Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-11-09 23:18

Geplaatst: 13-11-09 23:18

Shiloh. Het is ontzettend knap dat je dit hier durft te plaatsen en hoe je het onder woorden hebt gebracht. Het getuigd van een hoop kracht en zelfkennis en dat zijn, denk ik, de belangrijkste stappen voor het oplossen van het probleem. Volgens mij ben je al een nieuwe weg ingeslagen, je moet er nu voor zorgen dat je het doorzet.

Een hoop mensen hebben hun visie al gegeven en ik geloof niet dat ik ze nog kan aanvullen, maar ik wil wel benadrukken waar ik vermoed dat de katalysator van het probleem ligt: de PC. Het doet je de tijd en de belangrijke dingen vergeten en dat maakt het tot het ideale vluchtmiddel, je ruilt het lange geluk in voor het korte.
Er is genoeg op internet te vinden om je "eindeloos" te vermaken, maar vraag jezelf aan het eind eens af wat je precies gedaan hebt en wat je ermee op bent geschoten. Niks... en ik kan me voorstellen dat het je een leeg en nutteloos gevoel geeft als je telkens weer in die val trapt. Nou heb ik het nooit zo met computers gehad, maar sinds twee jaar heb ik hem praktisch uit mijn leven verbannen en ik doe alleen waar ik écht waarde aan hecht (sowieso belangrijk in het leven). Ik kan je vertellen: Het is heerlijk.

Overigens had ik al sterke vermoedens van deze problemen, bij een aantal berichten straalde het er gewoon vanaf. Hopelijk voel je je daar nu niet rot om (nergens voor nodig!), maar ik probeer je ervan bewust te maken hoe je misschien op de buitenwereld over komt.

Hopelijk kan je mijn eerlijkheid waarderen en zo niet dan hoop ik dat het je toch geholpen heeft.

Dat brengt me meteen bij een ander punt, waar ik mezelf overigens in herken. Al vanaf mijn geboorte ben ik kritisch en perfectionistisch (alleen bij mezelf) en ik hecht een grote waarde aan vrijheid, zelfstandigheid en zeg maar... eigenzinnigheid. Naar mijn idee halen deze eigenschappen het beste in me naar boven en hebben ze me véél gebracht, maar het wordt gevaarlijk zodra je erin door schiet. Je kan niet alles perfect doen en je kan niet alles alleen en op je eigen manier doen.
Het is grappig dat je gitaar spelen en dansen aanhaalt, want daar zie je dit duidelijk terug. Zo was ik eigenlijk helemaal niet tevreden over mijn video, maar op zo'n moment komt de positivo in mij naar boven: "Het is misschien niet perfect, maar ik heb er het maximale uitgehaald!". Toen ik hem later nog eens bekeek, zag ik hem door heel andere ogen. Eigenlijk vond ik het best goed van mezelf. Met dansen is het precies eender: Natuurlijk kan het niet perfect, maar ik ben al tevreden als het gaat zoals in de les en trots als ik net dat beetje extra geef.

Positief denken. Als dat niet in je zit dan is het volgens mij héél moeilijk om aan te leren, maar zo belangrijk.

Het zal je leven veranderen, daar ben ik van overtuigd. Begrijp me niet verkeerd, maar volgens mij ben je een ontzettend leuke en lieve meid, alleen nu moet je dat zelf nog inzien.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-11-09 02:10

Geplaatst door de TopicStarter : 14-11-09 02:10

LimaMambo schreef:
maar google eens op dysthyme stoornis.. misschien herken je jezelf er wel een beetje in..

Moet zeggen dat ik er best veel in herken zelfs. maar jah, wat ik daar dan verder mee moet.

@Snader, klopt, de computer is een heel grote wegvlucht bron voor mij. Het is zo makkelijk om daarin weg te vluchten. En mijn gevoel en gedachten uit te zetten. Het word wel tijd dat ik minder op de computer ga doen, maar jah, helemaal de deur uit gaat helaas niet. En dan blijft toch weer internetten, toch weer van alles downloaden, zoooo'n makkelijke verleiding.

En ik voel me niet rot om je woorden hoor. Het verbaasd me niks dat onder andere jij al vermoedens hiervan had. Ik kom jou de laatste tijd toch heel veel tegen indezelfde topics als dat ik zit en dan ga je dingen doorzien. Kritisch zijn is op zich ook goed, maar ik denk inderdaad dat ik de lat voor mezelf gewoon te hoog leg en gewoon niet snel tevreden ben over wat ik bereikt heb. Daar moet ik zeker aan gaan werken. Eerder het positieve te zien in wat ik gedaan heb ed.

...

**Geplaatst**: 14-11-09 13:18

Geplaatst: 14-11-09 13:18

Weinig aan de rest toe te voegen.
De kern lijkt mij hier dat jij een hyperactieve innerlijke criticus hebt. :(:)

Leer eens lief zijn voor jezelf.
Je keurt jezelf constant af! (je bent ongedisciplineerd, hebt geen doorzettingsvermogen, je komt nergens toe, je bent emotieloos en niet gezellig enz.) Dit zeg je non-stop tegen jezelf, het wordt je als het ware 'ingefluisterd' waardoor jij het voor waarheid aanneemt. ('en als ik dit al van mijzelf vind, dan zien anderen dat ook') Traceer die gedachten; ze werken als gif door in je zelfwaardering. Vervolgens ga je die gedachten uitdagen, ontkrachten en omvormen. JIJ bent als PERSOON niks minder of meer waard dan ieder ander. Iedereen probeerd gewoon te overleven en dat maakt ons allemaal gelijk. Je kunt afgekeurd worden op je gedrag maar niet om wie je bent. Doe dat dan ook niet naar jezelf toe. Door zo gemeen tegen jezelf te zijn zal je je alleen maar leger gaan voelen. Geef jezelf waardering voor je persoon en verbind je zelfwaardering niet aan prestaties of dingen als 'iets wel of niet doen'. Laat het daar alsjeblieft niet van af hangen.

Sterkte.

**Geplaatst**: 14-11-09 23:18

Geplaatst: 14-11-09 23:18

Dapper dat je dat verhaal hier neer durft te zetten!

Super goede stap om eens met de studentenpsych te gaan kletsen, ze zijn echt prima in Wageningen. Ik ben er zelf ook een paar keer geweest, en ze hebben me goed kunnen helpen

. Gewoon gaan hoor, ze kijken nergens raar van op, je problemen zijn niet te groot of te klein of wat dan ook.

Verder vroeg ik me af, hoe is je afdeling? Gezellig, mensen waar je wat aan hebt?

**Geplaatst**: 15-11-09 15:33

Geplaatst: 15-11-09 15:33

Heel erg knap dat je nu je hart hier durft te luchten!

Lucht het op?

Het eerste deel kan ik me zooooooooo in herkennen. Door mijn slechte uitvoering van mijn planningen slaap ik veel te weinig. Ik kan het in me hoofd allemaal bedenken.. maar op het moment zelf denk ik ooh ik kan dat ook nog wel morgen doen.

Erg lastig!

Verder kan ik je niet helpen omdat ik gewoon geen tips weet sorry....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-12-09 01:33

Geplaatst door de TopicStarter : 22-12-09 01:33

Pfoe, tijd voor een update...

Inmiddels zijn we weer ruim een maand verder waar vanalles is gebeurd maar ik eigenlijk geen steek vooruit ben.

Heb inmiddels twee afspraken gehad bij de studentenpsycholoog en om eerlijk te zijn heb ik het gevoel dat ik daar niet echt vooruit kom.

De eerste afspraak ging heel goed. Ik kreeg de opdracht mee om te proberen een rooster te maken waarin ik 4 uur per dag iets ga doen voor school om het zo langzaam op te bouwen. Ik moest dan bijhouden of het gelukt was en vooral wanneer het niet gelukt was, waarom dan niet. Ik moest me vooral niet schuldig gaan voelen als het niet lukte maar gewoon trots zijn op de momenten dat het wel lukte. En dan gingen we samen proberen te achterhalen waarom het niet lukte.

Die week ging het lekker. Ik kwam behoorlijk goed aan de slag. Goed, niet alle uren die stonden, maar ik had al meer gedaan dan in weken tijd. Alles eerlijk en netjes op geschreven en een week later kwam ik terug. Hoe gemakkelijk en soepel het eerste gesprek liep, zo ongemakkelijk liep het tweede. Ineens begon ze over de momenten die niet gelukt waren en dat ze toch even "streng voor me moest zijn" en kwam ze met een behoorlijke preek over dat ik niet in het studenten leven zat en dat ik toch aan de slag moest komen etc etc etc. En me dus eigenlijk alleen nog maar weer een groter schuldgevoel aanpratend over de momenten dat het niet gelukt was. (terwijl ik zo verdomd trots was op wat ik wel gedaan had). Over het uitzoeken van het hoe en waarom dan niet, werd eigenlijk niet in gegaan. (ja, heel even, het lukte wel als ik een lunchafspraak met vriendinnen had gemaakt, maar ik kan toch niet de rest van mijn leven maar alleen als het werk als ik voor de lunch iets afgesproken heb)

Daarnaast vond ze dat ik er een herkansing nog even bij moest pakken niet volledig gefocused moest zijn op mijn scriptie. Dus 2 uur aan scriptie en 2 uur aan herkansing. Dat terwijl ik net in een goed gesprek met mijn scriptie begeleider had afgesproken 4 uur aan de slag te gaan. Nou goed, paniek was bij thuiskomst weer goed in de tent. Ik klapte volledig dicht en heb de laatste 2 en een halve week zo goed als niks uitgevoerd.

Vorige week nog maar weer eens goed met mijn vader er over gepraat. Het zat me gewoon allemaal niet lekker hoe het gegaan is bij die studentenpsycholoog. Ze is me te gefocused op de studie en het plannen. Maar plannen is het probleem niet. Aan het werk komen is het probleem. Bovendien is er zoveel meer mis dan alleen het gebrek aan studeren.

Morgen ga ik daarop dan maar met de dokter een afspraak maken. Ik begin zelf nu ook steeds meer in mijn gesprekken en mijn doen en laten te denken dat er meer speelt dan dat het gewoon poedersuiker gaat. Ik wil gewoon getest worden en ik wil betere hulp. Ik wil geen hulp in het leren plannen en doen. Ik wil weten WAAROM ik niet aan de slag kom. Ik wil naar de oorzaak van mijn probleem. Wat ik nu bij de studenten psych aan het doen ben voelt als symptoombestrijding.

Daarnaast speelt er ineens nu vanavond iets heel onprettigs tussen mij en mijn twee beste vriendinnen. In eerste instantie voelde ik me gigantisch in de steek gelaten door hun beide. (plannen voor oud en nieuw om met zijn allen te vieren en nu ineens door hun het plan veranderd om het met hun tween en de twee vriendjes te doen) Gelukkig heb ik het met de belangrijkste en beste van die twee vriendinnen nu aardig uit kunnen spreken en komt het er voor mijn gevoel op neer dat die andere vriendin het gewoon helemaal verkeerd aangepakt heeft. (blijkbaar kan ik niet met haar vriendje door 1 deur, wat voor mij compleet nieuw is). Het is een wat lang ingewikkeld verhaal, maar dat moet ik met haar gewoon uitspreken. Mijn zelfvertrouwen heeft er wel weer een behoorlijke deuk van gekregen. Want wat bij die "vriendengroep" hier in wageningen gebeurd (buitengesloten worden) gebeurd nu ook ineens bij mijn beste vriendinnen. Ik hoop dat ik dat snel met haar uit kan praten, want het voelt zo gewoon echt niet lekker...

....

Het word gewoon tijd voor eens echt rust aan mijn kop...

**Geplaatst**: 22-12-09 01:36

Geplaatst: 22-12-09 01:36

T3mptati0n schreef:
Tjonge, ik had het wel kunnen zijn die dit schreef.

+1 was al bang dat ik de enige was, leest mee even naar je reacties...

**Geplaatst**: 22-12-09 02:05

Geplaatst: 22-12-09 02:05

Hey meissie... tijd om de kurk van je fles af te halen. In elke manier denkbaar!
Ik herken je heel goed... zit ook zo in elkaar. Speel ook gitaar. Moet al 10 jaar lang mijn verstandkiezen laten trekken. En nog steeds heb ik elke week een berg afwas, ondaks dat ik een opgeruimd aanrecht echt heel aantrekkelijk vind. En ik ben een goedlopend eigen tekstbureau, ondanks het feit dat ik van elke studie een drama wist te maken, qua dingen doen die anderen dus wel deden, en waar ik alleen maar tegenaan hikte.

Maar: zo zit je misschien gewoon in elkaar! Probeer niet te worden wat je niet bent, maar de humor en het mooie in te zien van wat je wel allemaal bent. Tis heus geen stoornis, of iets waarbij je persé een psych nodig hebt.
En ja, dan is het even poedersuiker. Of even langer dan 'even'. En moedeloos. En ligt zelfhaat op de loer.
Volgens mij ben ik een jaartje of tien op je vooruit. Qua leeftijd. Ook qua zelfkennis, ook qua ervaring. En soms weer helemaal niets, qua emoties.

Is het niet zo dat je wel eens gelukkig bent geweest? (ookal is dat om dingen waarvan je vind dat ze niet tellen). Is het niet zo dat je stiekum heel diep in jezelf vind dat je een mens bent die ook heel mooi van binnen kan zijn?
Die mens, lijkt die in een soort fles te zitten? Niemand en niets kan je echt raken, echt tot je komen? En jij hebt het gevoel dat je ook nergens tot je recht komt en wordt gewaardeerd voor alles wat je wel bent? Of dat je dat niet eens meer goed weet, omdat je in een soort fles zit, met de kurk erop?

Trek die er eens af. Dat kun je zelf, door te barsten van emotie. Dat je e nu zo beperkt voelt in je emoties is ook een emotie. Misschien niet je lievelings, maar je moet het hier dan maar even mee doen. Barst die kurk eraf! En laat je zien. In al je glorie, ookal zie jij alleen maar grijs.

Oftewel... je vertelt het hier... dat is al een stap. Maar vertel het ook op die momenten dat je het zo duidelijk voelt. Bij die vriendinnen, vertel zelfs je bedenkingen en negatieve emoties bij die vriendin die nu een beetje alles overvleugelt. Niets zo ontwapenend als een mens die een pure poging waagt op het uiten van iets. Echt waar!

Het kan zoooooo opluchten. Het kan zooooo dingen veranderen! En ja, het kan ook helemaal de plank mis slaan. Maar wat telt aan het eind van de dag? Volgens mij zijn dat de dingen die je hebt gedaan, de keuzes die je hebt gemaakt om te zijn wie je bent. En aan het eind van een andere dag is dat ook de enige mogelijkheid om wél die mensen om je heen aan te trekken/te verzamelen die jou waarderen om wie je bent. En je bent pas wie je bent als je durft te zijn, in al je naaktheid, mislukking, hoop, dromen, miskleunen, humor, etc. wie je bent. Je hoeft niet alle kanten aan jezelf leuk te vinden, zolang je dat ook niet van een ander verwacht.
Dat je opruimen uitstelt, of afwas, of een vervelend papierding, dat is jammer. Maar meer echt niet! Er zijn ergere dingen. Dus laat dat even varen. Dikke kans dat het nooit helemaal goed komt. En wie weet tref je later wel een leuke partner die dat allemaal veel beter kan en lekker voor je doet. Dat hangt meer af van jezelf helemaal willen zien zonder rotgevoel daarbij, en jezelf ook durven laten zien, dan van een opruimdingetje.

En misschien zijn de vriendinnen die je nu hebt, geen blijvertjes. Misschien ben jij niet iemand die op haar 40ste kan zeggen over haar vriendinnen: "ja, we kennen elkaar al vanaf ons 8ste jaar!". Dat geeft niet. 'Jouw' mensen komen heus wel. En ze komen sneller en herkenbaarder als je die kurk eraf haalt!

**Geplaatst**: 22-12-09 18:15

Geplaatst: 22-12-09 18:15

Jeetje, dit is voor mij zo herkenbaar.
Kwa vrienden, ik ging/ga eigelijk nooit leuke dingen doen met mensen.
ik heb niet zoveel vrienden, en als hun iets leuks gaan doen dan druf ik niet te vragen of ik mee mag.
ik zit ook vaak thuis achter mij laptop, en voel mij ook leeg.

Nu gaat het iets beter, sins de herftvakantie is er bij mij een soort van knop omgegaan.
Ik vraag nu heel voorzichtig aan vrienden of ik ook mee.
En ik mag altijd mee, en het is dan super gezellig.
Mijn vrienden dachten altijd dat ik nooit mee wou, daarom vroegen ze mij.
ik blijf dot topic even vlogen.

**Geplaatst**: 22-12-09 18:28

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 22-12-09 18:28

Kirsten, dat niet durven vragen herken ik ook heel erg.
Ik vind het ook ontzettend moeilijk om zelf mensen te vragen of ze mee iets gaan doen. Ik ben dan ontzettend bang voor afwijzing, en durf het uiteindelijk niet. Het resultaat is dat ik alleen zit en me ellendig en eenzaam voel en het idee heb dat niemand iets met me wil doen.

Ik wéét eigenlijk wel dat ik de enige ben die dit kan veranderen, dat ik gewoon opener en directer moet zijn en aan moet geven wat ik wil, maar om dat ook daadwerkelijk te doen.. Dat durf ik dan weer niet..

**Geplaatst**: 22-12-09 18:43

Geplaatst: 22-12-09 18:43

Shiloh schreef:
Verder ben ik dus weer begonnen met stijldansen, waarmee ik wel weer onder de mensen kom en ik merk wel dat dat me goed doet. Ik geef een meisje bijles 1 keer in de week en zo doe ik hier en daar wel dingen waarmee ik de deur uit kom, maar hoewel het wel helpt is het niet genoeg. Ik begrijp goed dat sociale contacten een belangrijk hulpmiddel is om uit deze dip te komen, maar ik wil ook niet dat op het moment dat die contacten wat minder worden, ik gelijk weer terug in die dip duik. Ik wil mijn geluk niet puur aan andere mensen ophangen. Ik wil gelukkig worden met mezelf!

Kennen jullie het liedje Freckles van Natasha Bedingfield? Ik heb nog nooit een liedje gevonden die zo EXACT beschrijft hoe ik me voel als dat nummer. Nu nog de positieve draai die dat nummer heeft vinden ...

Twee opmerkingen:
Dream on: je zult altijd voor een deel je geluk aan andere mensen op blijven hangen. Want je bent een mens en mensen zijn sociale wezens. Dat is niet erg, er is mee te leven. Dit klinkt misschien niet erg troostend (sorry daarvoor), maar zodra je kunt/durft te accepteren dat er tijden zijn dat je je eenzaam voelt, en sterker nog, dat andere mensen dat ook zo voelen, dan is het alweer wat minder erg.
En over Freckles, ik moest direct aan een ander liedje van haar denken, Unwritten:

Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins

Begin maar met de regen te voelen, druppel voor druppel, stapje voor stapje.

**Geplaatst**: 22-12-09 19:08

Geplaatst: 22-12-09 19:08

merel90 schreef:
Kirsten, dat niet durven vragen herken ik ook heel erg.
Ik vind het ook ontzettend moeilijk om zelf mensen te vragen of ze mee iets gaan doen. Ik ben dan ontzettend bang voor afwijzing, en durf het uiteindelijk niet. Het resultaat is dat ik alleen zit en me ellendig en eenzaam voel en het idee heb dat niemand iets met me wil doen.

Ik wéét eigenlijk wel dat ik de enige ben die dit kan veranderen, dat ik gewoon opener en directer moet zijn en aan moet geven wat ik wil, maar om dat ook daadwerkelijk te doen.. Dat durf ik dan weer niet..

de eerste keer is heel erg moeilijk, om te vragen of je mee mag.
maar als je mee mag, wat natuurlijk mag
dan word iedere keer steeds makkelijk.

je kunt het meid.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-10 15:20

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-10 15:20

Bijna een jaar verder, een turbulent jaar, een vooruitstrevend jaar, een jaar waarin lang niet alles is opgelost, maar waarin ik wel grote vooruitgang heb geboekt.

Het gaat inmiddels een HEEL stuk beter met mij, en daarom wilde ik toch graag een update geven, omdat er toch heel wat mensen waren die in hetzelfde schuitje zaten, wellicht geeft het hen wat hoop.

Er is veel gebeurd het afgelopen jaar. Na dat ik bij de studenten psycholoog ben geweest en met een heel naar gevoel van thuis kwam, ben ik naar de huisarts gegaan voor een gewone psycholoog. Die heeft me doorverwezen naar de ggz, waar ik een paar gesprekken heb gehad. Echt geholpen heeft het niet, waar het wel voor heeft gezorgd is dat ik op een wachtlijst sta om getest te worden. Onder andere voor het autistisch spectrum (asperger) en ook voor ADD. Bij mijn moeder is het afgelopen jaar ook asperger vast gesteld (moet je je voorstellen dat je dat te horen krijgt op je 59ste.) En er zijn zoveel overeenkomsten tussen mij en mijn moeder in dit verhaal. Daarnaast lijkt het normale asperger verhaal voor vrouwen nog weer eens anders uit te vallen dan voor mannen. Ik wil het gewoon onderzocht hebben.

Tot aan april ben ik aan het rommelen gebleven. Hier een daar een afspraak, veel wachten, geen snelle hulp. Met mijn studie schoot ik voor geen flikker op en ik ging me als maar schuldiger voelen over mijn scriptie, elke keer weer die rot opmerkingen en steken onder de riem van mijn begeleidster. Zag ze dan niet dat het gewoon niet ging? Het werd zo'n gigantische berg en ik zag gewoon geen eindstreep meer. Half april in uiterste wanhoop en paniek naar de studiebegeleider gegaan en samen besloten dat het gewoon verstandiger is mijn scriptie stop te zetten. Gewoon niet meer afmaken, eerst op vakken concentreren en dan later weer een nieuwe scriptie beginnen.

Dit is de beste keuze geweest die ik ooit heb kunnen maken. Ik had eindelijk weer overzicht, een hoop te doen, maar ook een redelijk tijd om het in te doen. Tot aan augustus heb ik mijn laatste 6 vakken weggewerkt waar ik nog herkansingen voor had staan. In september ben ik aan een master vak begonnen en daarnaast een nieuwe scriptie gestart. Dat vak heb ik gehaald en mijn scriptie heb ik van de week in geleverd met een prachtig commentaar. Een jaar geleden had ik nooit durven dromen dat ik nu aanstaande 17 februari eindelijk mijn BSc diploma kan gaan ophalen.

Met dat het in de studie ineens een stuk beter ging, ging het ook met mij beter. Ik kwam de deur weer uit, kwam weer onder de mensen, voelde me weer enigsinds leven en daarnaast begon ik me weer goed te voelen over wat ik allemaal had gepresteerd.

Ook met die vriendengroep is alles redelijk bijgedraaid. Toen ik op het punt stond om echt alles en iedereen te laten stikken en barsten kwam het eigenlijk boven tafel dat het toch niet zo netjes was zoals het is gegaan, dat ze beter voor mij op hadden moeten komen. Dat is erg fijn. Ik word weer betrokken bij dingen, heb geleerd dat als er problemen zijn, dat het echt niet altijd mijn schuld is, en dat het komt omdat ik zo'n slecht en rot persoon ben om bij in de buurt te zijn.

In september ben ik begonnen met afvallen. Met het boek "A body for life for women". Wat heb ik daar ontzettend veel inspiratie uitgehaald. Een groot deel van het boek is gewijd aan de juiste manier van denken, en het houden van een positieve instelling. Ik heb daar heel veel van geleerd. Niet alleen voor het afvallen. Ik ben nu bijna 10 kilo verloren (door de hele depressie en dergelijken was ik tot 70 kilo aangekomen met mijn 1.63), en ben bijna klaar. Ik sport daar 6 keer per week bij en daarnaast dus dagelijks naar school. Het helpt zo ontzettend veel dat ik weer ritme in mijn dag heb en er weer elke dag uit kom. Ik houd een soort dagboekje bij, waar ik elke dag in opschrijf hoe het gegaan is. Dit doe ik om 2 redenen, om me bewust te houden waar ik het voor doe en waar ik op moet letten. Dat iets niet zomaar een week kan verslonzen zonder er bij stil te staan dat het moet gebeuren. Daarnaast helpt het me niet te negatief te worden over een dag, ik geef mezelf elke dag een cijfer op eten, sporten, studie, huishouden, hoe leuk de dag was en een overall indruk. Zo dwing ik me naar alle aspecten van de dag te kijken en me niet schuldig en slecht te gaan zitten voelen over wat er niet is gelukt. Slecht gegeten? Niet aan mijn studie gezeten? Nou en, je hebt wel kei goed je huishouden bijgehouden en gesport! Dus dan is het toch een geslaagde dag!

Kortom, het gaat echt een stuk beter, we zijn er nog niet! Nog lang niet, dit zal een gevecht blijven die ik waarschijnlijk de rest van mijn leven blijf voeren. Maar ik heb nu wel belangrijke handvaten geleerd om er mee om te gaan. Ik ben nu alweer op mijn hoede voor een dip, maar de volgende dip, ipv weg te kruipen in een hoekje, zal ik het aanpakken en omdraaien tot iets positiefs.

Want zo depressief zoals ik een jaar geleden was....
Dat nooit meer!

Zoals ik in mijn onderschrift heb staan: "In viam inveniam aut faciam, Cum non tum age!" , oftewel, Of ik vind een weg, of ik maak er 1! Zo niet dan toch!

En dat heb ik gedaan, het was even zoeken, maar die weg, die heb ik gemaakt....

**Geplaatst**: 19-12-10 15:31

Re: Ik voel me, ... leeg...

Geplaatst: 19-12-10 15:31

Wat heerlijk voor je! Super!

Nomineer dit bericht ×