Afscheid nemen; Hoe doe je dat? Update blz 3.
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- lovemyhorse1
- Berichten: 489
- Geregistreerd: 17-11-10
- Woonplaats: Aan de goeie kant van het water!!!
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 03-04-12 08:07
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en de tijd die nog zal komen.
Ik heb 2 weken geleden ook afscheid moeten nemen van een vrouw die ik al 25 jaar ken.
Zij heeft mij op zien groeien van een 12 jarig meisje naar de persoon die ik nu ben.
Ik heb daar mn paardje staan dus ik kwam er dagelijks over de vloer.
Ze is 5 jaar geleden begonnen met dementeren en de laatste 4 maanden is ze heel erg snel bergafwaarts gegaan.
2 maanden geleden heb ik ze intensief verzorgd met behulp van de familie en de thuiszorg.
Ik gaf ze eten,zette ze op de po enz.
De laatste 2 weken voor haar sterven lag ze alleen maar op bed.
Ze sliep heel erg veel.
Elke keer als ik er was dan zei ik dat ik wilde dat ze de volgende keer als ik kwam er nog moest zijn.
Dat we samen naar buiten zouden gaan als het mooi weer was.
Helaas is ze 2 weken geleden overleden in het bijzijn van de familie.
Ze was gewoon op.
Ik heb wel heel bewust tegen haar gezegd hoe speciaal ze is voor mij en alles wat ik nu weet aan haar te danken heb.
De laatste keer dat ik ze nog levend heb gezien had ik mijn kids bij(3 en 5 jaar)
De thuiszorg pakte mijn dochter op en maakte haar wakker.
De thuiszorg zei dat mijn dochter er was en ze opende haar ogen.
Ze begon wat te brabbelen tegen mijn dochter en gaf haar een hand.
Echt ik huilde van blijdschap dat ze dat deed.
Ik heb het op dit moment nog heel erg moeilijk ermee maar het geeft mij wel rust dat ze nu niet meer hoeft te vechten.
Wat ik wel heb gedaan en dat is misschien heel erg stom.
Ik heb een brief aan haar geschreven met alles wat ik kwijt wilde.
Deze brief hebben de familie-leden aan haar voor gelezen toen ze gestorven was.
Het leek net alsof er een rust over haar heen ging toen ze die hadden voorgelezen.
Die brief is mee in de kist gegaan en mee begraven.
Lotus nogmaals heel veel sterkte en als je behoefte hebt aan een luisterend oor dan mag je me pb-en.
- bobolien
- Berichten: 766
- Geregistreerd: 25-11-08
- Woonplaats: soest
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 11:01
in deze moeilijke emotionele situatie
- K_im
- Berichten: 3958
- Geregistreerd: 30-12-06
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 11:28
- HorseRunner
-
- Berichten: 465
- Geregistreerd: 19-03-06
- Woonplaats: Papendrecht
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 12:07
- Rumpleteaser
-
- Berichten: 5610
- Geregistreerd: 04-09-09
- Woonplaats: Randstad
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 13:17
- vuurneon
- Berichten: 50066
- Geregistreerd: 17-10-03
Geplaatst: 04-04-12 13:23
Bij leven afscheid nemen heeft mij veel rust gegeven; een gevoel van 'het is goed zo'. (vooral na de crematie, toen de rust weer terug was). Ik ben erg dankbaar dat ik die kans heb gekregen en ook heb aangegrepen.
Hoewel ik voor die tijd echt ontzettend spannend, eng en stik zenuwachtig was. Toen ik er eenmaal was en aan het bed stond kwam er rust en ook verdriet, o wat heb ik gehuild daar... Gewoon het idee alleen al
Maar toen ik wegliep kwam echt de acceptatie (voor die tijd had ik telkens het gevoel van ga nou door met behandelen!! Ze mag niet dood! Maar dat verdween.... Al was het wachten op de echte dood (paar dagen later) best lang nog. Blijft een gek idee...)Ik hoop dat je er toch een 'goed' gevoel aan hebt overgehouden dat je nu echt bij het leven afscheid kunt nemen.
Sterke ook met het verwerken, met het wachten tot de dood en ook met de rouw periode.... T is een zware tijd.
(ik heb ervoor gekozen om mijn oma niet meer te zien dood, heb het beeld van het leven vastgehouden. Scheelde maar een paar dagen)
- grassie
-
- Berichten: 4856
- Geregistreerd: 13-12-01
Geplaatst: 04-04-12 17:02
Jou verhaal, dat van Zwartwitje en van ongetwijfeld nog vele anderen zijn pijnlijk herkenbaar.
Mijn vader (57 jaar oud) is ongeneselijk ziek, uitgezaaide kanker. Hoe lang hij nog heeft weet ik niet. Ze behandelen nog wel, maar hij is inmiddels in een rolstoel beland doordat uitzaaiingen zijn zenuwbanen beknellen. Mijn stoere papa, ik zie hem steeds afhankelijker worden en steeds zieker en het maakt me helemaal gek. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan, het is voor mijn gevoel te vroeg om al afscheid te nemen en dat wil ik ook helemaal niet! Maar van de andere kant ben ik het al constant aan het doen.
Afscheid nemen van het 'samen door de stad lopen', afscheid nemen van het idee dat hij mijn toekomstige kinderen zal zien opgroeien, afscheid van mijn allerbeste adviseur omdat hij door alle pijnstillers warrig wordt en geen energie heeft..Er zijn steeds weer dingen waar ik ineens van denk 'oliebol, dit is er niet meer en het komt er ook niet meer'.
En ondertussen toch proberen het gewone leven te blijven leven inclusief samenwonen, afstuderen, een nieuwe baan, een relatief nieuwe stad in mijn geval. En te genieten van de tijd die er samen nog is.
Ik probeer het net zo mooi en positief te zien als Zwartwitje beschrijft, maar kan toch niet ontkennen dat ik het zo vreselijk zwaar vind. Soms is het huilen en soms is het gelukkig ook nog lachen. Ik vind de onzekerheid zo moeilijk, je kunt je nergens op instellen.
Ik denk er wel eens over om op zoek te gaan naar lotgenoten, maar ben ook bang dat het dan alleen maar zo'n 'sip gedoe' wordt. Maar het kan ook super fijn zijn natuurlijk.
Ach er is ook geen goed of fout in dit soort dingen, als we ons gevoel maar volgen. Heel veel sterkte allemaal!
- Lotus83
-
- Berichten: 5918
- Geregistreerd: 02-10-09
- Woonplaats: Naarden
Geplaatst door de TopicStarter : 04-04-12 20:38
dat doet me goed
Het is raar hoe ik me nu voel....
Om te beginnen gisteren..., ik was bij mijn paard geweest en zat op de brommer naar huis, op de automatische piloot reed ik dat stuk, zoals elke dag.
In eens leek het (terwijl ik op de brommer zat) alsof iemand me bij mijn keel greep..
een soort angst overviel me en zag ik alleen nog maar mijn stiefvader in zijn bed met de arts ernaast, ik zag letterlijk de euthenasie al gebeuren...
Vervolgens wordt ik vanmorgen min of meer mijn bed uitgebeld en hoor ik dat het volgende week zal plaatsvinden...
Ik heb vreselijk veel gehuild, tot ik bij hem was vandaag
ik heb de rest van de dag geen traan meer gelaten en voel me (op dit moment) heel erg rustig.
Alsof ik het heb gevoeld...
@grassie; wat betreft lotgenoten. ik ben inmiddels in een verder stadium als jij maar je hebt wel een lotgenoot gevonden, mijn pb staat open
@vuurneon, ik herken heel veel in wat je zegt... vooral in het niet dood mogen gaan, dat is dat stuk acceptatie wat vreselijk moelijk is. Vanmorgen had ik dat nog heel sterk, tot ik bij hem was vanmiddag, toen dacht ik: het is tijd
Het wachten is inderdaad erg moeilijk
het is fijn (voor zover dat kan) om bij leven afscheid te kunnen nemen...
veel mensen hebben die kans niet.....
- Anoniem
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 20:54
Mijn vader stierf plotseling, het ene moment was hij nog aan het bridgen, het andere moment viel hij neer en een half uur later was hij dood. Dit heb ik heel moeilijk kunnen accepteren, juist omdat hij voor mij nog zo'n actieve man was.
Mijn moeder werd zwaar dement, daar heb ik twee keer afscheid van moeten nemen. Dat maakte wel dat ik mijn vaders dood meer acceptabel vond. Hij heeft niet hoeven te leiden. Na twee jaar dementie is mijn moeder een moeilijke dood gestorven, vijf dagen lijden, en geloof me in die twee jaar heb ik echt voor mijn moeder gehoopt dat ze mocht gaan, alleen niet op deze manier, wel zoals mijn vader.
Wat ik wil zeggen, alles is voor iedereen anders. Ook wordt jouw verwerking en gedachte over het hele proces met je stiefvader een stappenplan. Er komt een moment dat ook jij vraagt of hij alsjeblieft mag gaan. Niet omdat je van hem af wilt, maar omdat je hem dit lijden wilt besparen.
Denk er niet te veel over na, doe wat je hart je ingeeft en probeer bewust te genieten van wat je nu hebt. Sterkte
- Anoniem
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 04-04-12 20:57
- Rumpleteaser
-
- Berichten: 5610
- Geregistreerd: 04-09-09
- Woonplaats: Randstad
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 16:09
Heel veel sterkte de komende tijd...
- Anoniem
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 16:11
Heel veel sterkte de komende tijd. - Kimm1990
- Berichten: 169
- Geregistreerd: 30-06-08
- Woonplaats: Lepelstraat
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 16:22
- mariposa
-
- Berichten: 565
- Geregistreerd: 03-07-08
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 16:27
- bobolien
- Berichten: 766
- Geregistreerd: 25-11-08
- Woonplaats: soest
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 17:00
heel veel sterkte
zo zie je als het lichaam niet meer kan stopt het ergens......
hoe moeilijk en hard het is
heel veel sterkte de komende moeilijke periode
- different1
- Berichten: 4103
- Geregistreerd: 12-10-10
Re: Afscheid nemen; Hoe doe je dat?
Geplaatst: 05-04-12 17:47
Ik hoop dat je de afgelopen tijd nog hebt kunnen genieten van je stiefvader, en dat dit topic je steun heeft gegeven.
Bijzonder vind ik wel, dat je stiefvader uiteindelijk toch "plotseling" is overleden.
Alsof hij niet wilde dat jullie moesten gaan zitten wachten op zijn dood, althans, zo zie/voel ik het een beetje.
Ook van deze kant heel veel sterkte gewenst, ook voor je moeder!!!