@snadrem, wat vind jij van dit artikel? Het bovenste stuk gaat over de grensrechter, ik doel op het laatste stuk vanaf 'eer en macht' ongeveer.
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3359417/2012/12/07/Marokkaanse-macho-s-accepteren-geen-autoriteit-van-vreemden.dhtmlIk ga even lezen!
Gelezen.
Ik kan me niet helemaal vinden in de tekst. Aannemen dat het gedrag zich puur richt op gezagdsdragers omdat buschauffeurs, grensrechters en politieagenten worden aangevallen, dekt de lading niet helemaal vind ik. Het gedrag richt zich namelijk kort gezegd tegen iedereen die "tegen ze" is. Kijk je ze aan op een manier die zij als offensief ervaren? "Wat is jouw probleem?" En ja, dan heb je er zo een aantal om je heen staan, want ze zijn in een groepje. De Marokkaan is in die zin een "groepsdier" bij uitstek. Daar is alleen wat mis mee als jij solo bent, en over het algemeen zijn autochtonen solo. Zelfs al staan ze in een groepje. Op zich is het niet zo vreemd dat ze zich bij een bepaalde blik al "aangevallen" voelen, in veel gevallen hangt er aan zo'n blik ook en waarde-oordeel vast. Kijk maar naar de post van Bello2005: je moet er niet bij lachen, want dan doen ze niks. Dat komt omdat bij díe blik niet dat negatieve waardeoordeel zit.
Als je geïnteresseerd bent in het hele hoe en waarom van Marokkaans groepsgedrag, dan zou ik je aanraden eens te kijken naar "Kapot Moeilijk" van J. de Jong. Dat is een onderzoeker die als het ware is ondergedoken in een Amsterdamse groep met Marokkaanse jongens en daar heeft gezocht naar verklaringen voor delinquent gedrag. Hij kwam tot compleet andere inzichten dan alles wijten aan de Marokkaanse cultuur.
http://dissertations.ub.rug.nl/facultie ... .d.dejong/Veel van de jongeren waar we het inmiddels over hebben (die allochtone gastjes die inbreken bij je buurvrouw en die er vandoor gaan met je auto, of, zoals in Roermond, je neersteken als je kijkt) groeien op in een straatcultuur. Wij zitten allemaal in een burgercultuur. Hans Kaldenbach heeft daar wat leuke voorbeelden van en ook hoe je daar mee om kan gaan. Het verwachtingspatroon wat wij hebben, is heel anders dan het verwachtingspatroon van die jongeren. Die voelen zich snel aangevallen, hebben overal schijt aan (schijt aan overheid, schijt aan ouders, schijt aan welke vorm van gezag dan ook en zo nodig ook schijt aan elkaar) en werken op een heel andere manier. Als je zicht hebt op hoe dat werkt, is de eerste peiler van de brug om iedereen samen te brengen gezet. Ik wil daarmee niet zeggen dat je je op alle fronten moet aanpassen aan anderen, mensen moeten naar elkaar toe aanpassen. Dat gaat van twee kanten.