Wat gedateerd, een ouwe hippie!Als twee mensen besluiten dat ze in een relatie beide vrij zijn - dat moeten ze lekker zelf weten. Maar binnen de huidige opvattingen is een relatie/huwelijk in de meeste gevallen monogaam van opzet en wordt ook als zodanig door beide partijen aangegaan.
Dat het in alle gevallen de voorkeur heeft om strubbelingen binnen een relatie door overleg op te lossen en bij incompatibilité d'humeur er een punt achter te zetten, lijkt me duidelijk. Maar de scharrel van TS én zij zelf zijn zo onvolwassen dat ze dat niet aandurven. Laten we het voor vrouwlief maar verzwijgen.
Misschien is de dame in kwestie ( de echtgenote) wel een kreng, dat kan zijn. Maar misschien is ze ook wel gewoon lief en leeft in het ongewisse. En loopt de heer in kwestie alleen maar achter z'n p*k aan met een lekker verzetje aan de andere kant van het land. Met een roze strik erom, verpakt in 'gezelligheid, vertrouwen en 'jij snapt me tenminste'..

Ik ben geen vrijdenker, maar ook geen moraalridder. Ze zoeken 't maar uit. Maar ik herhaal maar even mijn eerdere post waarin ik zei dat ik de TS een sukkel vindt. Want haar kortdurende pleziertjes leveren niks op en.. je maakt mij niet wijs dat ze dat toch stiekem wel graag anders zou zien. Immers.. ze betreurt ( en memoreert!) nog steeds het feit dat ze al drie keer aan de kant gezet werd en belazerd werd. Tja.. dat gebeurt als je niks leert en niet uiteindelijk je eigen normen stelt en jezelf nét iets meer de moeite waard vindt dan de treurige positie van het uithuilschoudertje, de Klaagmuur of het sexpoppetje van een gebonden man die jou niet zo belangrijk vindt dat hij voor jou kiest.
En dan te bedenken dat er mensen als TS zijn die het geen reet interesseert hoe de vrouw en kinderen zich voelen. Ik vind het walgelijk. Ik snap niet dat je jezelf nog in de spiegel aan kan kijken zonder walging, TS!
.
