Bokt.nl

pniekepnak schreef:

Denk je eens in...

Dat het leven zo zwaar is, dat je je niet kunt voorstellen nog een dag langer te leven. Dat het je niet lukt om verder te kijken dan morgen, omdat het idee dat je volgende maand nog leeft ondraaglijk is. Dat je niet meer kan genieten van alles wat voor ons het leven mooi maakt. Dat je dat van jezelf niet begrijpt en dat je daar nog ongelukkiger van wordt. Net als dat je van de zogenaamde 'mooie dingen in het leven' waar iedereen het over heeft nog ongelukkiger wordt. Want al die mooie dingen waar je blijkbaar iets bij moet voelen, daar voel jij helemaal niets bij. Je voelt je leeg. Moe. Opstaan is een enorme opgave, en de enige reden dat je dat nog steeds iedere dag doet is omdat je naasten dat aan je vragen. Diezelfde naasten tegenover wie jij je zo ontzettend schuldig voelt, omdat je ze zo tot last bent. Omdat je oprecht denkt dat ze beter af zijn zonder jou. Je geeft ze immers niets anders dan zorgen en ellende.
Iedere dag, iedere minuut van je leven is een strijd, je hebt alles al geprobeerd en niets helpt.

Wie is er dan egoïstisch, jij, als je zo niet meer verder wilt, of de mensen om je heen die willen dat je blijft?

Ik heb zelf helaas ook mensen verloren aan zelfmoord, en ik heb laatst iemand moeten reanimeren nadat diegene een zelfmoordpoging had gedaan. En ja, natuurlijk heeft dat een enorme impact op mij, maar egoïstisch? Nee. Dat vind ik niet. Ik kán het niet egoïstisch vinden. Ik begrijp het namelijk wel.

penelope444 schreef:

pniekepnak schreef:

Denk je eens in...

Dat het leven zo zwaar is, dat je je niet kunt voorstellen nog een dag langer te leven. Dat het je niet lukt om verder te kijken dan morgen, omdat het idee dat je volgende maand nog leeft ondraaglijk is. Dat je niet meer kan genieten van alles wat voor ons het leven mooi maakt. Dat je dat van jezelf niet begrijpt en dat je daar nog ongelukkiger van wordt. Net als dat je van de zogenaamde 'mooie dingen in het leven' waar iedereen het over heeft nog ongelukkiger wordt. Want al die mooie dingen waar je blijkbaar iets bij moet voelen, daar voel jij helemaal niets bij. Je voelt je leeg. Moe. Opstaan is een enorme opgave, en de enige reden dat je dat nog steeds iedere dag doet is omdat je naasten dat aan je vragen. Diezelfde naasten tegenover wie jij je zo ontzettend schuldig voelt, omdat je ze zo tot last bent. Omdat je oprecht denkt dat ze beter af zijn zonder jou. Je geeft ze immers niets anders dan zorgen en ellende.
Iedere dag, iedere minuut van je leven is een strijd, je hebt alles al geprobeerd en niets helpt.

Wie is er dan egoïstisch, jij, als je zo niet meer verder wilt, of de mensen om je heen die willen dat je blijft?

Ik heb zelf helaas ook mensen verloren aan zelfmoord, en ik heb laatst iemand moeten reanimeren nadat diegene een zelfmoordpoging had gedaan. En ja, natuurlijk heeft dat een enorme impact op mij, maar egoïstisch? Nee. Dat vind ik niet. Ik kán het niet egoïstisch vinden. Ik begrijp het namelijk wel.

Dit is ook wel mijn mening eigenlijk!