Jade schreef:Ik zie een hoop opmerkingen over introvertie, maar wil eigenlijk vooral op de vraag in je openingspost reageren; je geeft zelf al aan dat je hebt geleerd om mensen in de winkel aan te spreken omdat dat gewoon handig is, hetzelfde geldt m.i. voor het uiten van waar je op dat moment over denkt of mee zit. Op het moment dat je een soort ontploffing hebt, heb je je omgeving al dusdanig vaak en ver over jouw grenzen heen laten gaan dat alles er ineens uitkomt. Mensen snappen dat niet, logisch, als ik naar mijn hoofd krijg dat ik al twee maanden mijn vaat niet opruim bij wijze van spreke, denk ik ook 'had dat eerder gezegd, dan had ik er iets aan kunnen doen'. Ik vind het praktisch om te kunnen zeggen dat ik ergens over nadenk of ergens mee zit, weten mensen dat er iets is, en voor mij is het makkelijker om los te laten ipv op te potten tot ik ontplof. Daarnaast geeft het mij een gevoel van voldoening als ik iets doe waarvan ik weet dat het net buiten mijn comfort zone ligt en ik bereik het toch. Betekent niet dat ik dat elke dag wil doen, want dat kost me teveel energie, maar eens in de zoveel tijd je grenzen verleggen vind ik een goed iets, en ik denk dat het aansporen om iets te gaan doen wat je eigenlijk niet wilt uit die gedachte voortkomt.
Ik ben zelf ook introvert, ik ben al jaren bezig om communicatief sterker te worden, maar heb daar op eigenlijk alle vlakken in mijn leven wel profijt van. Ik zie het dus niet zozeer als proberen mensen te overtuigen dingen te gaan doen die ze niet zien zitten als wel mensen aansporen hun minder sterke kanten te ontwikkelen.
Ik vind dit een mooi geschreven stukje, een positieve manier van pushen. En voor mijzelf ook een belangrijk punt. Ik ben inmiddels zover dat ik in bijvoorbeeld sollicitatie gesprekken gewoon aangeef dat het een van mijn ontwikkelpunten is. De ene dag gaat het heel goed en de andere dag kruip ik het liefst in mijn eigen huid weg. Maar ik blijf mezelf wel steeds ontwikkelen, gelukkig heb ik nog de rest van mijn leven 
@darkchrystal: wat vervelend dat je er zo op veroordeeld wordt. Misschien kun je er eens in een select groepje over praten, met collega's waarmee je wel makkelijker praat. Het is maar een idee hoor, maar misschien creëert dat wat meer ruimte en begrip zodat je prettiger je werk kunt doen. 
@_Michelle_ : erg herkenbaar. Ik vind het ergens wel fijn om te lezen dat meerdere bokkers tegen dezelfde dingen aanlopen, geeft toch een steuntje in de rug ofzo haha.