Die zeven weken hoeven niks te zeggen, dat is vaak het maximum. Het ligt er vaak maar net aan hoe druk de psychologe is die ze het geschikst voor jou vinden.
Verkracht... en toen?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Daphne__
- Berichten: 13351
- Geregistreerd: 12-12-06
- KingSter
-
- Berichten: 93
- Geregistreerd: 16-08-05
Geplaatst: 30-01-11 23:28
Ik loop op dit moment ook bij een Psycholoog vanwege misbruik.
Ik ga niet mijn hele verhaal op bokt zetten, maar als er vragen zijn staat mijn PB open.
Ook ik ben verzekerd bij de IZA en wilde ook niet dat mijn ouders erachter zouden komen.
Kan je dus wel helpen bij het 1 en ander.
Groetjes,
KingSter
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 31-01-11 22:07
CynthiaV: Ik heb vandaag contact gehad met de huisarts met de vraag of hij er een spoedconsult van kan maken. Ik KAN gewoon geen 7 weken wachten, dat is geen optie. Gelukkig was hij het hiermee eens. Hij neemt morgen contact op met de psychologen praktijk en dan neemt hij contact met mij op.
Daphne_ :
Kingster; ik stuur je binnenkort een pb.
- KylaLover
-
- Berichten: 2216
- Geregistreerd: 28-02-06
- Woonplaats: ergens in de buurt van nergens
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 31-01-11 22:19
Wil je om te beginne laten weten dat ik het heel moedig van je vind dat je deze stappen al genomen hebt.
Het is de een van de moeilijkste stappen in het proces. Helaas heb ik hier ervaring mee. Maar als het balletje eenmaal rolt, dan blijft het wel even rollen.
Belangrijk is dat jij je verhaal doet op het moment dat het bij jou goed voelt. Vertel alleen wat je op dat moment kwijt wil. Alleen dan lucht het op en kom je verder.
Met veel diepe dalen, maar ook veel bereikte bergtoppen zul je hier doorheen komen.
Dalen omdat je verhaal vertellen heel erg veel pijn doet. Kan zowel geestelijk als lichamelijk zijn.
Maar ook toppen, omdat je je verhaal gedaan hebt, omdat dat een stap is die je overwonnen hebt.
Meis (ik zeg wel meid, maar je kan net zo goed een jongen zijn), ik wens je heel erg veel succes.
Als er iets is mag je me altijd een pb sturen.
Bij mij is het balletje 3 jaar geleden gaan rollen, en nu pas kan ik zeggen dat ik deurtjes van de kast dicht aan het doen ben.
Ik stuur je nog een pb. - KylaLover
-
- Berichten: 2216
- Geregistreerd: 28-02-06
- Woonplaats: ergens in de buurt van nergens
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 07-02-11 18:48
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 08-02-11 23:17
Heb afgelopen zaterdag een gesprek gehad met een vriendin van mijn stagebegeleidster. (dit was trouwens wel afgesproken). Ik had begrepen dat ze bij het Riagg werkte ( ik dacht als psychologe maar dat was mijn eigen invulling). Alleen is mij afgelopen donderdag verteld dat ze... voor...de...zedenpolitie werkt... *SLIK* Ik ben hier echt ontzettend van geschrokken! Aangifte doen is iets waar ik NOGLANG niet aan toe ben. Was bang dat het op een soort verhoor zou gaan lijken. Ik heb me dus ongelofelijk druk zitten maken hierom. Gelukkig meegevallen, maar wel ontzettend heftig...
Ze had ontzettend veel geduld en wist echt precies de goede dingen te zeggen. Mijn stagebegeleidster is bij het gesprek blijven zitten, wat ik ontzettend fijn vond. Het is alleen…. Uhm, hoe moet ik dit nu goed zeggen.
We hebben in totaal 2 uur gezeten met elkaar. Ik was in het begin, zo... bang voor haar is niet direct het goede woord. Ik durfde bijna geen oogcontact met haar te maken. Heb langs haar heen gekeken. En geprobeerd oogcontact met mijn stagebegeleidster te maken, maar die keek in het begin niet terug, bewust volgens mij:P
Ze heeft eerst een kort verhaal verteld over wat voor werk dat ze deed enz. Toen heeft ze geprobeerd mij mijn verhaal te laten doen. Wat dus helemaal niet ging. Toen is ze (behoorlijke heftige)vragen gaan stellen. Waar ik enigszins antwoorden op kon geven maar wel héééééél veel moeite en tijd koste. Uiteindelijk nadat ze lang op me heeft ingepraat heb ik haar mijn verhaal laten lezen. (het getypte stuk), Want dat had ik op een stick meegenomen (maar in het begin wel héél veilig in de auto laten liggen:P) Waar ik ook totaal geen spijt van heb achteraf. Maar pas toen ze op de grond zat achter de laptop dat stuk te lezen, durfde ik haar pas écht aan te kijken. (moet je nagaan, het heeft me dus één heel uur gekost voor ik haar écht durfde aan te kijken.)
Dus ja, ik ben heel blij dat ik met haar gesproken heb. En als ik haar nodig heb, wil ze ook zeker vaker met me praten.
Ik heb gisteren mijn intake gehad bij de psychologe praktijk. Viel allemaal erg mee, er is totaal niet op dingen ingegaan. Allemaal heel globaal en algemeen. Heb wel een vragenlijst die ik moet invullen nu.
En nu… komen er zoveel dingen boven die ik “geblokt” had. Ik slaap ontzettend slecht en heb weinig eetlust, ben erg gespannen en alert in openbare ruimtes.
Heb nul concentratie en nog wel meer van dat soort dingen...moet mezelf echt door de dag heen slepen als het ware.. - tamary
-
- Berichten: 31201
- Geregistreerd: 19-06-02
- Woonplaats: Drenthe
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 08-02-11 23:28
Denk ook dat alles nu bovenkomt juist omdat je nu mensen gevonden hebt waarbij je je veilig genoeg voelt om je die dingen weer te laten herinneren.
Blijf zoveel mogelijk de dingen die je dwarszitten en wat hier mee te maken heeft opschrijven. Wat wie mag lezen bepaal je altijd zelf, maar ookal laat je het nooit aan een ander lezen dan nog helpt het om het uit je hoofd en terug in proportie te krijgen.
- KylaLover
-
- Berichten: 2216
- Geregistreerd: 28-02-06
- Woonplaats: ergens in de buurt van nergens
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 09-02-11 17:34
Dat je overal alert bent is begrijpelijk, juist doordat er weer dingen naar boven komen, komt ook dat alerte mee. Maar echt, daar groei je overheen.
Het zal nog wel even zo zwaar blijven en misschien nog zwaarder worden, maar daarna wordt het makkelijker. Je leert er mee leven, want vergeten doe je dit nooit.
Succes meid! En je weet, je mag altijd pb-en
- jouke_h
- Berichten: 1353
- Geregistreerd: 15-11-07
- Woonplaats: Bennekom
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 18-02-11 01:45
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-11 02:18
Daphne__ schreef:Hey Ts, Hoe gaat het ondertussen?
Je hebt als het goed is al een gesprek met je psycholoog gehad, klikt het een beetje?
Uhm... Hoe gaat het nu, ik zal eerlijk zeggen dat ik geen idee heb. Hoe stom dat mischien ook klinkt.
Ja, ik heb ondertussen 2 sessies gehad met mijn psycholoog. De intake was niet zo moeilijk. Allemaal heel algemeen eigelijk. De 2e sessie was dinsdag en al een stuk "moeilijker'. We zijn gestopt op "niet zo'n handig punt" en heeft voor vandaag (straks dus) een extra sessie ingeplant omdat ze vond dat het geen week kon wachten. Wat van de ene kant wel fijn is, want dan weet ik teminste wel dat ze met me meedenkt en zich er ook écht voor inzet. Van de andere kant heb ik zo iets... dat ik het liever gewoon maar laat zitten.
Het is gewoon, ze is wel oké. Aan haar zal het niet direct liggen. Maar ze doet me (nog?) niks, ze raakt me niet echt. Om het zo maar even te zeggen. Ik weet niet of ze dat bewust doet? Na het gesprek met de vrouw van de zedenpolitie voelde ik zo'n ontzettende opluchting. En dat heb ik nu nog helemaal niet gehad. Maar nogmaals, mischien doet ze dat wel bewust, geen idee. Iemand die hier een zinnig antwoord op kan geven?
Wat ik graag zou willen weten, is of ze écht goed is in haar vak. Maar ik heb 0-connecties in de "psychologe-wereld" dus ik heb géén idee hoe en of ik hier achter zou kunnen komen. Op Google is vrij weinig over haar te vinden. Behalve haar eigen praktijk staat er niks op internet. Althans, niet wat ik kan vinden. Is er iemand die me hiermee zou kunnen helpen?
Jouke_h ; Bedankt voor je reactie
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-11 23:10
Sinds maandag hebben we op school bhv ( bedrijfshulpverlening). Maar ik vind het eigenlijk…doodeng.
In die praktijklessen moet je in 2-tallen verschillende houdingen op elkaar oefenen. Dus bijvoorbeeld de stabiele zijligging, iemand verslepen, omdraaien van buik naar rug etc. Maar ik voel me daar zo ongemakkelijk bij, mijn lichaam geeft daar gewoon reacties op die ik zelf niet in de hand heb, en waar ik dus ook geen controle over heb. En nu… weet ik niet hoe dit opgelost kan gaan worden. Ermee stoppen is niet direct een optie, omdat het meetelt voor de toelating van het examen…
- tamary
-
- Berichten: 31201
- Geregistreerd: 19-06-02
- Woonplaats: Drenthe
Geplaatst: 24-02-11 00:37
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-11 11:02
Een vraag voor jullie.. wie heeft er ervaringen met EMDR?
Mijn psycholoog wil daarmee beginnen maar ik durf het niet! Afgelopen donderdag weer bij de psycholoog gweest. Was...niet zo leuk eigenlijk. Nu dinsdag weer... Ze wil beginnen met EMDR. Maar ik durf het niet. Ben gewoon zo bang dat...dat...dat.... ja...waarvoor eigenlijk? Dat ik "te" ver terug ga in al die verrrotte herinneringen, dat ik niet weet wat ik moet zeggen of verkeerde dingen ga zeggen.. pff.. gewoon zo eng en voel me zooo onzeker
- CynthiaV
- Berichten: 3030
- Geregistreerd: 11-07-04
- Woonplaats: Assen
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-11 20:46
En nu ik zo op ’t randje sta, van (ein-de-lijk) aan iemand voor het eerst alles te gaan vertellen..... gaat het zó borrelen...voelt het zo eng en “niet goed’. Maar héél erg ver weg… juist wel…heel vertrouwd en veilig. Het is gewoon zó stom, want over dingen die mijn psycoloog niet weet, kan ze ook geen vragen stellen. En…ik wil niet dat ze vragen gaat stellen... of toch juist weer wel… en en en Voel ik me zo’n klein, kwetsbaar meisje.......nog steeds zó het gevoel... "ik mag niet praten"...
Soms... kan ik er zó niet mee overweg... of nou ja, soms....
Heb zóó erg het gevoel dat ik me moet kunnen “verantwoorden’ naar haar toe. Waarom ik weer kom enzo, waarom ik het niet ‘gewoon” kan zeggen. Gewoon antwoord geven op haar vragen. En eigenlijk…eigenlijk heb ik nog meer het gevoel dat ik het naar mezelf toe moet kunnen verklaren. Want ja… het moet toch kunnen? Na al die jaren… en tja... merk gewoon dat ik er nog niet ben, nog lang niet. Maar ik wil er zo graag al zijn…wil het ze graag uit mijn hoofd… wat dus niet kan… Raak gewoon zo in de knoop met mezelf met alle gedachtes en vooral gevoelens… die ik tegelijkertijd niet echt voel. (pff, snap jij het nog?????)
- tamary
-
- Berichten: 31201
- Geregistreerd: 19-06-02
- Woonplaats: Drenthe
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 05-03-11 21:03
Print anders je posts uit dit topic uit en geef die aan je psych. Soms is schrijven makkelijker, je hebt dan meer tijd om woorden te vinden (geen gesprekspartner die op je antwoord wacht waardoor je je ongemakkelijk voelt).
- CynthiaV
- Berichten: 3030
- Geregistreerd: 11-07-04
- Woonplaats: Assen
Geplaatst: 05-03-11 21:08
Het gevoel van niet mogen praten moet je niet toe laten hoor, jij hebt het recht op gehoord te worden. Wat jou is aangedaan is verschrikkelijk en het zegt heel veel over hoe dapper je bent dat je er nu mee bezig gaat i.p.v. het nog verder weg te stoppen.
Hoewel ik niet heb mee gemaakt wat jij hebt moeten doorstaan, snap je je wel een beetje. Toen ik een burnout had noemde ik het een jojo in mijn hoofd hebben, er gaat zoveel door je heen en van de ene op de andere seconde kunnen je gedachten veranderen.
Gelukkig weet je psychologe hoe ze daar mee om moet gaan, dus je kan er alleen maar beter uitkomen. Hou je daar maar aan vast
- franka75
-
- Berichten: 11203
- Geregistreerd: 05-10-09
- Woonplaats: Den Haag
Geplaatst: 07-03-11 01:09
Daarbij iemand heeft je dit aangedaan deat jij je nu zo rot voelt, ik denk dat als je nog zon gesprek met die zeden vrouw heb van politie en aangifte doet dat dat ook erg oplucht, niet bang zijn want dat is zon hufter niet waard. Ik weet zeker dat je dat kan en langzaamaan zal er steeds meer los gaan komen maar dat heeft tijd nodig accepteer dat van jezelf. sterkte en succes
Anoniem1991 schreef:Oke, er speelt weer een nieuw probleem… en ik wilde vragen of jullie soms ideeën of oplossingen hebben…
Sinds maandag hebben we op school bhv ( bedrijfshulpverlening). Maar ik vind het eigenlijk…doodeng.
En nu… weet ik niet hoe dit opgelost kan gaan worden. Ermee stoppen is niet direct een optie, omdat het meetelt voor de toelating van het examen…
- Anoniem1991
- Berichten: 167
- Geregistreerd: 23-01-11
Geplaatst door de TopicStarter : 07-03-11 11:46
franka75 schreef:hoi ten eerst meid wat goed van je en wat fijn dat je zon opluchting voelde. met het oog op die bedrijfs hulpverlening leg uit dat je daar moeit mee hebt door iets uit het verleden, das meer dan genoeg om duidelijk te maken dat je dat niet kan.
Daarbij iemand heeft je dit aangedaan deat jij je nu zo rot voelt, ik denk dat als je nog zon gesprek met die zeden vrouw heb van politie en aangifte doet dat dat ook erg oplucht, niet bang zijn want dat is zon hufter niet waard. Ik weet zeker dat je dat kan en langzaamaan zal er steeds meer los gaan komen maar dat heeft tijd nodig accepteer dat van jezelf. sterkte en succes
Pfff... iemand die het een beetje begrijpt!
Die bhv is gewoon... zo ontzettend... eng. En hoe meer druk erop gelegd word, hoe moeilijker het word, but stil....
Ik wil dit gewoon niet, is gewoon "te veel" voor mij, nu op dit moment. Heb het gevoel dat ze over mijn gens heen gaan hiermee. (Nog zo iets... waar ligt die grens eigelijjk precies...????????????)
Moet dit eigelijk eens met mijn psycoloog bespreken, wellicht dat ze hier een zinnig antwoord op weet te vinden. Gelukkig is het gevoel nu weer een beetje afgezakt. Hoef me er deze week niet meer druk om te maken, we hebben toch vakantie nu.
Ik zou heel graag nog een keer met die mevrouw van de zedenpolitie willen gaan praten, maar ik weet dan niet precies waarover en wat ik van haar verwacht. Aangifte, ten eerste weet ik echt niet of ik dat wil gaan doen. En als ik dat dan zou gaan doen, gaat dat nog wel een tijd duren. Nu in elk geval nog niet. Het is allemaal Zo Groot en Gecompliceerd. Schrik van mezelf hoe weinig ik hierover kan zeggen. Zodra mijn psycholoog een beetje, en dan echt maar een héél klein beetje dieper op dingen in wilt praten, of als ik al merk dat ze ergens naar toe probeert te praten, blokkeer ik gewoon. Kan ik niks meer zeggen.
En tja, als je aangifte gaat doen zul je alles tot in details moeten beschrijven. En ik weet echt niet of ik dat wel wil en kan. Want als je dat dan zou gaan doen, wat heb je er dan aan? Wat kan je nu nog bewijzen? Het is al zo lang geleden. En een lichamelijk onderzoek is toen nooit gedaan, dus je belangrijkste bewijzen zijn er toch niet meer.
- merel90
-
- Berichten: 1732
- Geregistreerd: 07-03-05
- Woonplaats: rosmalen
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 07-03-11 23:13
Ten eerste wil ik even zeggen dat je gedachtes of gevoelens absoluut niet vreemd zijn, ik heb jammer genoeg ook ervaring hiermee en ze zijn voor mij iig echt heel erg herkenbaar. De angst, het niet kunnen praten en blokkeren, de honderden gedachtes die door je hoofd heen gaan..
Ik vind het ontzettend knap van je dat je zulke grote stappen zet, het is helemaal niet vreemd dat je daar bang van wordt!
Nu je hierover bent gaan praten, trek je opeens een hele beerput open, en dat is in het begin ontzettend heftig en beangstigend om al die dingen te voelen. Maar het is wel een hele goede stap, je bent echt op de goed weg.
Wat betreft waar de grens ligt, die ligt precies daar waar jij je nog op je gemak voelt. Die grens wordt niet bepaald door 'wat hoort', maar door jouw gevoel. jíj bepaalt. Zodra jij je ergens niet meer fijn bij voelt, is die grens overschreden. Ook als dat al bij een hand geven of bij praten is.
Die bhv is voor jou nu nog duidelijk over je grens, en als er dan druk bij komt werkt dat averechts. Je bent al eerder gedwongen dingen te doen die je niet wilde, dus het is logisch dat deze situatie je absoluut niet prettig laat voelen, en ik denk dat het heel belangrijk is je grenzen aan te geven. Je hoeft dan niet tot in detail te gaan, maar inderdaad enkel te zeggen dat je er moeite mee hebt door dingen uit het verleden.
Wat betreft aangifte kan ik alleen maar zeggen dat je moet doen wat voor jóu goed voelt. Iedereen kan wel roepen wat je moet doen, maar het gaat om jou. Jij bent degene die door een eventuele aangifte heen moet, en jij bent degene doe vrede moet kunnen hebben met je besluit.
Je mag me altijd PB'en als je ergens over wil praten..
- KylaLover
-
- Berichten: 2216
- Geregistreerd: 28-02-06
- Woonplaats: ergens in de buurt van nergens
Re: Verkracht... en toen?
Geplaatst: 08-03-11 00:37
Heb je updates weer gelezen. Ben trots op je hoe je ermee om gaat.
Ik snap je gevoelens van aan de ene kant wel willen vertellen en wel willen dat er gevraagd wordt, maar aan de andere kant is het te eng om terug te gaan naar die betreffende herinneringen.
EMDR wilden ze eerst bij mij ook doen. Is uiteindelijk vanaf gezien aangezien ik bij onverwachte reacties paniekaanvallen kreeg waarbij alleen mijn vriend mij rustig kreeg. De therapie bij de psych heeft daardoor langer geduurd en is minder effecties geweest, maar door daarna coaching met paarden te gaan doen ben ik er ook gekomen.
Ik raad je aan gewoon eens met die persoon van de zedenpolitie te gaan praten. Zij kan je haarfijn uitleggen hoe het hele traject werkt. Van aangifte tot een schadeclaim indienen bij Schadefonds geweldsmisdrijven tot slachtofferhulp enz.
Weet nu even niet veel meer te zeggen (zit zelf even in een dipje door diverse omstandigheden)
Als je pb wilt sturen, je weet het mag altijd.
Meid, heel veel succes en sterkte
Je kan het!