xLes schreef:Ik geef Sizzle wel gelijk.
Ik ben nu werkloos. Vond het in het begin vreselijk: teveel vrije tijd, en ik haat het om op anderen hun kap te leven. Ik solliciteerde dus als een gek.
Nu zijn we vijf maand verder en vind ik het heerlijk! Eindelijk eens wat tijd! Tijd om met vrienden en familie op te trekken, tijd om naar het paard te gaan, tijd om eens een leuke wandeling met de hond te maken, tijd om wat boeken te lezen (we hebben een uitgebreide bib)... Dingen die ik al jaren niet meer had gedaan. Ik werkte in een stressvolle 40-urenweek en kwam 's avonds uitgeput thuis. Ik heb het Syndroom van Marfan, waardoor ik problemen aan hart en spieren heb. Een fulltime job is voor mij eigenlijk teveel van het goede maar als je een paard hebt moet je wel... Resultaat was dat ik thuiskwam van werk, at, afwaste en uitgeteld in de zetel plofte. 2x per week sleepte ik me naar mijn paard om met haar nog wat te gaan doen. Weekend sliep ik een halve dag om in te halen en de andere halve dag ging ik even naar het paard om nadien weer in de zetel te moeten ploffen.
Ik woon nog thuis en zal altijd blijven thuis wonen. Ik heb het geld niet om alleen te wonen. Dat boeit me echter niet.
Ik wíl graag terug aan het werk maar niet om daar heel de dag alles te geven, 0 appreciatie te krijgen en dan als ik thuiskom te crashen omdat lichaam stop zegt.
Ik zit wel heel erg na te denken over het paard. Is het niet beter om parttime werk te zoeken en haar weg te doen? Parttime zou beter zijn voor mijn lijf maar ik kan haar dan niet meer onderhouden.
Dat ze continu met blessures staat helpt ook niet echt (nog aan het genezen van een hoefscheur en nu maandag komt de DA voor iets dat met wat pech weer een peesblessure zou kunnen zijn).
Maandag heb ik een gesprek voor mijn droomjob, parttime. Ik hoop echt dat ik die krijg!
Is het dan niet verstandig om een arbeidsdeskundige in de arm te nemen en gaan kijken wat je kan