Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-12 13:57

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-12 13:57

Hoi, ben ik weer.

Bij haptonome was het heel heftig. Emotioneel ook...Moest ook echt even een paar dagen 'bijkomen' voor ik weer iets op bokt kon posten.

Ik was tijdens de laatste les op school al helemaal onrustig en was 't al moeilijk. En als ik dan bij haar ben, durf ik de auto eigenlijk niet goed uit...

En uiteindelijk zegt of doet ze dan iets waardoor ik me echt niet meer groot kan houden en tja...tegelijkertijd durf en kan ik dan helemaal niets anders.
Terwijl ik echt zó enorm verdrietig ben en het helemaal gehad heb en het allemaal te veel is...En als ze me dan vastpakt is dat in het begin zo beangstigend en kan ik het bijna niet verdragen dat ze me aanraakt. En wil ik me eigenlijk alleen maar van haar wegdraaien en kijken of ze toch echt niks engs gaat doen. Tot ik me uiteindelijk overgeef. Dan is het goed en voelt het heel veilig en kan ik dat ik-ben-eigenlijk-heel-erg-verdrietig-gevoel een beetje toelaten. Maar toch durf ik me dan niet helemaal te laten gaan en ben ik nog steeds zó aan het vechten tegen dat gevoel.

Sofie en nynke, goede ideeen ja! omdat we dubbele sessies inplannen is 1x gaan dus 2 sessies. Ik heb vanmiddag een gesprek met mijn ouders. Ik had haptonome een mail gestuurd naar aanleiding van de vorige sessie, en (omdat ze dat zei in de mail

) heb ik hem ook doorgestuurd naar mijn ouders...

**Geplaatst**: 16-10-12 14:18

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 16-10-12 14:18

Kom op meis, het gaat heel goed. Langzaam maar zeker ga je de goede kant op! Je bent je in elk geval al een klein beetje aan het openstellen, het is logisch dat je moet aftasten voordat je direct de deuren wagenwijd opengooit. Ik heb het zelf ook ooit moeten doormaken.

**Geplaatst**: 16-10-12 18:35

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 16-10-12 18:35

Meisje, heb geduld met jezelf. Ik heb er ook lang over gedaan om te herstellen...

**Geplaatst**: 16-10-12 19:16

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 16-10-12 19:16

Waarom was je dan zo onrustig en durfde je eigenlijk de auto niet uit? Hoef je niet op te antwoorden hoor, maar voor je zelf moet je dat eigenlijk wel onder woorden brengen.
Hopelijk ging het gesprek met je ouders goed. maar misschien moet je dat ook met kleine stapjes doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-12 22:53

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-12 22:53

Antje en Broccoli: Ik weet het...ik wil ook allemaal te snel. En dat werkt alleen maar tegen. Het is niet eens zo dat ik zelf vind het het snel moet, al duurt de therapie nog 3 jaar, dat maakt me echt niks uit. Sterker nog, liever 3 jaar en dan rustig en op mijn eigen tempo, dan dat het 'snel' gaat en we over een jaar al klaar zijn.
Maar ik heb de laatste tijd zo'n gevoel dat het allemaal snel snel moet en dat over 3 maanden 'klaar' moet zijn met de behandeling. En ik heb echt géén idee waar dat vandaan komt. Haptonome heeft ook nog nooit zoiets tegen mij gezegt ofzo. Maar toch Voelt dat op de een of andere manier zo. Dat het allemaal snel moet. En dat het 'stom' is als het lang duurt. Ik heb dat gevoel eigenlijk al een poosje...Misschien moet ik dat toch eens tegen haar zeggen

Nynke: Ik weet het niet precies... Ik geef altijd zo'n soort reactie als ik haar een 'langere' periode niet heb gezien. Op de een of andere manier is het dan weer Heel Erg Moeilijk om weer bij haar te zijn en durf ik gewoon niet eens uit te stappen. Ik had afgelopen vrijdag gewoon 10 minuten nodig om mezelf zo ver te krijgen om de moter af te zetten en uit te stappen. Ik laat de auto dan ook altijd stationair draaien, krijg mezelf niet eens zover om hem dan al af te zetten .
Ik denk juist omdat zij zoveel weet van mij en zo vertrouwd voelt. En soms zó dichtbij kan en mag komen, letterlijk en figuurlijk. Roep dat schijnbaar een enorm heftig angstgevoel iets op. Maar wáárom in hemelsnaam?

Emotie tonen gaat wel steeds beter. Langzaam. Eerst liet ik gewoon helemaal niks zien. Daarna kwam een fase dat m'n ogen gewoon overstromen. Zo zonder emotie...Vijdag was het dus zover dat ik voor het eerst een beetje echt durfde en kon huilen. Met onregelmatig ademhaling en helemaal trillend. Maar ondanks dat ik dan zo verdrietig ben, ben ik nog steeds zó aan het vechten tegen dat gevoel... En kan ik gewoon niet 'echt' huilen, met uithalen en snikken (als je begrijpt wat ik bedoel ). En eigenlijk vind ik het dan ook gewoon heel Erg, dat ik haar niet kan laten zien hoeveel het me echt doet...
Ze vroeg ook of het dan oplucht. Maar ik durf haar daarna nog niet eens aan te kijken, omdat er zo'n mega-groot 'mag-niet' gevoel aan vast zit. Dat het 'fout' is. Het is gewoon zo aangeleerd (of juist afgeleerd...). Om dan niet te mogen huilen, dat gevoel mocht er niet zijn. En...tja...op een gegeven moment is dat gewoon zo afgesloten en geblokkeerd dat ik het nu gewoon ook echt niet meer kan, ook al zou ik dat graag willen. En ik merk dat ik dat gevoel eigenlijk nog steeds niet kan toelaten, dat het er nog steeds niet mag zijn. En nu ik in de gaten begin te krijgen dat het heel misschien ook anders kan. En Mag. Is dat zóó verwarrend en moeilijk.

Ingewikkeld... $:\$

Het gesprek met mijn ouders ging trouwens wel GOED

. Ondanks dat ik die mail had gestuurd (tip van haptonome, dan zou ik niet hoeven uit te leggen hoe moeilijk het nu allemaal is en waar we mee bezig zijn tijdens de sessies), begreep papa niet helemaal dat ik nu het liefst zoveel mogelijk sessies heb tot het einde van het jaar. Om een lang verhaal kort te maken, kan ik dit jaar nog 7x gaan.

Ik moet zelf een hoop dingen 'inleveren' en ook wat zelf betalen. Maar mijn ouders dragen wat bij.

Pap vond het trouwens wel heel sneu, dat ik oa. mijn sinterklaascadeautjes 'opgeef'. Maar ik ben zelf eigenlijk vooral heel opgelucht dat ik dit jaar gewoon door kan gaan (en 7 sessies is ongeveer om de 9/10 dagen ipv 14

)

**Geplaatst**: 17-10-12 10:27

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 17-10-12 10:27

Super meis! Fijn dat je ouders zo meewerkend zijn.

**Geplaatst**: 17-10-12 11:58

Geplaatst: 17-10-12 11:58

Anoniem1991 schreef:
Emotie tonen gaat wel steeds beter. Langzaam. Eerst liet ik gewoon helemaal niks zien. Daarna kwam een fase dat m'n ogen gewoon overstromen. Zo zonder emotie...Vijdag was het dus zover dat ik voor het eerst een beetje echt durfde en kon huilen. Met onregelmatig ademhaling en helemaal trillend. Maar ondanks dat ik dan zo verdrietig ben, ben ik nog steeds zó aan het vechten tegen dat gevoel... En kan ik gewoon niet 'echt' huilen, met uithalen en snikken (als je begrijpt wat ik bedoel ). En eigenlijk vind ik het dan ook gewoon heel Erg, dat ik haar niet kan laten zien hoeveel het me echt doet...
Ze vroeg ook of het dan oplucht. Maar ik durf haar daarna nog niet eens aan te kijken, omdat er zo'n mega-groot 'mag-niet' gevoel aan vast zit. Dat het 'fout' is. Het is gewoon zo aangeleerd (of juist afgeleerd...). Om dan niet te mogen huilen, dat gevoel mocht er niet zijn. En...tja...op een gegeven moment is dat gewoon zo afgesloten en geblokkeerd dat ik het nu gewoon ook echt niet meer kan, ook al zou ik dat graag willen. En ik merk dat ik dat gevoel eigenlijk nog steeds niet kan toelaten, dat het er nog steeds niet mag zijn. En nu ik in de gaten begin te krijgen dat het heel misschien ook anders kan. En Mag. Is dat zóó verwarrend en moeilijk.

Ik herken het helemaal wat je hier zegt

Ik heb 2 jaar tussen vertrouwde mensen moeten lopen voordat ik helemaal mezelf durfde te zijn.

Ik ben blij voor je dat je ouders je meehelpen! Kun je lekker therapieën en hoef je je daar in elk geval niet druk over te maken. Als je bang bent dat het te lang gaat duren, kun je altijd aan je haptonome vragen hoe lang je behandeling maximaal mag duren. Dan heb je daar ook duidelijkheid over.

**Geplaatst**: 17-10-12 12:22

Geplaatst: 17-10-12 12:22

Fijn dat het zo goed ging bij de haptonome en met je ouders. Ik begrijp dat wel, je angst en nervositeit om uit je auto te komen. Emoties tonen is een heel moeilijk iets. Gelukkig maar, anders huilden we tranen met tuiten als we een vlieg doodslaan of gingen we vloeken en tieren als het kopje niet op z'n plek staat, maar een halve meter verderop..
We hebben geleerd om onze emoties niet de vrije loop te laten en soms zijn we daar een beetje in doorgeslagen, we huilen, vloeken en tieren helemaal niet meer en proberen alles rationeel te verklaren. Maar sommige dingen zijn gewoon niet te verklaren, die moet je proberen te aanvaarden, het is nu eenmaal gebeurd.
En daar zijn de emoties voor: huilen, vloeken, tieren, schoppen, slaan, het mag allemaal, alleen het laatste liefst niet tegen een persoon, daar heb je boksballen voor.

**Geplaatst**: 17-10-12 17:59

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 17-10-12 17:59

Wat fijn dat je nog 7x kunt gaan! Top!

Verder heb ik niet echt iets toe te voegen aan de post van Antje en Nynke.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-12 18:14

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-12 18:14

Ik ben zelf ook heel erg blij dat ik gewoon door kan gaan met haptonome. $*\o/*$ Ook dat we nu meer sessies hebben voelt als een hele opluchting. De sessies zijn gewoon heel belangrijk voor mij. Heb er eigenlijk ook geen problemen mee dat ik er die dingen voor op moet geven.

(Alleen wedstrijden met Paard vind ik jammer

)

Antje_Vip Idd een goed idee om het dan eens te vragen. Van de andere kant vind ik dat dan ook weer een beetje...'eng'. Want áls ze een bepaalde periode zou zeggen, zit er dus een tijdsdruk op. Wat ik helemaal niet wil en wat ook niet mag. Je kan natuurlijk niet echt zeggen dat je na 20 sessies 'klaar' bent met een therapie. Of dat je na een bepaalde periode gewoon maar 'klaar' moet zijn met de behandeling. (Ik weet het, ik vind zelf ook dat het niet kan, en toch ben ik daar bang voor als 't over mezelf gaat

)

Nynke Ik merk dat huilen/emotie een heel groot item is voor mij. Vind het ook mega moeilijk om daar echt iets over op te schrijven en ik ben ook super lang bezig geweest met de mail naar mijn haptonome daarover. Duurde lang voordat ik eindelijk verwoord had wat ik ongeveer wilde zeggen. Van de ene kant begrijp ik mijn eigen angst en nervositeit, maar van de andere kant ook totaal niet. Ik heb heel veel vertrouwen in haar, en daarom vind ik het eigenlijk vreemd dat ik dan zo heftig op haar kan reageren... Merk ook dat het steeds erger wordt.

De eerste keer dat er een 'pauze' van 3 weken tussen zat, was het ook wel weer spannend om te gaan, maar absoluut niet die spanning/angst die het nu geeft.

Is er trouwens nog een verzekerings-mensje die toevallig aan het meelezen is?

Mama vroeg nog of er soms een lijst is van verschillende verzekeringen die we dan met elkaar kunnen vergelijken en eventueel kunnen overstappen naar een verzekering die gunstiger voor ons is.

**Geplaatst**: 18-10-12 18:33

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 18-10-12 18:33

Wat ontzettend fijn nieuws dat je nu zelfs iets vaker naar de haptonome kan! Echt super! $*\o/*$ En fijn dat je vader het blijkbaar toch een beetje begint te snappen nu, als hij het sneu voor je vindt dat je je cadeautjes moet opgeven zal hij zich toch beter gaan beseffen hoe belangrijk het is

. Goed gedaan! Volgens mij kan het door dit soort stappen alleen maar beter worden.
Verzekeringen weet ik helaas niet zo veel van af.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-10-12 00:05

Geplaatst door de TopicStarter : 29-10-12 00:05

Ga, gaat gelukkig weer de goede kant op!! Merk dat het ook veel scheelt dat de sessies nu dichter op elkaar zijn. Het zijn eigenlijk maar een paar dagen, maar toch maakt dat een wereld van verschil!

Het 'van-sessie-tot-sessie-leven-gevoel is nu ook weg namelijk.

$_/-\o_$

We zijn wel aan het denken om te switchen van verzekering. Anders zit je volgend jaar namelijk weer met hetzelfde probleem. Ben op zoek naar iets van een lijst/website waar er verschillende verzekeringen met elkaar worden geleken (als zo iets bestaat tenmiste

)

**Geplaatst**: 29-10-12 00:07

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 29-10-12 00:07

http://www.verzekeringssite.nl/zorgverzekering/ misschien heb je hier wat aan.. ? Hier kan je alles zelf invullen wat je belangrijk vind en gaat die site zoeken..

Goed nieuws dat het de goede kant op gaat..!! verdien je ook..

**Geplaatst**: 29-10-12 00:12

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 29-10-12 00:12

Goed bezig meid! Ga zo door!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-12-12 22:30

Geplaatst door de TopicStarter : 10-12-12 22:30

Nou...

Topic moet weer even omhoog, want het is weer ff Moeilijk...

Vorige week een heftige sessie gehad bij haptonome. Ik wilde haar al een een tijdje iets laten lezen, over 'toen' Maar durfde het niet, was het steeds aan het uitstellen, honderdduizend redenen verzinnen waarom ik het niet zou laten lezen, wat er zou kunnen gebeuren als ik het wel zou laten lezen, ramp-senario's, escape opties...

Uiteindelijk maar Dapper gedaan en haar gemaild dat ik haar graag iets wilde laten lezen...maar dat ik dat niet goed durfde enzo. Fijne reactie op terug gekregen en dat het misschien een idee was om hem een uur van te voren te mailen...
Dus na een hoop getwijfel, verstand op 0 gezet en gestuurd, 2 documentjes zelfs.

Maar erbij gezet dat ze ze nog niet mocht lezen...

Na een half uur praten (of beter; overhalen en geruststellen), mocht ze het lezen....ééntje althans. En daarna...reageerde ze heel lief. En zei ze dat ze me het liefst wilde vasthouden. En ik wilde ook niets liever...maar Durfde niet...Blokkeerde, ofzo... Uiteindelijk is ze zelf naar me toegelopen en heeft ze me vastgehouden.
Voelde...heel Veilig...en niet meer zo 'alleen'....maar ook heel Moeilijk...Eng...Verdrietig...

Daarna...mocht ze ook die 2e lezen...Was ze ff stil van.

Uiteindelijk zei ze: "Je hebt hier nog meer van hé?". Was niet echt een vraag eigenlijk...meer een conclusie. Daarna afgesproken, dat ze de andere dan ook mag lezen, maar dat ik zelf mag bepalen wanneer...
Zit nu dus te twijfelen...Eigenlijk wil ik er woensdag weer 2 sturen...weet ook al welke...Maar hoe langer ik daar mee bezig ben, over nadenk. Hoe enger, moeilijker en slechter idee het wordt... Want ééntje daarvan is Erg. Heel Erg. Dus ben ik nu weer aan het twijfelen en onzeker aan het worden. -O-

Terwijl ik het in eerste instantie zo'n goed idee vondt...

-zucht-

**Geplaatst**: 10-12-12 22:35

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-12-12 22:35

Wauw wat ga je goed!

Je angst mag er zijn, begrijp ik ook helemaal. Ik snap dat je vind dat het niet goed gaat, maar meid kijk eens terug.....wat heb je afgelopen weken gedaan, je hebt er haar 2 stukken laten lezen, hoe gaaf moet dat voor je voelen, hoeveel overwinning is dat niet!

Meid ook de volgende 2 stukken kun jij aan haar laten lezen, je kan het ik weet het zeker.

**Geplaatst**: 10-12-12 22:49

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-12-12 22:49

He! Daar ben je weer! Ik had je al even gemist, maar wilde je ook niet lastigvallen. Ik had al gehoopt dat je je zou melden als je er aan toe was.
Ontzettend knap dat je haar 2 stukken hebt laten lezen en dat zij wist dat er nog meer is. Kun je zien hoe zo'n goede band jullie inmiddels hebben. De eerste 2 stukken heb je haar een uur van te voren gestuurd, doe dat nu weer. Een uur van tevoren ga je achter je computer zitten, je zet de boel klaar en drukt op de verzendknop als je dat wilt. Of je zet de computer uit, nu nog even niet.
Je weet dat je voortdurend heen en weer geslingerd word, wel-niet, wel-niet. Stel het gewoon uit tot het laatste moment en laat het voor nu even los. Sterkte!

**Geplaatst**: 10-12-12 22:57

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-12-12 22:57

Wauw meid wat een mega stap zeg..!! echt super dapper. je kan het.!!!! :

**Geplaatst**: 10-12-12 23:25

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-12-12 23:25

Petje af meis +:)+

**Geplaatst**: 11-12-12 01:11

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 11-12-12 01:11

Wat ben je goed bezig lieverd! We zijn weer trots op je!
Ik denk dat je twee keuzes hebt nu.
1 is niet over nadenken, snel die andere documenten sturen en meteen een sessie er achteraan plannen, anders durf je waarschijnlijk niet meer te gaan

voordeel hiervan is dat het je een hoop gepieker scheelt.
Je kunt ook voor optie 2 gaan. Rustig de tijd nemen en je zal vanzelf voelen wanneer de tijd rijp is. Je kunt de documenten elke sessie meenemen op een usb stick of uitgeprint zodat je, mocht het tijdens een sessie heel goed voelen, ze je aan haar kunt laten lezen.
Wat je ook doet, alles is oké. En ik denk dat je vanbinnen wel weet wat je wilt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-12-12 14:32

Geplaatst door de TopicStarter : 11-12-12 14:32

Dankjewel voor alle lieve reacties, wordt er een beetje verlegen van.

Meenemen op een USB-stick gaat denk ik niet werken voor mij, te veel Onzekerheid. Zou er heel zenuwachtig en gespannen van worden. En dan vervolgens niks erover zeggen, of me elke keer overlaten halen, terwijl ik het misschien zelf niet wil/durf. Uitprinten durf ik al helemaal niet, dat gaat echt een stapje te ver.

Maar heel fijn dat jullie zo meedenken, écht, waardeer het! $*\o/*$

Denk dat het 'systeem' wat haptonome heeft verzonnen, nog het beste is. Het meeste rust geeft... En dan idd Nynke, Voordat ik vertrek naar haar, kijken hoe het voelt en vervolgens verzenden...of niet...
Ze mag hem ook nog niet lezen voordat ik erben. Ik ken mezelf; anders durf ik niet binnen te komen en zit ik weer 15 minuten helemaal over mijn toeren in de auto...

Besef ook in een keer dat het al bijna woensdag is... :brr:

**Geplaatst**: 11-12-12 14:52

Geplaatst: 11-12-12 14:52

Over je toeren in de auto gaan zitten is niet handig, krijg je rare ongelukken van....

Sterkte morgen, gaat je vast lukken, heb er het volste vertrouwen in.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-12-12 14:57

Geplaatst door de TopicStarter : 11-12-12 14:57

nynke55 schreef:
Over je toeren in de auto gaan zitten is niet handig, krijg je rare ongelukken van....

Sterkte morgen, gaat je vast lukken, heb er het volste vertrouwen in.

Haha, nee, pas als ik daar voor haar huis geparkeerd sta en niet uit durf te stappen.

**Geplaatst**: 11-12-12 15:21

Geplaatst: 11-12-12 15:21

Laat het pas lezen als je er aan toe bent. Je moet niet worden gedwongen en je al helemaal niet verplicht voelen. Jij hebt in die jaren een enorme muur gebouwd, die zorgt dat je afstand blijft houden van mensen en dat het vooral niet te persoonlijk, emotioneel of moeilijk wordt. Door de gesprekken met je psycholoog breek je, misschien zonder dat je het zelf doorhebt, die muur af. Op een gegeven moment is de muur ver genoeg afgebroken om het te laten lezen. Dat kan misschien nog heel lang duren, maar je komt er, dat beloof ik je!

**Geplaatst**: 12-12-12 22:58

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 12-12-12 22:58

Hoe is het gegaan, vandaag?

Nomineer dit bericht ×