CalipsoLover schreef:Met elkaar om te tafel gaan zitten helpt niet, er wordt niet geluisterd. Been there and done that, heb me er intussen een soort van bij neer gelegd dat er gewoon langs me heen wordt gecommuniceerd, maar dat haalt de frustraties niet weg.
Als het kindje de hond schopt word ik uiteraard boos, maar ga haar absoluut geen draai rond haar oren geven voor alle duidelijkheid. Ze is 3 jaar, hoe stout het ook is, zo’n kind beseft nog niet wat goed of slecht is en zoiets pijn kan doen. Ze is op dit moment constant slecht gezind en stout, maar ik neem haar dit niet kwalijk, denk dat dit eerder door de situatie is.
Heb eigenlijk onmiddelijk mijn moeder aangesproken daarnet. Heb het vooral gehad over het binnen roken en de situatie met het kind. Ze zei dat ze nog wel eens met hem zou babbelen, maar aangezien (als het mis kan gaan dan gaat het weer echt mis) er weer een aanvaring is geweest tussen hem en zijn ex, die weer heel bruut was, vrees ik dat mijn moeder dit niet meer gaat durven doen.
Mijn moeder is zelf ook al wat “vervelender” door de situatie, aangezien er verwacht wordt dat zij rekening moet houden met hem. Nu was er bijvoorbeeld maandag ook niet aangekondigd dat het kindje terug kwam, en daar was mijn moeder wel even heel boos over. Net zoals het internet dat plots uitviel omdat mijn broer hele tijd netflix zit te kijken, en de tv die constant ingepalmd is. Maar verder is mijn moeder zoals mijn broer; een beetje naïef en laat makkelijk over zich heen lopen door bepaalde mensen. Mijn zus en ik zijn het tegenovergestelde, dus dat is iets met karakter denk ik ipv opvoeding...
CalipsoLover schreef:Hier heb ik het daarnet dus ook grotendeels over gehad met mijn moeder, die het ook met me eens is. Een kind heeft structuur nodig en die is er op dit moment niet, ik heb dit ook al tegen mijn broer gezegd maar volgens hem is het niet goed om haar de hele week te houden omdat dit te lang is voor een kind van 3. Ik denk persoonlijk dat dit meer voor zichzelf is dan het kind, ik zou het ook niet fijn vinden om in het midden van de schoolweek te moeten verhuizen van mama naar papa. Vorige week had ze twee keer in haar bedje geplast, was ze gisteren ook in het midden van de nacht beginnen huilen en elke ochtend is het ook een gevecht. Maar ja, wie ben jij dan om je te moeien in de opvoeding, volgens mijn moeder heeft dit ook te maken met de andere oma die dit wil op die manier, omdat ex het kind dus niet van school kan/wil halen/brengen dus de oma dat grotendeels doet.
Het helpt vast even om van je af te schrijven, maar erin blijven hangen heeft geen zin. In beide posts lees ik wederom niets over wat je wél zelf kunt doen, enkel over wat er niet bevalt en wat die en die fout/vervelend/niet doet. Kijk vooruit, kijk naar wat jij zélf kunt doen om het voor jóu prettiger te maken en laat los hoe het was (dat komt voorlopig gewoonweg niet meer terug).