Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-08-11 21:45

Geplaatst door de TopicStarter : 07-08-11 21:45

@ DaisNBenj: ik wil niet elke dag naar huis hoeven, dus de hond elke dag zien als ik hem bij mijn ouders laat, is uitgesloten. Verder geef ik heel veel om mijn ouders, anders had ik ze allang gezegd dat ik de hond gewoon meenam. Ik zie ook dat het (in ieder geval gedeeltelijk) bezorgdheid is.

@ Marchador: wat voor de hond het beste is, is lastig te zeggen.. Ik denk dat hij in beide gevallen niets tekort zou komen.

**Geplaatst**: 07-08-11 21:45

Geplaatst: 07-08-11 21:45

BraveSpots schreef:
DaisNBenj schreef:
Een beetje inlevingsvermogen en empathie mag je gerust hebben hoor!?

In de vorm van haar geliefde hond achter te laten? Leuk.

Of toch niet.

Beest verhuist niet naar de andere kant van de wereld. Als het dier bij haar ouders is dan kan ze het dier toch alsnog elke dag zien! Ik zou daar écht geen familieruzie voor op het spel zetten.

Gewoon eerst even zo laten en als de verhuizing rond is nog maar eens over hebben. Dan hebben ze in ieder geval al wat los gelaten en als TS zegt dat ze het alleen waarschijnlijk toch niet kunnen handelen kan er ook makkelijker over gesproken worden.

Los laten gaat in stappen daar is tijd voor nodig en om dat op het spit te drijven voor een hond.. Nee, en zeker niet als je het dier nog steeds elke dag kunt zien en mee kunt wandelen als je zou willen. Editje, ook tijdens gewone wandeligen zie je de hond vaak genoeg. Als ik alleen al zie hoe vaak ik de buurhonden zie dan zal TS haar hondje ook wel bijna dagelijks voorbij zien komen.

Laatst bijgewerkt door Thats_Me op 07-08-11 21:47, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-08-11 21:46

Geplaatst: 07-08-11 21:46

Dais, dat zegt TS zelf dat haar vriend er beter mee omkan etc

Ehh honden hechten hun niet zozeer aan plaatsen, meer aan mensen. Groepsdieren ?
Katten zijn eerder plaatsgehecht, solitair eerder

Tuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar om elke keer van gezin en plaats te veranderen moet echt verschrikkelijk irritant zijn.
Mijn mening!

**Geplaatst**: 07-08-11 21:49

Geplaatst: 07-08-11 21:49

BraveSpots schreef:
Natuurlijk. Een beetje mens kan daar gewoon stabiel mee omgaan hoor. Het lege-nest syndroom is geen echte ziekte als dat niet duidelijk was.

Geloof mij, dat wist ik ook wel. Bovendien vraag ik ook niet om hier verantwoording af te leggen over je 'job' tov mij.
Heb ik absoluut geen behoefte aan. Vind wel dat je kortzichtig reageert.
Ze zullen vast wel door die tijd komen. Maar als dochter zijnde, als je 21 jaar alles van je ouders hebt gekregen, en ze
bovendien je hebben opgevoed tot een volwassen meid, mag je ze best iets gunnen.
Ik kan me voorstellen dat het hard is als je kind het huis uitgaat, en de hond.
Een band met een dier is idd iets wat niet meetbaar is, maar voelbaar. Hier zitten beide partijen met 1 hond dat hun beide
zo lief is. Wie ben je zelf dan om de hond gewoon weg te nemen uit het huis waar hij tenslotte altijd is geweest

.
Ach het is een eindeloze discussie, met ieder zijn eigen mening. Prima toch... We hoeven het daarom niet eens te zijn.

**Geplaatst**: 07-08-11 21:51

Geplaatst: 07-08-11 21:51

Ik vind je wel heel hard overkomen BraveSpots... Ik kan mij heel goed in TS verplaatsen, ik had het er zelf ook moeilijk mee toen ik het huis uit ging, omdat ik zag dat vooral mijn moeder het er moeilijk mee had. Ik kan me heel goed voorstellen dat je rekening mee elkaars gevoelens probeert te houden, vooral als de sfeer al zo gespannen is. Een hond is niet van 1 persoon, als de hond in een gezin is opgegroeid, is een hond een onderdeel van het gezin, dat is dan zijn roedel en nu moeten ze gaan kijken waar hij het beste op zijn plaats is. Ik vind het super goed dat de TS probeert om de juiste beslissing te maken, waar iedereen zich goed bij kan voelen!

**Geplaatst**: 07-08-11 21:51

Geplaatst: 07-08-11 21:51

Hier dezelfde situatie wbt de hond, maar nooit afspraken gemaakt voordien.
Wat wij nu doen is dat de hond ieder weekeind en al mijn vrije dagen bij mij is, en alle andere dagen bij mijn ouders. Het geeft soms wat gezeul

maar dan heb je ook wat. We kunnen haar allemaal niet missen, en allemaal niet alle dagen hebben en ook geen vaste dagen dus dit is voor onze situatie ideaal

**Geplaatst**: 07-08-11 21:56

Geplaatst: 07-08-11 21:56

Ik ben heel empatisch, maar niet als het op mijn hond aankomt. Dan heeft iedereen even pech gehad.

Ik vind het dan ook geen ruilmiddel voor de lieve vrede, of een drukmiddel om je kind te controleren. En zou niet tolereren dat ze zo word gebruikt ook.

Een ouder zou de zelfstandigheid van hun kind moeten aanmoedigen etc en alles wat je in een goede opvoeding doet.
Dat haar ouders van het padje zijn door haar verhuis is heel erg, maar niet de fout van hun duchter, integendeel. Zij hoort dan ook niet de dupe te zijn van hun probleem. Of een naar een oplossing zoeken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-08-11 21:57

Geplaatst door de TopicStarter : 07-08-11 21:57

@ knabbelgirl: als dat bij ons ook op die manier zou kunnen gaan, zou dat fantastisch zijn. Maar helaas...

**Geplaatst**: 07-08-11 22:00

Geplaatst: 07-08-11 22:00

Zoiets heet samenleven en het beste ervan maken BraveSpots, ik had meer (begrip/inlevingsvermogen) verwacht van iemand in het verpleegkundig cirquit

@Sonja: En als je nou eerst gewoon eens met 1 of 2 dagen verspreid over de week begint (ma en do bijv). Zo ben ik begonnen, zodat ze zagen dat het goed ging, de hond niet minder werd, ik niet minder werd en het oke was. Vanaf toen zijn we gewoon uit gaan bouwen

het is moeilijk die 1e stap, zowel voor jou als voor hun dus ze klampen alles aan om je vaker thuis te krijgen en om iets te houden wat ze aan jou doet denken

**Geplaatst**: 07-08-11 22:02

Geplaatst: 07-08-11 22:02

Sonja89 schreef:
@ DaisNBenj: ik wil niet elke dag naar huis hoeven, dus de hond elke dag zien als ik hem bij mijn ouders laat, is uitgesloten. Verder geef ik heel veel om mijn ouders, anders had ik ze allang gezegd dat ik de hond gewoon meenam. Ik zie ook dat het (in ieder geval gedeeltelijk) bezorgdheid is.

@ Marchador: wat voor de hond het beste is, is lastig te zeggen.. Ik denk dat hij in beide gevallen niets tekort zou komen.

Hoe oud is de hond of heb ik daar overheen gelezen?

**Geplaatst**: 07-08-11 22:03

Geplaatst: 07-08-11 22:03

BraveSpots schreef:
Ik ben heel empatisch, maar niet als het op mijn hond aankomt. Dan heeft iedereen even pech gehad.

Ik vind het dan ook geen ruilmiddel voor de lieve vrede, of een drukmiddel om je kind te controleren. En zou niet tolereren dat ze zo word gebruikt ook.

Een ouder zou de zelfstandigheid van hun kind moeten aanmoedigen etc en alles wat je in een goede opvoeding doet.
Dat haar ouders van het padje zijn door haar verhuis is heel erg, maar niet de fout van hun duchter, integendeel. Zij hoort dan ook niet de dupe te zijn van hun probleem. Of een naar een oplossing zoeken.

Ben het ermee eens maar:
Er is niks mis met samen naar een oplossing te zoeken. Moeder en vader zullen vast ook druk nadenken over hoe ze het willen oplossen.
Maar zij zijn ook volledig gewend aan het leven in huis met de hond. Zullen savonds altijd de wandeling hebben gedaan met de hond.
Zoiets heet routine, geeft een veilig en voldaan gevoel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-08-11 22:03

Geplaatst door de TopicStarter : 07-08-11 22:03

@ knabbelgirl: misschien kan ik dat in de loop der tijd eens voorstellen, voorlopig willen mijn ouders daar absoluut niets van weten.

@ Marchador: de hond is bijna 3 jaar

**Geplaatst**: 07-08-11 22:10

Geplaatst: 07-08-11 22:10

ik zal zeker niet de hond van hot naar her slingeren.
ik zal kijken naar wie de hond het meeste trekt vaak hebben honden en zeker sharpei`s /stafffords / rotweilers / jachthonden 1 ''baas'' persoon waar ze helemaal gek/zot van zijn.
ook ken er dus spanning voor het beestje ontstaan en dan kan dat vervelende gevolgen hebben oa haar uit val , agressie , diepressie , jaloezie. (had ik namelijk ook bij mij bennersenner) en eigelijk ook de zelfde situatie mijn ouders (grootendeels moeder)
konden mij niet meer met rust laten 3 x per dag belde ze op om te vragen hoe het was en had dus eigelijk nog geen rust
tot zelfs belde ze me rond 10e op om te zorgen dat ik wel op tijd naar bed ging. (verschrikkelijk)
ik heb dus het contact voor een tijdje verbroken was het zo beu had even goed mijn zegje gedaan en nu ze het inziet gaat het super..
inmiddels zelfs zwanger van de zelfde vriend die ze eigelijk niet zag zitten en moet zeggen het gaat allemaal erg leuk nou,

heb igg wel m`n hond bij hun achter gelaten omdat ik en vriendlief beide 40 uur werkte en dus heb ik er voor gekozen dat hij toch beter af was bij hun, wel ging ik regelmatig een dagje naar het bos met hem en daardoor was hij helemaal zot geworden omdat hij al wist als ik kwam dat hhij mee mocht op avondtuur...

dus bij deze raad ik het wel af om dus niet de hond steeds te verplaatsen, ook heb jij dan iets meer rust en het gevoel dat je er nu ook zelf voor staat ''samen woon''

igg veel succes!

**Geplaatst**: 07-08-11 22:13

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 07-08-11 22:13

Ik zou d'r ook niet steeds van huis laten veranderen, denk niet dat 't goed is voor 't beestje, Ik begrijp je ook heelgoed, gelukkig zal ik nooit in deze situatie komen, ik ben degene die 't meeste met mijn hond doet, dus hij gaat met mij mee. :))

**Geplaatst**: 07-08-11 22:52

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 07-08-11 22:52

Hele lastige situatie. Ik denk niet dat je zomaar even een andere hond kan kopen. Zo gaat het niet.
Het is al heel goed dat TS een goede beslissing probeert te zoeken en niet zomaar zegt ik neem hem mee.

Ik denk ook idd zoals iemand voor mij al zei. Dit even over de hond moet laten rusten en even wachten tot het hechtise gedeelte van de verhuizing voor bij is.
Overigens zou ik een eigen leven op bouwen met me vriend niet kunnen in de zelfde straat/dorp als mijn ouders of ouders van me vriend, schoonouders dus. Maar daar is iedereen anders is en dat respecteer ik ook

Blijft lastig..

**Geplaatst**: 07-08-11 23:03

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 07-08-11 23:03

Toen ik uit huis ging was de relatie die ik had met mijn ouders niet bepaald heel ideaal te noemen, juist omdat we elkaar constant op de lip zaten. Ik moet er nu ook niet aan denken om elke dag naar mijn ouders te moeten, soms ben ik er een paar keer per week, andere keer weer een hele week niet.

Mijn ouders hebben ook een hond, was echt gek met dat diertje zowel mijn vader als ik hebben een hele hechte band met die hond. Die hond betekent echt alles voor me, toch wist ik dat ik haar niet mee kon nemen. Mijn vader is net zo gek met die hond als ik, ook mijn moeder en mijn broertje kunnen zich een leven zonder die hond niet goed voorstellen. En dat is niet zo gek natuurlijk, toen ik uit huis ging (wel andere kant van het dorp) kan ik zo vaak langskomen als ik wil. Kan dus ook de hond zo vaak zien als ik wil, in het begin was dit vaak maar met de tijd verandert dat.

Ik had ook gedacht die hond betekent zoveel voor me, een andere hond vervangt dat niet. En dat klopt, maar toch kan ik ook niet helemaal zonder diertjes om me heen. Heb dan wel m'n paardje, maar miste toch ook echt een hond in de buurt. Het liefst had ik die hond natuurlijk maar dat was gewoon geen optie. Ik heb heel vaak met die hond gelopen, ookal was ze al uitgelaten ging gewoon nog eens een wandeling met haar maken. Even lekker spelen en doen, miste wel heel erg dat ze niet meer bij mij sliep en het deed me zeer dat ze nu bij mijn broertje op de kamer sliep. Daar in tegen miste ik in mijn eigen huis ook echt een maatje die er voor je is wanneer je thuis komt etc. etc. Dus al heel snel (na een maand eigenlijk) kwam er een andere hond in huis, en ik moet zeggen ben net zo gek met die nieuwe hond als met de hond van mijn ouders ze spelen ook heel vaak samen en die van mij gaat regelmatig mee naar mijn ouders. Maar elkaar vervangen doen ze nooit.

Ik zou zeggen, je gaat op de hoek van de straat wonen? Dus eigenlijk echt heel dicht bij huis.. is het geen optie om de hond inderdaad bij je ouders te laten? Haar eens lekker op te halen voor een wandeling (evt. samen met een nieuwe hond) wanneer je daar zin in hebt. Je kunt gewoon langs gaan om met haar te spelen etc. mocht je dat willen? Dat lijkt me toch allemaal geen probleem? Tussen mij en mijn ouders was de klik echt niet goed, echt elke dag flinke ruzzie maar na ik uit huis ging was ik meer dan welkom altijd. Je kan je daar echt over verbazen.

**Geplaatst**: 07-08-11 23:16

Geplaatst: 07-08-11 23:16

Officieel is de hond van jou. Jij betaalt al zijn hele leven bij jullie de helft van de kosten. Als jouw ouders zo moeilijk doen, vind ik dat ze je tegemoet moeten komen in de kosten en dan zou ik van dat geld gewoon een andere hond aanschaffen. Hier heb je de hond!

Mijn eigen hondje was 2 toen ik met veel problemen mijn ouderlijk huis verliet en natuurlijk nam ik mijn hundje mee! Ik heb er heel wat dreigementen om gehad, maar ik ben de officiële eigenaar. Ze heeft een stamboom en die staat volledig op mijn naam. Dus ze hadden geen poot om op te staan.
Als je kijkt naar de regels, heb je alle recht om te zeggen: "Ik neem mijn hond mee, en ga in het asiel maar een andere halen."
Mijn ouders zijn er overheen gegroeid uiteindelijk en hebben zelf een andere hond gekocht.

Co-ouderschap voor een hond, hoe verzinnen ze het! :')

Belachelijk!

**Geplaatst**: 08-08-11 09:18

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 08-08-11 09:18

Toen ik 18 jaar was en thuis woonde heb ik een cocker spaniel gekocht.
Na een jaar ging ik op kamers wonen en heb ik mijn hond bij mijn moeder gelaten.
Na een jaar was ik weer thuis.
Op mijn 22ste ben ik gaan samenwonen en heb mijn hond meegenomen.
Vanwege werk bracht ik hem 2x per week naar mijn moeder.

Hoeveel werken jij en je vriend?
Kunnen jullie de hond overdag zelf uitlaten?

**Geplaatst**: 08-08-11 09:21

Geplaatst: 08-08-11 09:21

Als ik het huis uitga neem ik mijn hond mee en misschien de windhond ook wel

Bij vakantie/ oppasproblemen neemt mijn moeder dan de zorg voor honden over

**Geplaatst**: 08-08-11 09:28

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 08-08-11 09:28

Als ik het huis uitga, gaat de hond gewoon met mij mee.
Hond staat op mijn naam, dus ik ben verantwoordelijk.
Zou hem ook helemaal niet kunnen missen.

Hem om de week nemen, vind ik geen goed idee. Lijkt me dat de hond daar erg verward door raakt.
Maar is natuurlijk eigen keuze.
Lijkt me wel dat je ouders er zo moeilijk over doen, omdat het tegen hun zin is, dat je het huis uit gaat.
Ik zou gewoon doorbijten en de hond meenemen. Als de hond je zo dicht aan het hart ligt, dan moet je er voor vechten ook.
Zeker aangezien je zegt, dat je ouders de zorg van de hond niet helemaal op zich kunnen nemen...

**Geplaatst**: 08-08-11 09:28

Geplaatst: 08-08-11 09:28

Oei lastig dit! Toen ik ging samenwonen gingen wij in Eindhoven wonen en mijn ouders woonden in Geldrop. Ik had een Duitse Herder, maar studeerde nog. Ik vond dat ik het het dier niet aan kon doen dat ie hele dagen alleen thuis zat. Dus wij hadden idd co-ouderschap. Op vrijdagavond bracht mijn vader hem naar ons toe en op zondagavond ging hij weer naar hun toe. Dus ik had hem de weekenden. Later verhuisden we naar vlakbij mijn ouders en heb ik hem wat vaker door de weeks naar mij toe gehaald (klaar met studie, werk wilde niet zo lukken voor mij) En zo is dat gebleven tot hij 12 was en echt op en we hem hebben moeten laten gaan. Daarin, ook al vonden ze het moeilijk, hebben zij mijn gevoel geaccepteerd en heb ik hem bij mij thuis laten inslapen, zonder dat mijn ouders of wie dan ook erbij was. Alleen de DA waar ik toen in de leer was voor DA-assistente.

In jouw situatie begrijp ik dat er meer speelt. Mijn relatie met mijn ouders was gewoon OK en we konden alles goed bepraten. Ik hoop dat je eruit gaat komen TS!!

Edit: Onze herder had er geen enkele moeite mee om een weekend-hond te zijn. Wel de eerste paar weken natuurlijk, maar dat kwam OOK omdat ik was gaan samenwonen en mijn vriend (nu man

) geen honden gewend was. En dus niet zo consequent was enzo. Dus daardoor had ik wat leiderschapsprobleempjes. Na enkele weken en 1 keer een flink uur "grondwerk" (letterlijk af en toe

) met de hond was dat ook verholpen.

**Geplaatst**: 08-08-11 09:33

Geplaatst: 08-08-11 09:33

Dit is een lastige situatie zeg ... Waar denk je dat je hond gelukkiger van wordt !!
Misschien is het een idee om hem dus bij je ouders te laten en af en toe op te halen voor een wandeling of knuffel ..
Ik heb mijn hond bij mijn ex gelaten ( hoe moeilijk het ook was ) omdat ik wist dat hij ongelukkig zou worden als hij bij haar hond weg zou gaan.
Hij was zo gehecht aan zijn vriendje.

Ik haalde hem gewoon af en toe op en lekker een stuk te lopen en te spelen ..
nou gingen wij ook wel onder goede omstandigheden uit elkaar en zijn we nog ' vrienden'

**Geplaatst**: 08-08-11 09:35

Geplaatst: 08-08-11 09:35

Pfoe wat een moeilijke keuze! Als het er echt op aan kwam ging ik in ieder geval voor mijn hond!

**Geplaatst**: 08-08-11 09:38

Geplaatst: 08-08-11 09:38

TS, ten eerste wil ik je een compliment maken over de manier waarop je hiermee bezig bent. Je bent duidelijk op zoek naar een constructieve oplossing.

Mijn advies zou zijn de hond bij je ouders te laten en zelf een begin te maken met jouw eigen leven met jouw partner op te bouwen. Het is jammer dat je daarbij je hond zal missen maar het geeft je wel meer ruimte (dus tijd) om aan je eigen bestaan te bouwen.

Maak daarbij de afspraak met je ouders dat je als ze de hond niet aankunnen of hulp of oppas nodig hebben, uiteraard altijd bij jou kunnen aankloppen, waarbij jij natuurlijk altijd nog nee kunt zeggen als het jou niet uitkomt.

Geef je ouders, en jezelf, de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen. Het is voor alle partijen lastig om hun eigen ritme weer te vinden en loslaten is een rouwproces.

**Geplaatst**: 08-08-11 10:02

Re: Uit huis, waar blijft de hond?

Geplaatst: 08-08-11 10:02

Lastig hoor, mijn vriend heeft ook een hond inmiddels al 12, hij heeft toentertijd toen hij bij zijn ouders wonen in overleg de hond als pup gekocht.
Hij was toen 19, toen hij op zijn 23ste uit huis ging naar een flatje was het niet eerlijk om de hond daar mee naar toe te slepen, dus spraken ze af dat de hond bij de ouders zou blijven en mijn vriend de hond 's avonds uit ging laten.
Dat werkte eerst prima tot hij een vriendin kreeg die dit allemaal maar onzin vond.
Uiteindelijk na 4 jaar moest hij noodgedwongen weer thuis gaan wonen en werd hij weer hoofdbaas.
Inmiddels zijn mijn vriend en ik 2 maanden geleden gaan samenwonen en ga je niet meer slepen met een hond die ergens al 12 jaar woont en gewend is.
Hij heeft daar een heerlijk leven, veel beter als dat hij het hier zou hebben, maar het blijft vervelend om je hond te moeten missen.

@Sonja heel vervelend dat je ouders zoveel moeite hebben met het feit dat jij uit huis gaat maar het is jou hond.
Het zijn je ouders het gaat uiteindelijk echt wel goed komen als je daar voor kiest.
Dat je zo dicht bij bent gaan wonen is misschien niet zo praktisch want daardoor zullen je ouders je alleen maar moeilijk los kunnen laten.
Kan je niet afspreken dat je ouders de hond uit mogen laten als jij en je vriend aan het werk/naar school zijn of zijn ze daar op dit moment te onredelijk voor?

Nomineer dit bericht ×