Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
Absolem schreef:we zijn een maand verder en ik voel me nog steeds woest. het wordt ook niet minder.
Kun je wel je hart luchten bij vrienden / familie etc.? Erover praten zorgt er wellicht voor dat het langzaamaan een plekje gaat krijgen.
Was niet helemaal gepland, maar ik moest daar nog heen om honden op te halen. Mooi gecombineerd op de terugweg (even afleiding). En dit was een van de honden die ik die dag heb opgehaald. Na een week heb ik besloten dat ze niet ter adoptie komt, maar bij mij mocht blijven
Dan nu maar huilen in bed en chocola eten ondanks dat ik nergens trek in heb. 
Als je denkt dat het op dit moment beter voor je is om even afstand te nemen, dan moet je dat zeker doen. Zo geef je jezelf toch wat meer ruimte om rust te vinden. Wie weet kun je elkaar later weer gaan zien op een "normale" manier, maar op dit moment lijkt me dat echt niet werken. Hoe ziet hij dat voor zich? Dan zie je elkaar weer, geef je elkaar weer een kus, knuffel, blijft ie slapen (?), dus dan is er eigenlijk niets veranderd...? Daphara schreef:Ik ben weer uit gevraagd.... snap er niets van, ik ben dikker dan ik ooit ben geweest en opeens lijk ik mannen links en rechts aan te trekken.
Maar goed, dit betreft dus een man met wie ik af en toe eens vriendschappelijk app. Ooit eens met elkaar in gesprek gekomen, omdat we beiden lange tijd in Canada zijn geweest.
Ik heb na de vraag om een date gewoon 3 dagen niet gereageerd en heb er vandaag compleet overheen gekletst. Na “the ex date from hell” en een pas mislukte poging tot een relatie met een andere man, ben ik eigenlijk wel even happy met vrijgezel zijn. Maar goed, ik wordt er ook niet jonger of knapper op... Haha
What to do???
Een avondje gezelligheid, geen verwachtingen erbij hebben. Wie weet is het 10x niets en ben je direct van de twijfels af, wie weet is het toch de moeite waard om hem daarna nog eens te zien

