Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-13 12:55

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-13 12:55

Ik wil ook zeker de kans geven, en niet over 17 jaar dat hij 18 is horen maar jij hebt hem verboden... maar dit is dan ook wel de laatste kans dat ik geef hoor. en inderdaad, wie weet komt er ooit een man in me leven die even goed voor jayden is alsof het zijn kind is.

**Geplaatst**: 17-06-13 13:07

Geplaatst: 17-06-13 13:07

Raponsje schreef:
Het beste voor een kind is om twee ouders te hebben.
Maar wat je nooit gehad hebt kun je ook niet missen.

Ik heb meerdere vriendinnen die hun vader niet kennen of kunnen herinneren en die zijn allemaal prima terecht gekomen en hebben nooit het idee gehad dat ze iets te kort gekomen zijn.

Een kind kan beter één ouder hebben die er voor 100% voor gaat dan een vader figuur wat geen zin heeft om ouder te zijn, afspraken niet na komt, ineens uit het oog verdwijnt en dan ineens weer in het leven van het kind komt.

Helemaal mee eens.

Ik ben zo'n kind. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan voordat ik geboren werd, mijn vader heeft mij ook nooit erkend. Mijn moeder heeft mijn vader altijd, tot grote ergernis van mij, met veel moeite in mijn leven betrokken. De afgelopen jaren werd het contact steeds slechter en eindelijk heb ik er zelf een punt achter kunnen zetten dit jaar. Voor mij een enorme opluchting.

Jouw zoontje is daar natuurlijk nog veel te jong voor maar probeer het niet te pushen. Ik weet uit ervaring dat, dat echt geen goede vader-kind relatie oplevert ( in mijn geval alleen maar frustratie en ruzies ).

Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb en ben meer dan goed terecht gekomen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-13 13:11

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-13 13:11

nyknke1 gefeliciteerd aller eerst! Ik zal mijn kind ook zeker niet pushen als ik merk dat hij t niks vind en geen band kan krijgen houdt t voor mijn part op. Heb ook gezegd tegen zijn vader, alles en alles alleen hangt af van hoe jayden reageert.

**Geplaatst**: 17-06-13 13:51

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst: 17-06-13 13:51

Daar zou ik het niet helemaal van af laten hangen. Want kinderen op die leeftijd kunnen eenkennig zijn. En wat ga je doen als Jayden na een weekend bij zijn vader niet terug wil naar jou? Hem ook zijn zin geven?

Een Oom van mijn heeft ook een dochter, uit een huwelijk dat strandde toen de dochter 4 jaar was. Hij hield regelmatig contact maar merkte dat de dochter zo ontzettend van slag was na een weekend bij hem (en niet terug wilde naar de moeder) dat hij het contact bewust verbroken heeft.
De dochter is nu in de twintig en arts en heeft onlangs het contact van haar kant weer hersteld. En toonde begrip voor de reactie van de vader om op dat moment het contact te verbreken, uit bescherming naar haar toe.

Als ik TV uitzendingen zie van mensen die op zoek zijn naar hun ouders, nadat zij of de ouder het contact bewust hebben verbroken, of die hun ouders nooit hebben gekend omdat ze zijn geadopteerd, dan zijn ze soms te laat en zijn de ouders overleden. Ik hoop voor Jayden dat dit zover niet gaat komen. Je kunt dit aandragen maar niet dwingen. Wat je wel kunt doen is even aan je ex doorgeven dat hij niet alleen op dit moment de jeugd van Jayden beschadigd door niets met hem te doen te willen hebben, maar ook dat - op het moment dat hij er wel klaar voor mocht zijn, het voor een van beiden te laat zou kunnen zijn.

We zijn allemaal mensen van de dag en niemand heeft enige kennis hoe lang hij nog mag leven. Vul dit leven zinvol in en ga geen mensen bewust pijn doen. Ook niet om daar een ander mee dwars te zitten.

**Geplaatst**: 17-06-13 17:59

Geplaatst: 17-06-13 17:59

Mioux schreef:
xSlvna: als hij mij niet meer wilt zien, prima, dat maakt mij niks uit. Maar hij heeft zijn zoon een half jaar, 1/3e van ze leven, niet gezien. Dus nu hem zo maar meegeven is absoluut geen optie en ga ik ook niet doen. Hij is zelf te onzeker ook om mijn zoon een dag alleen te hebben... hij weet verder niet de routine en regels en alles van hem en wil dus ook nog niet alleen met hem een dag door brengen.
In de toekomst zal dat misschien ook anders zijn als hij eenmaal weet hoe of wat, en mijn zoon ook toenadering zoekt bij hem.

Nee nee, daar doelde ik ook niet op, gewoon de vraag of hij het wel zou WILLEN, zo nee, houd het grof gezegd op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 14:17

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 14:17

Even een update...en een klein advies vraagje wat jullie zouden doen

Na enige tijd heeft de vader van mijn zoontje ingestemd om elke zaterdag 4 uurtjes (meer tijd had hij niet...) mijn zoontje op te komen zoeken. Dit is 6 keer goed gegaan... de 7e keer kwam hij niet en heb ik hem gesmst waar hij bleef en of hij nog kwam.. we zouden die dag ook een uitje hebben met ons zoontje want het was mooi weer...
hij kwam een uur later toch nog 2 uurtjes langs...
de 8e keer dat hij zou komen kwam hij helemaal niet... toen kwam er een telefoontje...van zijn baas. Waar hij was op maandag etc, wij uitgelegd dat we niks met hem van doen hebben. Wel de vraag nog van zijn baas "hoe is het met de kleine?" ja heel goed hoezo? speelt lekker en vrolijk ventje,... "nou zijn vader zei dat hij in t ziekenhuis zou liggen en niet goed ging met hem?" pardon? nou het gaat heel goed en ziekenhuis nee hoor? ..Dus dit sloeg even goed op me in... hoe kan hij dit nou weer doen en waar haalt die die waanzin vandaan.
Omdat de vader van mijn zoontje meerdere keren zich niet aan de afspraak heeft gehouden, elke keer niet komen of korter of te laat etc, heb ik besloten om via een advocaat dingen te regelen, De afspraak is morgen om 10:00 uur.

Nu heeft de vader laten weten ik ben verhuisd en zeg niet waar heen... ik heb contact gehad met zijn baas en zo ver hij weet is hij niet verhuist.

Is het mijn recht om de allimitatie hoger te eisen en bezoek recht te weigeren?

**Geplaatst**: 25-07-13 14:27

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst: 25-07-13 14:27

Ik heb geen idee waar je recht op hebt.

Maar een vader die niet uit zichzelf of met tegenzin het kind komt bezoeken en allerlei smoezen verzint zou ik niet bij mijn kind willen hebben. Dat heeft geen zin, want vroeg of laat komt hij gewoon niet meer opdagen en is je kind oud genoeg om wél door te hebben dan papa hem niet wil zien of "niet lief vind".

Zou persoonlijk dan liever gaan voor een single ouderschap en dan ook geen cent alimentatie hoeven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-07-13 14:35

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst door de TopicStarter : 25-07-13 14:35

Ik wil hem zowiezo zo ver mogelijk uit de buurt van mijn zoontje. Dit vooral voor mijn zoontje zelf, met inderdaad dat je op een gegeven moment krijgt "waar is papa? waarom komt papa niet?" ik heb daar geen zin in om hem zo telleurgesteld te zien...

Allimitatie staat los van t bezoek, en ik vind ook dat hij dat recht moet vervullen het is tenslotte ook zijn verantwoording dat in dat geval "zijn" zoontje dingen kan krijgen die hij nodig heeft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-09-13 13:18

Geplaatst door de TopicStarter : 19-09-13 13:18

Even een update...

Inmiddels is de brief naar de rechter over de allimitatie, dit omdat de vader van mijn zoontje totaal geen gehoor geeft of wil tekenen hiervoor, ook geen bezwaar is ingedient. Dit houdt in volgens mijn advocate dat ik dus een goede kans heb dat hij gewoon het bedrag wat gevraagd is in de brief ook moet gaan betalen.
De rechter heeft de brief nu en daar wachten we op, op de handtekening. Dan zou ik hem circa 4 oktober bij de advocaat binnenkrijgen en vanaf dan kan ik elke maand via het LBIO melden als hij niet betaald, dan betaald het LBIO aan mij uit, en die verhalen het op de vader.

De vader heeft sinds de laatste keer rond juli onze zoon niet meer gezien. Hij vraagt niet naar hem en betaald nog steeds niks per maand. Ik heb hem enkele foto's gestuurd en informatie hoe het nu gaat, het enige wat ik kreeg was "ik ben blij dat hij zo goed ontwikkeld". Dit was dus voor mij de laatste keer dat ik iets ga sturen omdat het nu maar van hem moet komen vind ik.

Heeft iemand ervaring hoe het zit met als hij geen interesse toont, geen bezoek wil aan zijn zoon en dergelijke hoe het zit met het bezoekrecht op zich? mag hij zich bijvoorbeeld in december melden omdat onze zoon dan jarig is en eisen dat hij erbij mag zijn na dan inmiddels 5 maanden onze zoon niet gezien te hebben?

**Geplaatst**: 19-09-13 16:43

Geplaatst: 19-09-13 16:43

Ik zou toch als ik jou was je eigen gevoel opzij zetten en als/wanneer hij wil hem toch langs te laten komen ( desnoods ga je dan zelf ff weg uit de kamer ofzo) maar wel op vaste dagen zodat daar niet veel gedoe over komt. Met bv de afspraak je belt de avond van te voren als je komt als je dan niks hoort kun je gewoon je eigen gang gaan.

Probeer ook echt op te letten dat je nooit wat negatief zegt over hem in het bijzijn van je kind.

Je kan de afspraken ergens op papier laten zetten ofzo? officieel?
als hij zich dan niet eraan houdt dat daar iets aan vast zit? ( dat jij er iig niet achteraan hoeft steeds)

Vroeg of laat gaat jou kind wel zich afvragen hoe dit zo komt helaas
en geloof me het is geen fijn gevoel als je vader geen moeite voor je doet
maar ik denk dat het wel scheelt dat jij iig wel moeite hebt gedaan/doet dan zal jou kind jou niks gaan verwijten later.

kort gezegd: hou je deur gewoon open voor hem hoelang het ook geleden is dat hij zijn kind zag en probeer zelf wat afstandelijk te blijven ( geen verwijten/discussie)

**Geplaatst**: 19-09-13 16:53

Geplaatst: 19-09-13 16:53

Ik ben 16, en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2/3 jaar oud was. Altijd samen met mijn moeder en zusje gewoond ( nu nog hoor ) en zag mijn vader soms 1 keer in het jaar. Hij betaalt ook geen alimentatie en mijn moeder betaalt alles al haar hele leven alleen. Ik spreek hem ook nooit, 1 keer in het half jaar stuurt hij een berichtje op facebook maar daar reageer ik niet meer op. Afgelopen jaar is mijn moeder heel ziek geworden en moest worden geopereerd, daardoor moest ik noodgedwongen 2 weken bij die man wonen en het kwam erop neer dat ik maar een last voor hem was. Hij wilde me ook niet naar school brengen dus 2 weken niet geweest en ook niet naar mijn bijrijdpaardje waar ik midden in de sneeuw 2 uur naar toe moest fietsen/lopen. Dus ik ben er heel blij om dat hij nooit naar me heeft omgekeken. Tuurlijk is het afentoe jammer en kan ik er heel boos om worden maar ik ben blij met mijn moeder en met mijn 'vader' hoef ik niks meer te maken hebben.

Misschien heb je hier iets aan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-09-13 09:54

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst door de TopicStarter : 20-09-13 09:54

mymy Vaste dagen wil hij niet omdat hij elke keer komt met smoesjes als ik heb geen tijd, geen geld geen dit geen dat... Hij is terugverhuist naar zijn moeder in emmen, dus is ook dik uur rijden dus zal hij zeker niet doen... Zelf uit de kamer weg is geen optie, hij heeft ze vader vanaf begin juli nu niet meer gezien en zijn vader heeft verder geen weet hoe of wat,ik verzorg en voed hem zelf op sinds hij 11 maanden circa was..
Afspraken op papier wil hij niet omdat hij er dan "vast" aan zit en niet weet van te voren of hij kan/tijd heeft om te komen.. Negatief zijn we nooit maar hij vraagt ook nooit naar "papa"..
Discussies start ik zowiezo niet meer en het proberen heb ik ook achterwegen gelaten als in kom je je kind nog opzoeken . Dit deed ik in het begin zeker wel maar hij heeft het nu al zo vaak laten afweten ook na afspraken dat hij zou komen kwam hij niet.

elenajuna Ben enigzins wel blij voor je dat je iedergeval je moeder hebt die altijd voor je zorgde. Ik krijg soms zelf het gevoel dat als me zoontje ouder is hij gaat vragen waar papa is, en waarom hij er nooit is of op bezoek komt. Daar ben ik het meest bang voor nu hij al richting de 2 jaar gaat... Ik weet dat mij niks te verwijten valt, maar ik gunde mijn zoon toch zeker wel 2 ouders(Samen of niet) die van hem houden en er voor hem zijn. Ik ben erg bang dat me zoontje toch een groot deel zal missen omdat een vader toch weer een soort leerrol speelt en voorbeeld is aangezien het beide "jongens" zijn...

Hoewel ik ook me zoontje alles gun en hoop dat ooit de vader weer bijdraait en ziet/in gaat zien wat hij mist,zal ik me zoon altijd voorop zetten en doen wat goed voor hem is. Op dit moment komt de vader er niet in tot de advocate klaar is met de allimitatie en de vader duidelijk kan bewijzen dat hij van de drank,drugs en zelfmoord neigingen af is. Dit omdat ik niet wil dat zijn woedeaanval op mijn zoon gaat richten bewust of onbewust.

**Geplaatst**: 20-09-13 20:09

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst: 20-09-13 20:09

Dan vrees ik voor je dat je kind nooit een vader aan hem zal hebben

verdrietig om te lezen hoe een man zo kan zijn.

Maar ik denk dat jij als moeder ook wel genoeg bent hoor

het scheelt al enorm dat jij niet negatief over hem praat ( dat doen veel ouders dus wel!)
Als hij naar school gaat komen die vragen wel denk ik ..
ik weet dan eigenlijk ook niet hoe je een kind dat uit kan leggen ? ik hoop voor je dat hij ooit zal bijdraaien... maar hij komt heel egoistisch over en als een kind haast.

**Geplaatst**: 20-09-13 20:26

Geplaatst: 20-09-13 20:26

Het klinkt in elk geval alsof hij een hele sterke verstandige moeder heeft en dat is al super!
Verder heeft je ventje veel meer aan een leuke oom of huisvriend dan een vader als deze, ook een opa kan een goed mannelijk rolmodel zijn dus staar je daar alstjeblieft niet blind op.

**Geplaatst**: 20-09-13 23:00

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst: 20-09-13 23:00

Ik hoop voor je dat je ooit financiele steun van hem gaat krijgen, maar daar zou ik nou echt geen rekening mee houden.
Als je echt het vermoeden hebt dat het een labiel figuur is, zou ik mijn kind nieteens bij hem in de buurt willen hebben. Als hij gaat dreigen met zelfmoord, dan zou hij zomaar geschift genoeg kunnen zijn om mijn kind in een dergelijke bui mee te kunnen nemen. No way dat ik mijn kind daaraan bloot zou stellen. Ik zou hem heel ver weg van mijn kind willen hebben, geen omgangsregeling en kind ook niet meer zien. Heel sneu voor je zoon maar hij zal niet weten wat hij mist. En misschien loop je ooit nog een man tegen het lijf die een vader kan zijn voor je zoon. De biologische vader heeft daar zo te zien de ballen niet voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-09-13 13:23

Re: Het is toch lastig...

Geplaatst door de TopicStarter : 23-09-13 13:23

@mymy ik vrees dat vaak ook en alhoewel ik hem dat wel gun, dan liever ooit in de toekomst als ik een nieuwe vriend heb, als de werkelijke vader van me zoontje...Egoistisch is hij zeker, dat is hij altijd al geweest..

@zonnebloem18 Een leuke oom heeft hij zeker! hij is helemaal gek met mijn broer en die kan niet wachten tot hij echt kan voetballen met hem haha! Opa is helaas er niet meer, die is vorig jaar juli overleden maar nog kijkt me zoontje vaak naar de foto, en altijd roept hij "opa!!!!" erg lief..

@cassidy op zich gaat het me niet om het geld, maar vooral om dat hij ook verantwoording draagt, een kind maken is 1 maar er dan bij weglopen en doen alsof het niks is vind ik niet normaal, daarom wil ik ook dat hij ook gewoon betaald. Gaat mij meer om principe's als t geld zelf.. Hij heeft mij gezegd dat hij een zelfmoord poging heeft gedaan vlak voor hij terug ging naar zijn moeder in emmen.. Of dit waar is geen idee, ik geloof vrij weinig van alles wat hij zegt omdat hij al te vaak gelogen heeft over zijn zoon zo goed mogelijk op te voeden en er voor hem te zijn etc dat ik dit ook niet erg geloofwaardig vind. Gelukkig woont hij zeker een 1,5 uur hiervandaan, dus zie ik hem niet 1 2 3 komen, al ben ik bang dat als me zoontje 2 word hij denkt toch welkom te zijn en dat is hij niet. Of ik de omgang mag weigeren weet ik niet, maar ik denk als ik dit aanvraag ik zeker wel sterk sta gezien zijn psychische achtergrond en omdat hij geen interesse toont in zijn zoon op welk vlak dan ook.

Op dit moment wacht ik met smart op de goedkeuring van de rechter dat hij moet gaan betalen. Voor hem lijkt het allemaal een spelletje, maar ik vind een kind geen spel dus ik zet door.

Nomineer dit bericht ×