Bokt.nl

**Geplaatst**: 05-07-13 06:47

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 06:47

Gewoon proberen. Je moet in een ritme komen en dan went het vanzelf.
Ik werk van ongeveer 6 tot 9 (dus nog wel langer dan 11 uur) en ben voorheen ook depressief geweest, dus weet hoe moeilijk het kan zijn, maar je moet er even doorheen.

**Geplaatst**: 05-07-13 06:53

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 06:53

Heb je wel aangegeven dat je in een depressie zit toen je werd aangenomen???
Je maakt nu al zo druk dat je nu al bijna zeker weet dat je het niet aan gaat kunnen. Je zou ook kunnen zeggen tegen jezelf, ik ga dit doen we gaan er voor, maar je praat jezelf nu al wat negatiefs aan!!
Iedereen is anders, en niet iedereen kan even hard werken maar als je er maar ( probeert) positief in te gaan!!!!!

**Geplaatst**: 05-07-13 06:59

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 06:59

Iedereen kan hard werken, het is slechts een instelling/drive die je moet hebben. Die ga je inderdaad niet krijgen als je van te voren al gaat zitten kniezen dat je een langere dag hebt.

**Geplaatst**: 05-07-13 07:18

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 07:18

Hoeveel collega`s heb je, is het misschien mogelijk de dienst te splitsen? 7 / 4 uren ofzo?

**Geplaatst**: 05-07-13 07:30

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 07:30

Het is inderdaad zwaar zo'n lange werkdag. Wel naar voor jou dat je dit bij je sollicitatie niet wist en dat je er nu tegenaan loopt.
Hoevaak zal dit voorkomen denk je? Misschien dat je kunt aangeven dat je de dienst van 11 uur wel erg zwaar vond. En wie weet is het wel te doen vandaag

Iniedergeval heel veel succes vandaag, denk maar aan alle andere bokkers en mensen (oa ik) die vandaag ook zo'n lange werkdag hebben. Probeer er het beste van te maken, en als het je even teveel wordt kan je je misschien 1 minuut terugtrekken? Even in het magazijn zitten, even naar de wc of een glaasje water drinken en dan weer verder.

**Geplaatst**: 05-07-13 08:34

Geplaatst: 05-07-13 08:34

fijn dat er een hele hoop mensen zijn die er geen enkel probleem mee hebben om lange dagen te maken, maar ga er aub even niet van uit dat iedereen dat zo maar kan/moet kunnen. dat is natuurlijk compleet en geheel onzin

zeker als je zoals ts uit een depressie aan het klimmen is , kunnen dat soort dagen een aanslag zijn .
zelf heb ik ook jaren dagen van 12+ uur gedraaid maar uiteindelijk zat ik overspannen thuis .
de draagkracht van de 1 is niet de draagkracht van de ander, dus dat jij iets kunt, wil niet zeggen dat de rest van de wereld dat ook kan

maar!! ik zou idd wel gewoon eens kijken hoe die dag loopt en proberen er zo open mogelijk in te stappen, als het 1 keer per week is, is er misschien op in te spelen door rondom die ene lange dag wat minder andere activiteiten in te plannen om zo te zorgen dat je na zo een dienst wel de tijd hebt om even je koppie leeg te maken/echt te ontspannen
mocht het nu echt niet werken, die lange diensten ,m dan zit er niets anders op om in gesprek te gaan met je baas om te kijken of er mogelijkheden zijn voor je om die diensten niet meer te draaien
als dat wel een probleem is, sja...dan zit er helaas niet anders op dan ander werk zoeken, maar als jij verder goed werk aflevert zal er misschien wel iets ruimte zijn ,

**Geplaatst**: 05-07-13 08:51

Geplaatst: 05-07-13 08:51

als ik een lange zware dag heb in de horeca ga ik fouten maken

Gezien ik een controlfreak/perfectionist ben kan ik die fouten dan weer niet loslaten en maak ik nog meer fouten :')

Heel vermoeiend voor mij geestelijk. Werken op kantoor of op een stal ofzo zou ik weer minder moeite mee hebben. Dan hoef je niet de hele tijd mensen aan te spreken en kan je ook gewoon je eigen ding doen op jouw tempo. Dan zou ik 11 uur alleen maar fijner vinden

TS, weet niet in welke branche jij werkt? Heb er waarschijnlijk overheen gelezen

**Geplaatst**: 05-07-13 09:39

Geplaatst: 05-07-13 09:39

lifaya schreef:
als ik een lange zware dag heb in de horeca ga ik fouten maken Gezien ik een controlfreak/perfectionist ben kan ik die fouten dan weer niet loslaten en maak ik nog meer fouten Heel vermoeiend voor mij geestelijk. Werken op kantoor of op een stal ofzo zou ik weer minder moeite mee hebben. Dan hoef je niet de hele tijd mensen aan te spreken en kan je ook gewoon je eigen ding doen op jouw tempo. Dan zou ik 11 uur alleen maar fijner vinden

TS, weet niet in welke branche jij werkt? Heb er waarschijnlijk overheen gelezen

Dat heb ik ook! :')

Vooral kassawerk is best slopend ookal snappen mensen die het nog nooit gedaan hebben dat niet. Ik werk in een erg druk filiaal van de Kruidvat en dat is echt hollen en vliegen met mensen helpen/adviseren/aanwijzen etc. En er gaat altijd wel wat fout bij de kassa omdat mensen er toch achter komen een product niet te willen die ik net heb aangeslagen. Dan moet er iemand bijgeroepen worden omdat ikzelf geen correcties mag uitvoeren (werk er net 2 maanden als bijbaantje en voor die correcties moet je een cursus gevolgd hebben) Als ik dan niet hoef bij te springen bij de kassa als het druk wordt en een 'taak' krijg (bijv. een kopstelling aanvullen/ordenen/prijzen) kom ik weer even tot 'rust' omdat ik mijn eigen gang kan gaan

Volgens mij had ik ergens gelezen dat ze in 'een winkel' werkte.

**Geplaatst**: 05-07-13 09:47

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 09:47

TS, heel erg knap van je dat je ondanks je depressie aan een vakantiebaan begint +:)+

Ik ben heel erg benieuwd hoe het vandaag gaat. Ik hoop dat het meevalt. Anders zal je toch in gesprek moeten met je werkgever en vragen om kortere diensten. Als de werkgever tevreden over je is, moet dat bespreekbaar zijn.

**Geplaatst**: 05-07-13 09:56

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 09:56

Gewoon eerst proberen, lukt het niet, dan het gesprek aan gaan en kijken of er een oplossing te bedenken valt. Heel veel succes en probeer toch een beetje positief er in te stappen.

**Geplaatst**: 05-07-13 11:42

Geplaatst: 05-07-13 11:42

Ik snap de mensen niet die zeggen dat de een de ander niet is; de ene baan is toch ook de andere niet? Ik snap dat TS een beetje twijfelt en onzeker is of ze het aankan; maar wie zegt dat het allemaal niet meegevallen is en ze die 11u niet bij wijze van spreken fluitend heeft gewerkt? Burnouts en depressies zijn slopend maar gaan als je goede therapie hebt ook over. Dan is er geen reden om aan te nemen dat je de rest van je leven nog maar op halve kracht kunt leven.

**Geplaatst**: 05-07-13 11:45

Geplaatst: 05-07-13 11:45

sallandval schreef:
Ik snap de mensen niet die zeggen dat de een de ander niet is; de ene baan is toch ook de andere niet? Ik snap dat TS een beetje twijfelt en onzeker is of ze het aankan; maar wie zegt dat het allemaal niet meegevallen is en ze die 11u niet bij wijze van spreken fluitend heeft gewerkt? Burnouts en depressies zijn slopend maar gaan als je goede therapie hebt ook over. Dan is er geen reden om aan te nemen dat je de rest van je leven nog maar op halve kracht kunt leven.

Halve kracht is wat anders dan in je revalidatieperiode klakkeloos over gaan op 11 uur..
Bij een burn out gaan er niet alleen geestelijk dingen fout, ook lichamelijk en dat kan soms echt hardnekkig zijn om weg te krijgen.
Maar daar heeft de gemiddelde burger dus geen kaas van gegeten inclusief de meeste psychiaters dus dat laat ik voor wat het is.

**Geplaatst**: 05-07-13 11:58

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 11:58

Heel veel succes vandaag! Ben benieuwd hoe t gegaan is.

**Geplaatst**: 05-07-13 12:08

Geplaatst: 05-07-13 12:08

sallandval schreef:
Ik snap de mensen niet die zeggen dat de een de ander niet is; de ene baan is toch ook de andere niet? Ik snap dat TS een beetje twijfelt en onzeker is of ze het aankan; maar wie zegt dat het allemaal niet meegevallen is en ze die 11u niet bij wijze van spreken fluitend heeft gewerkt? Burnouts en depressies zijn slopend maar gaan als je goede therapie hebt ook over. Dan is er geen reden om aan te nemen dat je de rest van je leven nog maar op halve kracht kunt leven.

Maar TS is nog lang niet genezen, kortgeleden was 2 uurtje nog teveel. Dan is 11 uur ineens wel een hele stap. Als ze te vroeg weer volop gaat, zit ze straks weer thuis. Natuurlijk kan ze in de toekomst wel weer lange dagen aan, maar nu misschien nog niet.

**Geplaatst**: 05-07-13 12:18

Geplaatst: 05-07-13 12:18

moonfish13 schreef:
Halve kracht is wat anders dan in je revalidatieperiode klakkeloos over gaan op 11 uur..
Bij een burn out gaan er niet alleen geestelijk dingen fout, ook lichamelijk en dat kan soms echt hardnekkig zijn om weg te krijgen.
Maar daar heeft de gemiddelde burger dus geen kaas van gegeten inclusief de meeste psychiaters dus dat laat ik voor wat het is.

Een burnout is iets anders dan een depressie, een zomerbaantje is ook iets anders dan school en TS is iemand anders dan jij. TS geeft zelf eigenlijk al aan dat haar grootste probleem is dat ze zich bij voorbaat (te) grote zorgen maakt en dat ze teveel beren op de weg ziet. In dat geval is het slechtste advies om haar angsten teveel voorrang te geven op haar rationele denkvermogen.

Burnout en depressie lijken misschien veel op elkaar maar zijn in een aantal opzichten tegenovergestelden. Een burnout komt door te graag willen (of van jezelf móeten) en te lang doorgaan zodat het lichaam het opgeeft; "ik wil wel maar ik kan niet (meer)". Een depressie is het onvermogen om een toekomstbeeld op te bouwen en daardoor de motivatie niet op kunnen brengen; "ik kan wel maar ik wil (dít) niet". Bij jonge mensen is dat vaker een identiteitscrisis (wie ben ik, waar moet ik heen met mijn leven, is dit wel wat ik wil gaan doen?) dan een overbelasting zoals bij een burnout (hoe vind ik de balans in mijn leven, hoe kan ik zowel geven als nemen, hoe zorg ik voor genoeg positieve energie leverende activiteiten in mijn drukke bestaan?). De oplossing ligt dus ook vaak in een heel andere hoek (ruimte maken voor jezelf versus een authentiek levensdoel vinden).

Als TS inderdaad depressief is geworden tijdens of misschien wel dóór school kán dit baantje misschien juist een eye opener zijn dat de opleiding het misschien niet is voor haar maar dat ze wel degelijk plezier kán hebben en dat haar kwaliteiten wel degelijk een plek hebben in de maatschappij. Dat is natuurlijk geen zekerheid, maar door het bij voorbaat uit te sluiten maakt ze het zichzelf moeilijker dan het al is.

**Geplaatst**: 05-07-13 13:25

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 13:25

De enige manier om erachter te komen is door het te doen.

**Geplaatst**: 05-07-13 15:41

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 15:41

Ik werk ook in een winkel en dacht ook leuk lange dagen te maken, tot ik erachter kwam dat 8 uur staan toch best lastig is met een zwakke rug. Ik krijg na een half uur staan al rugpijn dus ik bikkel meestal de dag wel door, maar had wel een gesprek aangevraagd. Ik heb gelukkig hele aardige collega's en leidinggevende die er altijd rekening mee houden, dus mag ik nu altijd smiddags beginnen ipv sochtends en mag soms een extra kleine pauze of even rust nemen. Nu heb ik geluk met mijn werk en begripvolle collegas, hopelijk heb jij dat ook. Wacht het even af, misschien valt het mee.. Succes iig!

**Geplaatst**: 05-07-13 15:44

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 15:44

Als het aan de kassa is is het geestelijk ook erg vermoeiend. Na 10 uur kassa ben ik echt 'op' in mijn hoofd. TS, als het mogelijk is om met een collega taken uit te wisselen, worden die 11 uur al veel aangenamer! Bijvoorbeeld de voormiddag kassa, de namiddag magazijn... of wat voor taken je hebt. Dat kan enorm schelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-07-13 21:10

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst door de TopicStarter : 05-07-13 21:10

Ik ben net thuis, de 11 uur waren uiteindelijk 12 geworden omdat de winkel nog gesloten moest worden.

Lichamelijk gaat alles prima. Ik heb heel de dag gestaan en ik voel er niets meer van nu ik eventjes zit.
Geestelijk daarentegen merkte ik na 10 uur al dat ik op begon te raken, en na 11 uur wist ik zeker dat ik geen leuke avond voor de boeg had.
Het lastige is dat ik van het 'doorgaan tot je neervalt' ben, wat waarschijnlijk gedeeltelijk ook een oorzaak is van mijn depressie. Zolang ik niet door mijn benen zak zul je mij niet zien opgeven. Ik heb mezelf waarschijnlijk vandaag wat te ver gepusht, maar ik ben wel blij dat ik het vol heb kunnen houden.

Ik weet dat er mensen zijn die langer werken dan ik, en mensen die meer werken dan ik. Dat begrijp ik, en ik zou als ik gezond was er niets over zeggen. Alleen is de situatie behoorlijk anders nu ik ziek ben. Ik heb niet de energie, focus, en doorzettingsvermogen van een 'gezond' iemand.

Heel erg bedankt voor het advies, ik heb er heel veel aan gehad.
Voor nu als ik 1x in de week zo ingezet word zal ik niets doen. Zodra dat vaker wordt zal ik waarschijnlijk met de planner een gesprekje aangaan.

**Geplaatst**: 05-07-13 21:13

Geplaatst: 05-07-13 21:13

Gefeliciteerd dat je het hebt gedaan en volgehouden!

Bewaak je grenzen wel goed en je gezondheid is het geld in waard. Maar zoals je er nu in staat +:)+

Geniet nu van je rust

**Geplaatst**: 05-07-13 22:06

Re: 11 urige werkdag, drama!

Geplaatst: 05-07-13 22:06

Wat goed dat je het hebt volgehouden!

Nu heerlijk op de bank, pootjes omhoog, laptopje op schoot en een kopje thee met een koekje ernaast.
Wees nu maar een beetje lief voor jezelf en rust lekker uit

**Geplaatst**: 05-07-13 22:13

Geplaatst: 05-07-13 22:13

sallandval schreef:
moonfish13 schreef:
Halve kracht is wat anders dan in je revalidatieperiode klakkeloos over gaan op 11 uur..
Bij een burn out gaan er niet alleen geestelijk dingen fout, ook lichamelijk en dat kan soms echt hardnekkig zijn om weg te krijgen.
Maar daar heeft de gemiddelde burger dus geen kaas van gegeten inclusief de meeste psychiaters dus dat laat ik voor wat het is.

Een burnout is iets anders dan een depressie, een zomerbaantje is ook iets anders dan school en TS is iemand anders dan jij. TS geeft zelf eigenlijk al aan dat haar grootste probleem is dat ze zich bij voorbaat (te) grote zorgen maakt en dat ze teveel beren op de weg ziet. In dat geval is het slechtste advies om haar angsten teveel voorrang te geven op haar rationele denkvermogen.

Burnout en depressie lijken misschien veel op elkaar maar zijn in een aantal opzichten tegenovergestelden. Een burnout komt door te graag willen (of van jezelf móeten) en te lang doorgaan zodat het lichaam het opgeeft; "ik wil wel maar ik kan niet (meer)". Een depressie is het onvermogen om een toekomstbeeld op te bouwen en daardoor de motivatie niet op kunnen brengen; "ik kan wel maar ik wil (dít) niet". Bij jonge mensen is dat vaker een identiteitscrisis (wie ben ik, waar moet ik heen met mijn leven, is dit wel wat ik wil gaan doen?) dan een overbelasting zoals bij een burnout (hoe vind ik de balans in mijn leven, hoe kan ik zowel geven als nemen, hoe zorg ik voor genoeg positieve energie leverende activiteiten in mijn drukke bestaan?). De oplossing ligt dus ook vaak in een heel andere hoek (ruimte maken voor jezelf versus een authentiek levensdoel vinden).

Als TS inderdaad depressief is geworden tijdens of misschien wel dóór school kán dit baantje misschien juist een eye opener zijn dat de opleiding het misschien niet is voor haar maar dat ze wel degelijk plezier kán hebben en dat haar kwaliteiten wel degelijk een plek hebben in de maatschappij. Dat is natuurlijk geen zekerheid, maar door het bij voorbaat uit te sluiten maakt ze het zichzelf moeilijker dan het al is.

En beren op de weg zien is in dit geval dus niet vreemd...
Ik was overigensook depressief hoor, en niet zo'n beetje ook. Depressie kan naar mijn idee ook prima andere oorzaken hebben maar daar laat ik me niet over uit.
Zelf ben ik ook van het niet zeuren maar doorgaan maar ik ben daar heel genadig op afgestraft.
Soms is doorgaan nodig, maar mensen zijn erg onvoorzichtig met uitlatingen over doorzetten.. En die mensen zie je dus niet als je instort.
Vandaar dat ik daar dus ronduit allergisch voor ben.

**Geplaatst**: 05-07-13 22:14

Geplaatst: 05-07-13 22:14

Ik weet niet of ik het zo ''goed'' vindt.
Als je op bent ben je op... En moet je dat aangeven! Graag vóórdat je neervalt

.
Straks wordt door te veel werk weer zieker en ben je nog verder van huis.. Juist als je aan het opbouwen bent vanuit een ziekte zou ik rustig aandoen en niet ineens grote sprongen maken, aangezien je een veel grotere kans hebt op terugval als je te snel wil gaan!

**Geplaatst**: 05-07-13 22:18

Geplaatst: 05-07-13 22:18

Super! Je kan trots zijn op jezelf! Neem alsjeblieft wel wat rust omdat je aangeeft jezelf tot ( of over?) de grens hebt gedreven. Je zal zelf wel weten hoe je wat extra kan ontspannen mocht je na een paar x zulke dagen maken merken dat het toch teveel is geef het dan aan bij de leidinggevende misschien is er wel iemand die wat langer wilt werken of een paar uurtje wil komen. Bij mij in de winkel deel ik de mensen ook bewust 8u in op koopavonden . Dan zijn ze de ochtend vrij en er zijn parttimers die naar school gaan en van 18 to 21 werken. Misschien is dat bij jullie ook een mogelijkheid?

**Geplaatst**: 05-07-13 22:46

Geplaatst: 05-07-13 22:46

savasan schreef:
Ik ben net thuis, de 11 uur waren uiteindelijk 12 geworden omdat de winkel nog gesloten moest worden.

Lichamelijk gaat alles prima. Ik heb heel de dag gestaan en ik voel er niets meer van nu ik eventjes zit.
Geestelijk daarentegen merkte ik na 10 uur al dat ik op begon te raken, en na 11 uur wist ik zeker dat ik geen leuke avond voor de boeg had.
Het lastige is dat ik van het 'doorgaan tot je neervalt' ben, wat waarschijnlijk gedeeltelijk ook een oorzaak is van mijn depressie. Zolang ik niet door mijn benen zak zul je mij niet zien opgeven. Ik heb mezelf waarschijnlijk vandaag wat te ver gepusht, maar ik ben wel blij dat ik het vol heb kunnen houden.

Ik weet dat er mensen zijn die langer werken dan ik, en mensen die meer werken dan ik. Dat begrijp ik, en ik zou als ik gezond was er niets over zeggen. Alleen is de situatie behoorlijk anders nu ik ziek ben. Ik heb niet de energie, focus, en doorzettingsvermogen van een 'gezond' iemand.

Heel erg bedankt voor het advies, ik heb er heel veel aan gehad.
Voor nu als ik 1x in de week zo ingezet word zal ik niets doen. Zodra dat vaker wordt zal ik waarschijnlijk met de planner een gesprekje aangaan.

Wat fijn dat het meeviel. En toch MOET je echt op jezelf letten. Lastig hoor omdat je dus doorgaat en doorgaat. Als je jezelf erbij neer kan leggen dat 1 x per week te dragen is op een goede manier dan vooral doorgaan ;-)

Maar merk je dat je meer vermoeid ben en het toch zijn tol eist....echt aangeven bij je werkgever.

Nog even iets wat me opvalt. Je leest echt wel heel harde berichten. In die zin....van een aantal mensen proef je de hardheid in hun oordeel(stel je niet aan). Zullen zelf ook nog nooit iets als depressie, burn-out oid hebben meegemaakt, of mee gemaakt in hun omgeving.

Ik was ook altijd van hup doorgaan en niet zeuren. Totdat ik ook thuis zat met een depressie en niet meer verder wilde. Wat heel erg is als je twee kleine kindjes hebt. Ben elke week naar de psycholoog geweest.
Ik heb mindfulness cursus gevolgd en dat heeft me bewuster gemaakt van hoe je leeft.

En dat je rustiger aan MOET doen. Want op een gegeven moment geniet je nergens meer van. Ook niet van je kids, wat bij mij het geval was.

Dus nogmaals, het is lastig een depressie. Je weet niet wat het is totdat je het van dichtbij mee maakt.

Helaas.

Nomineer dit bericht ×