Een collega (man) is dit ook overkomen. Nooit psychische problemen gehad, maar na de geboorte van zijn zoon zo vreselijk van het padje geraakt dat hij door de smetvrees de badkamer niet meer uitkwam. Hij heeft 3 maanden intern in een instelling gezeten met levenslange grote kans op terugval.
Zijn vrouw is gelukkig een hele sterke vrouw dat naast haar kind verzorger ook de hoofd-kostwinnaar is.
Gelukkig zijn ze er goed uitgekomen.
Veel sterkte met de situatie

Ik kan me trouwens goed voorstellen dat sommige relaties op de klippen lopen na het overlijden van een kind.
Die impact kun je vooraf niet bespreken.
Dat lijkt me een vreselijke nachtmerrie.
Het is goed om te beredeneren hoe je erin staat als je een relatie begint, maar dingen kunnen ook veranderen. Ik weet dat ik mentaal niet erg stabiel ben, en dat probeer ik zo goed mogelijk van tevoren uit te leggen. Ik ben het ene moment druk, stuiterig, vrolijk, gezellig.. Maar twee dagen later kan ik huilend in mijn bed liggen en er niet uit willen komen. Dat kan je van tevoren uitleggen en dat is goed, maar de realiteit is vaak toch weer heel anders. Ik kan immers ook niet voorspellen hoe ik ben als ik in zo'n dal zit. Ik kan mijn vriend ook niet van tevoren voorkauwen hoe hij me kan helpen, want dat verschilt per dag. De ene dag wil ik uit bed gesleept worden, de volgende dag wil ik met rust gelaten worden en hooguit af en toe een aai over m'n bol krijgen. Andere momenten wil ik naar mijn ouders, of kan ik alleen met mijn beste vriendin praten.
brood gebakken om mee te nemen. 
had inderdaad partner moeten zijn
Dronken rijden komt hier niet voor. Altijd een Bob en anders te voet naar huis. Soms spreken we af dat hij mee uit gaat en belt als hij naar huis wil, dan ga ik 'm oppikken.