Suzanne F. schreef:Menino schreef:Vaak is het echt net zo min een keuze, en zegt het net zo weinig over iemand als de rest van iemands uiterlijk.
Ik zou vaak willen vervangen door soms.
Soms is het geen keuze maar zijn mensen medisch niet in orde. Maar vaak ligt het gewoon aan het eetpatroon. Ik ben nu ook 10 kilo zwaarder dan 5 jaar geleden maar ik weet echt wel waar dat door komt. Je hebt altijd een keuze. Of vanwege medische redenen naar de dokter, of minder eten.
Nou ik bedoel eigenlijk dat het mss de keuze is om op een zwaarder gewicht te zitten dan je zou willen, omdat afvallen niet lukt/te zwaar is/het gewoon ruk is. Maar er zijn maar echt héél weinig mensen die echt zwaar willen zijn.
Ik weeg heel wat kilo's minder dan op mijn zwaarst, eet super uitgebalanceerd en sport (bijna) iedere dag. Omdat ik me daar fijn bij voel. Maar soms zou ik ook wel eens gewoon een zak patat willen eten zonder schuldgevoel. Lijkt me heerlijk, die vrijheid.. Maar helaas is dat niet voor mij weggelegd omdat ik instantly aankom.
Nu doe ik dat, voor mezelf, omdat ik me er niet fijn bij voel om aan te komen. Maar ik vind het pijnlijk omte constateren dat als ik dat wel zou doen dat iedereen klaar zou staan met z'n oordeel ( been there ) terwijl ik, imo, er vrij weinig aan kan doen dan dat die zak patat meteen aan m'n heupen plakt...
Ik kan echt geen gemiddeld eetpatroon volgen en een gemiddeld gewicht daarbij hebben, helaas voor mij.
Nu vind ik het best prima om te sportem/met eten bezig te zijn, maar soms vreet het letterlijk al mijn energie en het vergt veel van mijn leven en ik snap best dat veel mensen daar helemaal geen zin in hebben. Dat betekent volgens mij niet dat ze graag zwaar willen zijn, hoogstens dat ze dat geaccepteerd hebben en zich er bij neergelegd hebben.
Nou, daar kan ik alleen maar respect voor hebben, en dat lijkt me een gezondere levenshouding( afhankelijk van de mate van overgewicht) dan eeuwig te jojo'en en jezelf uit te hongeren en vervolgens weer te overeten etc. Zoals de meeste mensen met overgewicht die zichzelf niet kunnen accepteren.
Daarnaast, zijn AD volgens mij de meest voorgeschreven medicatie die er zijn, en laat je daar nou net van aankomen. Dus zo ontzettend zeldzaam en uitzonderlijk dat iemand overgewicht heeft door medicatie is het volgens mij ook niet.
Nouja, mijn punt is vooral dat ik het alleen maar toejuich als mensen 'tevreden' met zichzelf zijn, al voldoet het niet aa het plaatje, en dat ik het teleurstellend vind dat zoveel mensen er een negatief oordeel aan hangen als het niet binnen hun beeld van mooi of sterk ofzo past. Vooral omdat veel van diezelfde mensen vaak geen idee hebben hoeveel het vraagt om op gewicht te blijven als je genetische aanleg / setpoint op overgewicht zit
( wat volgens diezelfde mensen vaak niet kan
)En nu heb ik al weer veels te veel woorden vuil gemaakt aan iets wat toch nooit zal gaan veranderen, maargoed.
Ik draag mijn persoonlijke standpunt graag uit
dus vandaar dat ik daar niet op in ga. Dat staat er ook, dit was het enige wat ik er even over wilde zeggen.
)
) en maat 36/38 met een thigh gap. Het ligt er vooral aan hoe breed je heupen zijn. En ja, als je veel afvalt kun je inderdaad een thigh gap creëren maar als je de bouw er niet voor hebt krijg je hem ook niet, al val je af.