Mjelleke schreef:Ik kom al mijn hele leven vaak te laat, en baal daar verschrikkelijk van. Ik heb geen tijdsbesef, en loop vast met planning en organisatie bij simpele dingen zoals je spullen pakken en op tijd de deur uit gaan. Bij mij hangt dat samen met slechtere executieve functies.
Het is wel veel beter geworden gelukkig, ondertussen ben ik meestal wel op tijd en als ik te laat ben dan is het meestal 5 tot 10 minuten. Maar ik ben echt vaak te laat geweest, bij vrienden, op school, op mijn werk, bij doktersafspraken, veel treinen gemist, een keer zelfs een sollicitatiegesprek gemist, en een training die ik moest geven. Echt niet alleen bij sociale afspraken, zoiets werkt in alles door. Ook wel eens meer dan een uur te laat op een eetafspraak, dat was een combinatie van uitlopen op het werk (moest nog iets afmaken en dacht dat het wel kon), compleet in de stress schieten en blokkeren omdat ik laat was, half uur vertraging in het verkeer, en ook nog verkeerd rijden.
Ik heb echt van alles geprobeerd, o.a. tig wekkers zetten, stappenplannen maken met alle tussenstapjes (op de minuut nauwkeurig 7.17 tandenpoetsen 7.21 plassen 7.25 jas aan, etc). Klok een kwartier voor laten lopen. Extra marges inplannen, zoals treinen/bussen eerder nemen en extra overstaptijd rekenen. En toch blijft het nog steeds lastig. Toen ik een eigen bedrijf had plande ik voor 11 uur geen afspraken, ook al zat ik meestal om 9 uur wel op kantoor, zo wist ik tenminste zeker dat ik het altijd kon halen.
Ik vind het daarom heel fijn als ik geen precieze tijd hoef af te spreken, een range werkt echt zo veel makkelijker (tussen half 11 en 11, in plaats van om 10.45). En met sommigen heb ik de afspraak dat ik app zodra ik in de auto stap, dat haalt een hoop stress weg. Als dat niet kan en het moet echt een vast tijdstip zijn, dan lukt dat tegenwoordig meestal ook wel (maar dat is dus wel anders geweest). Ik ben nu ook regelmatig veel te vroeg (geen tijdsbesef werkt 2 kanten op) maar dan ga ik wel een rondje wandelen of even internetten of wat lezen.
Ik ben er echt niet trots op, heb echt vaak mensen laten wachten en snap ook heel goed dat ze daar dan pissig om waren. Ik heb ook wel even getwijfeld of ik dit hier wel neer zou zetten, sommige reacties zijn heel veroordelend en kort door de bocht. Maar ik wilde toch ook even deze kant laten horen, dat het soms écht niet zo makkelijk is als het lijkt.
Ik herken mezelf heel erg in jou verhaal!
Duidelijk omschreven ook zo. Heb jij ook periodes dat het heel goed gaat en periodes dat je continu de mist in gaat met de tijd?
Het werkt bij mij dus ook 2 kanten op in de periodes dat ik meer moeite met tijd heb kan ik zowel veel te vroeg als te laat zijn. 15 minuten van tevoren bedenken dat ik moet inloggen voor een vergadering en het vervolgens glad vergeten.
Bij mij gaat het vaak “mis” als ik iets belangrijks heb waarvoor ik absoluut niet te laat mag zijn, zoals mijn operatie vorige week. De nacht ervoor slaap ik er zelfs bijna niet van. Alles is tot in de puntjes geregeld en ik ben hoe dan ook op tijd waar ik moet zijn. Daarna heb ik vaak een periode dat ik de tijd “kwijt” raak.
Zo ook met (verre) reizen, audits en wedstrijden/shows, dat zijn van die triggers bij mij.