebei nog nooit zo gelukkig geweest, 's ochtends lekker naast elkaar wakker worden, na het werken de dag bespreken, samen koken etc. Nu moet ik zeggen dat we elkaar wel echt aanvullen, ik kan hem animeren een moeilijke situatie direct te bespreken en hij kan mijn sterke temperament goed handelen met zijn rust. Er zijn dus ook eigenlijk nooit ruzie's, vinden we beiden relatie kapot makende en niet constructieve onzin. We zeggen beiden liever direct wat er aan de hand is, dan is het eruit en kan het besproken worden, zonder kinderachtig negeren etc. Want imo is dat het enige struikelblok tijdens het samen wonen, je zit wel constant op elkaar. Je moet leren de gewoontes van de ander te respecteren en hij de jouwe. Als hier aan gedacht word is het helemaal niet zo'n grote stap als men denkt, en als beiden moeite doen is het zelfs echt heel erg leuk.

Veel succes!

**Geplaatst**: 24-07-13 12:50

Geplaatst: 24-07-13 12:50

Ik denk dat het vrij normaal is dat vooral moeders het moeilijk kunnen hebben met verhuizende kinderen. Mijn moeder probeerde ons eerst te overtuigen om onder haar dak te gaan samenwonen, maar dat is vrij snel overgegaan. Nu steunt ze het plan wel. Zijn moeder is een beetje anders. We hebben toch een paar preekjes gekregen, vooral omdat het voor christenen eigenlijk not done is en ze heeft angst voor de kerk. En eigenlijk ziet ze het ook gewoon niet zitten omdat dan beide kinderen van haar weg zijn. Daar gaan komende week dus wel wat tranen vloeien, ook al is het maar een 20-tal minuten van bij hen.
Het is alleen jammer dat ze haar zorgen laat blijken door opmerkingen te geven, bv. tegen vriendlief zegt ze dat zijn leven voorbij gaat zijn en zo... Verder kan ik goed om met haar, maar het is wel een beetje vervelend.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:52

Geplaatst: 24-07-13 12:52

Jeetje Tieneke, dat lijkt me ook moeilijk! Gelukkig steunen mijn ouders me wel!
Het speelt hier denk ik ook wel een beetje mee dat de ouders van mijn vriend vlakbij zijn huis wonen. Ik zal hen dus vaker zien als mijn eigen ouders. Mijn moeder vind het heel fijn dat ik het goed met mijn 'schoonouders' kan vinden, maar het steekt natuurlijk wel wat dat ze mij straks minder ziet en ik meer bij m'n schoonouders zal zijn dan bij mijn eigen ouders. Het gaat vast wel wennen, maar heeft even tijd nodig. Ik vind het zelf ook een moeilijk idee, maar in het leven veranderen dingen nou eenmaal en ach, wat iemand hierboven al zei: zo groot is Nederland nou ook weer niet!

**Geplaatst**: 24-07-13 12:53

Geplaatst: 24-07-13 12:53

Achteraf vind ik het trouwens wel fijn dat we 'lang' hebben gewacht met samenwonen. Zo kenden we elkaar wel al goed (al leer je elkaar pas echt kennen als je samenwoont, denk ik) en zo hadden we ook al wel wat nare dingen meegemaakt. We wisten dus ook van elkaar hoe er met tegenslag werd omgegaan en dat we daarbij ook met elkaar konden omgaan.
Verder is onze sleutel dat we elkaar ook vooral de rust en ruimte moeten gunnen om dingen voor onszelf te doen. We hoeven niet één vriendengroep, zijn vrienden hoeven niet de mijne te worden en andersom. Het was ook de bedoeling dat we regelmatig eens alleen in huis zouden zijn, ik werkte veel en hij werkt ook veel, maar dan onregelmatig. Door mijn gezondheidsperikelen is dat dus wel anders geworden, waarbij ik dus wel moet zorgen dat ik hem ook al ben ik nu haast altijd thuis gewoon lekker laat hobby'en enzo. Het kan dus goed zijn dat we elkaar op een vrije dag van hem nog nog nauwelijks spreken, omdat hij druk is met zijn eigen dingen.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:54

Geplaatst: 24-07-13 12:54

Ja makkelijk is het niet, gelukkig laten we ons niet op onze kop zitten. Ik hoop maar dat ik geen controlerende schoonmoeder krijg.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:57

Geplaatst: 24-07-13 12:57

Ik woon sinds april dit jaar samen, toen kenden we elkaar 5,5 jaar.
We hebben een huis gekocht en alles laten vastleggen, testament, samenlevingscontract en persoonlijke bezittingen.

Het bevalt hartstikke goed! Onze relatie is wel veranderd, we doen meer ons eigen ding en hoeven niet meer met elkaar af te spreken (daar was ik echt klaar mee na 5,5 jaar).
Qua taken hebben we geen afspraken gemaakt, maar het gaat altijd wel gelijk op.

**Geplaatst**: 24-07-13 12:58

Geplaatst: 24-07-13 12:58

Wij hebben na een relatie van 9 jaar een huis gekocht, moest nog gebouwd worden en werd pas ruim een jaar later opgeleverd. Wij zijn nu bijna 12 jaar samen en wonen 1,5 jaar samen.
Afspraken hebben wij vastgelegd in een samenlevingscontract, met name omdat mijn partner een eigen bedrijf heeft.

Samenwonen bevalt ons sinds het begin ontzettend goed. Natuurlijk kom je dingen van elkaar tegen die wat minder zijn. Maar wij kenden elkaar al zo lang dat dat echt geen struikelblok was.
Ik werk 36 (+ flink wat reistijd...) vriendje 70-80 uur(+ reistijd), dit betekent dat het grootste deel van het huishouden op mijn schouders komt. Vind ik niet erg. Ben in oktober met een nieuwe baan begonnen en sindsdien heb ik om de week een schoonmaakster waar ik ont-zet-tend blij mee ben

Edit: dreamybol, goed omschreven. Wij hebben ook allebei onze eigen dingen en natuurlijk ook dingen samen, maar zo heb je elkaar nog wel wat te vertellen aan het einde van dag :Y)

Ik let er verder zelf goed op dat we ook genoeg tijd voor elkaar hebben om de welbekende sleur te voorkomen!!

Nomineer dit bericht ×