Kinke schreef:tja, zo heb ik dus uiteindelijk ontslag genomen bij een bedrijf, op ideale afstand van mijn huis, parttime zoals ik graag wou, en ik had ook nog lange tijd zonder werk gezeten. Was dolblij toen ik daar kon beginnen. Ik had een duobaan, zeer leuke collega, beiden verantwoordelijk voor de financiële administratie en personeelszaken. In de praktijk hadden mijn collega en ik minstens 1x per week contact met een uitzendburo om weer nieuw productiepersoneel te regelen. Vaak hoorden wij 's middags dat er weer mensen weg moesten/aangenomen moesten worden voor de ploeg van de volgende ochtend (6 uur beginnen). De werkzaamheden werden slecht betaald (minimumloon), ze moesten gewoon hun bek houden zo te zeggen, had je iets te mopperen? Oprotten maar, voor jou zo weer een ander. Tevens werd er ontzettend veel overgewerkt. Er waren altijd mannen die graag extra wilden verdienen en zo zonder problemen 12 dagen achter elkaar werkten. Met de veiligheid nam men het ook niet zo nauw, in de 4 maanden dat ik er werkte ben ik 2x met iemand naar de huisarts geweest, mijn collega ook een stuk of 3x. In 2 gevallen was betreffende persoon een vingerkootje kwijt, en mijn laatste tripje met 1 van die mannen betrof een situatie waarbij hij door stom toeval aan de dood ontsnapte. Ik wilde hier helemaal niets meer mee te maken hebben en ben weggegaan. Ook stond de manier waarop mensen in vaste dienst die ziek waren werden gepusht om weer op het werk te verschijnen (uiteraard hou ik ook niet van aanstellers) en het feit dat ik zeer regelmatig met iemand naar de huisarts moest, zo tegen dat ik 's nachts wakker lag bij het idee dat ik de volgende dag weer aan het werk moest. Ik heb dus voor mijn eigen gezondheid gekozen en heb ontslag genomen. Dit betekent helaas wel dat ik geen uitkering krijg, en dat valt niet mee.
Jammer dat je dit bedrijf niet aangebracht hebt bij de arbo wet.
Ik vind het verschrikkelijk zoals tegenwoordig met personeel omgegaan wordt. Er is echt sprake van verharding. En niet een beetje.
veneri schreef:@bruintje: ook ik heb fulltime gewerkt in het verleden. De hele ziektewet en wiakeuring doorlopen, maar minder dan 30% afgekeurd want kan in n andere baan nog genoeg verdienen. Fulltime werken trek ik niet.
Parttime gaat net aan,doe door de weeks naast mijn werk niks behalve de hond uitlaten en het huishouden en lig altijd voor 21.00 op bed. Echt totaal uitgeput met koppijn.zaterdag is ook steevast koppijndag,daardoor de zondag katerdag.
Ik ben tevreden met het inkomen wat ik en mijn man hebben en heb mijn klachten min of meer geaccepteerd,maar ik vraag me wel eens af waar ik het voor doe als ik zoveel moet laten om te kunnen werken. Is dat eerlijk? Ik overweeg serieus wel eens om (mochten mijn man en ik onze baan kwijtraken) de bijstand in te gaan. Financieel zijn we dan vrijwel hetzelfde af als met onze parttime inkomens. Dus waar doe ik het voor.
Tussen wal en schip vallen dus...
En zo zou het eigenlijk niet moeten zijn. Werken wordt onvoldoende beloond. Ongeacht of het laag opgeleid werk is, het is WERK.
Geplaatst: 04-02-16 14:37 
