Bokt.nl

lifaya schreef:

Rainbow, als je als meisje van 15 het uitmaakt en je vriendje dan zelfmoord pleegd, tuurlijk voel je je schuldig je bent nog een kind en als je hoort dat hij zichzelf daarom van het leven heeft beroofd... Dan ga je niet zeggen " had die maar niet zo dom moeten doen..." Ofzo.

pniekepnak schreef:

Denk je eens in...

Dat het leven zo zwaar is, dat je je niet kunt voorstellen nog een dag langer te leven. Dat het je niet lukt om verder te kijken dan morgen, omdat het idee dat je volgende maand nog leeft ondraaglijk is. Dat je niet meer kan genieten van alles wat voor ons het leven mooi maakt. Dat je dat van jezelf niet begrijpt en dat je daar nog ongelukkiger van wordt. Net als dat je van de zogenaamde 'mooie dingen in het leven' waar iedereen het over heeft nog ongelukkiger wordt. Want al die mooie dingen waar je blijkbaar iets bij moet voelen, daar voel jij helemaal niets bij. Je voelt je leeg. Moe. Opstaan is een enorme opgave, en de enige reden dat je dat nog steeds iedere dag doet is omdat je naasten dat aan je vragen. Diezelfde naasten tegenover wie jij je zo ontzettend schuldig voelt, omdat je ze zo tot last bent. Omdat je oprecht denkt dat ze beter af zijn zonder jou. Je geeft ze immers niets anders dan zorgen en ellende.
Iedere dag, iedere minuut van je leven is een strijd, je hebt alles al geprobeerd en niets helpt.

Wie is er dan egoïstisch, jij, als je zo niet meer verder wilt, of de mensen om je heen die willen dat je blijft?

Ik heb zelf helaas ook mensen verloren aan zelfmoord, en ik heb laatst iemand moeten reanimeren nadat diegene een zelfmoordpoging had gedaan. En ja, natuurlijk heeft dat een enorme impact op mij, maar egoïstisch? Nee. Dat vind ik niet. Ik kán het niet egoïstisch vinden. Ik begrijp het namelijk wel.

_Chendo_ schreef:

Mer, als je kan reanimeren dan ben je dat verplicht.

lifaya schreef:

Egoïstisch. Ik was een jaar of 15 en had pauze, dan gaan wij altijd naar het winkelcentrum op 1 minuut afstand. Daar heb je ook van die hoge flats. Om ca 12:15 is daar een jonge vrouw begin 20 van de flat gesprongen, recht tegenover get winkelcentrum en waar heel veel scholieren (waaronder ik) liepen. Hoeveel mensen het niet hebben gezien. Kinderdagverblijf had ook uitzicht op die plek..... Ik heb gehoord dat het om geldschulden ging.

Paar jaar later, ook bij mij in de buurt, is een jongetje van 15 jaar van een flat gesprongen omdat zijn vriendinnetje het had uitgemaakt. Hij woonde niet eens in die flat en dat vriendinnetje moet hier de rest van haar leven mee leven....

En zo ken ik helaas nog wel meer verhalen, waarvan de meeste psychotisch waren (3 daarvan uit mijn omgeving) maar niet allemaal.

lor1_1984 schreef:

_Chendo_ schreef:

Mer, als je kan reanimeren dan ben je dat verplicht.

tenzij diegene een NR-verklaring heeft, maar is diegene bewoner van een begeleid wonen oid dan geldt die verklaring enkel binnen de muren van die instelling.

Code

Maar lekenhulpverleners dienen bij iemand met een circulatiestilstand niet op zoek te gaan naar een wilsverklaring (geschreven verklaring dan wel niet-reanimerenpenning). Zo wordt voorkomen dat de reanimatiepoging wordt uitgesteld en de uitkomst van de reanimatie nadelig wordt beïnvloed. Vaak zal de aanwezigheid van een niet-reanimerenpenning bij aanvang van een reanimatie niet worden opgemerkt, omdat de borstkas van het slachtoffer bij basale reanimatie niet behoeft te worden ontbloot en ook als dat wel het geval is, kan de penning onopgemerkt blijven als deze naar de nek of rug is verschoven.

Er kan met name voor lekenhulpverleners verwarring ontstaan als later tijdens de reanimatie de niet-reanimerenpenning duidelijk wordt, bijvoorbeeld als de borstkas wordt ontbloot om de elektroden van de AED aan te brengen. Het kan van een lekenhulpverlener niet worden gevergd dat deze zijn reanimatiepoging gaande de procedure staakt. Het besluit om op deze grond een reanimatiepoging te staken wordt overgelaten aan de professionele hulpverlener die naar verwachting enkele minuten later zal arriveren.

Mer1980 schreef:

pniekepnak schreef:

Denk je eens in...

Dat het leven zo zwaar is, dat je je niet kunt voorstellen nog een dag langer te leven. Dat het je niet lukt om verder te kijken dan morgen, omdat het idee dat je volgende maand nog leeft ondraaglijk is. Dat je niet meer kan genieten van alles wat voor ons het leven mooi maakt. Dat je dat van jezelf niet begrijpt en dat je daar nog ongelukkiger van wordt. Net als dat je van de zogenaamde 'mooie dingen in het leven' waar iedereen het over heeft nog ongelukkiger wordt. Want al die mooie dingen waar je blijkbaar iets bij moet voelen, daar voel jij helemaal niets bij. Je voelt je leeg. Moe. Opstaan is een enorme opgave, en de enige reden dat je dat nog steeds iedere dag doet is omdat je naasten dat aan je vragen. Diezelfde naasten tegenover wie jij je zo ontzettend schuldig voelt, omdat je ze zo tot last bent. Omdat je oprecht denkt dat ze beter af zijn zonder jou. Je geeft ze immers niets anders dan zorgen en ellende.
Iedere dag, iedere minuut van je leven is een strijd, je hebt alles al geprobeerd en niets helpt.

Wie is er dan egoïstisch, jij, als je zo niet meer verder wilt, of de mensen om je heen die willen dat je blijft?

Ik heb zelf helaas ook mensen verloren aan zelfmoord, en ik heb laatst iemand moeten reanimeren nadat diegene een zelfmoordpoging had gedaan. En ja, natuurlijk heeft dat een enorme impact op mij, maar egoïstisch? Nee. Dat vind ik niet. Ik kán het niet egoïstisch vinden. Ik begrijp het namelijk wel.

Als je het zo goed begrijpt waarom heb je dan gereanimeerd? Die persoon wilde toch graag dood? Als je het zo goed snapt?

Sorry het is geen aanval absoluut niet, ik vind het fantastisch dat je een leven hebt gered, maar het staat zo haaks op wat je ervoor tikt. Ik kan mij dat dus helemaal niet indenken, ik kan mij dus niet voorstellen hoe dat moet voelen. Dat is nu net het moeilijke. Ik veroordeel het dus ook niet ik respecteer het ook wel tot op zekere hoogte. Maar ik denk dat je per geval moet kijken of je die persoon egoïstisch vindt of niet. In de voorbeelden die ik in mijn eigen situatie heb genoemd, vind ik het zelfs verder gaan dan egoïstisch, zeker het familie drama waar ik in betrokken werd. Ik ben niet blij dat hij dood is, want als hij zijn kind had afgemaakt en het bij zichzelf mislukt was had hij een verdiende straf gekregen. Ik geloof niet in een god, maar hoop dat ze hem de hemel niet inlaten.

Evelyne79 schreef:

Zelfs met een niet reanimeren verklaring mag je te starten met reanimeren. alleen de hulpdiensten mogen de beslissing nemen om de reanimatie te stoppen

Code

Maar lekenhulpverleners dienen bij iemand met een circulatiestilstand niet op zoek te gaan naar een wilsverklaring (geschreven verklaring dan wel niet-reanimerenpenning). Zo wordt voorkomen dat de reanimatiepoging wordt uitgesteld en de uitkomst van de reanimatie nadelig wordt beïnvloed. Vaak zal de aanwezigheid van een niet-reanimerenpenning bij aanvang van een reanimatie niet worden opgemerkt, omdat de borstkas van het slachtoffer bij basale reanimatie niet behoeft te worden ontbloot en ook als dat wel het geval is, kan de penning onopgemerkt blijven als deze naar de nek of rug is verschoven.

Er kan met name voor lekenhulpverleners verwarring ontstaan als later tijdens de reanimatie de niet-reanimerenpenning duidelijk wordt, bijvoorbeeld als de borstkas wordt ontbloot om de elektroden van de AED aan te brengen. Het kan van een lekenhulpverlener niet worden gevergd dat deze zijn reanimatiepoging gaande de procedure staakt. Het besluit om op deze grond een reanimatiepoging te staken wordt overgelaten aan de professionele hulpverlener die naar verwachting enkele minuten later zal arriveren.

bron:burgerharthulp.nl

saffire schreef:

Ben je nou echt egoistisch als je voor jezelf kiest

Francieen schreef:

Ik vind dat het niet je eigen keuze mag zijn, ik geloof in God. God heeft het leven gemaakt en bepaald wat erin gebeurd dus ook wanneer je overlijd.
M'n neef heeft zelfmoord gepleegd, had alles netjes betaald enzo maar niemand zag het aankomen en loop door deze ervaring zelf bij de psycholoog. We snappen niet waarom hij het gedaan heeft en dat geeft een hele hoop pijn in de familie. Ben hierdoor ook depressief geworden en ook heel veel last gehad van die gedachtes maar heb er gelukkig nooit aan toegegeven omdat ik weet dat God mij erdoorheen helpt. Dat uitzicht heeft mijn neef ook christen dus nooit gehad en dat vind ik ook best erg..

Chiave schreef:

Francieen schreef:

Ik vind dat het niet je eigen keuze mag zijn, ik geloof in God. God heeft het leven gemaakt en bepaald wat erin gebeurd dus ook wanneer je overlijd.
M'n neef heeft zelfmoord gepleegd, had alles netjes betaald enzo maar niemand zag het aankomen en loop door deze ervaring zelf bij de psycholoog. We snappen niet waarom hij het gedaan heeft en dat geeft een hele hoop pijn in de familie. Ben hierdoor ook depressief geworden en ook heel veel last gehad van die gedachtes maar heb er gelukkig nooit aan toegegeven omdat ik weet dat God mij erdoorheen helpt. Dat uitzicht heeft mijn neef ook christen dus nooit gehad en dat vind ik ook best erg..

Ik wil je niet persoonlijk aanvallen en ik respecteer je geloof, dat allereerst...

Maar als God zo goed is, waarom voelt je neef dan troost van God? Waar was God in de tijd dat je neef hem nodig had? Ik vind het jammer dat er voor alles wat er gebeurt in de wereld, direct "maar God voorziet" of "het is de wil van God" wordt gezegd.

Geryon schreef:

Dit gaat meer over de manier waarop de zelfmoord plaats vindt die egoistisch is. Niet om de keuze om het te plegen toch?