Aan her bijzelen 
Suzanne F. schreef:Ik las net iets over dat hoe je als baby/kind gehecht bent van invloed is op hoe je nu in het leven staat en naar relaties kijkt. Het beste is als je veilig gehecht bent maar je kan ook afwijzend onveilig gehecht zijn of angstig onveilig gehecht. Dan heb je moeite met je binden en vertrouwen. Was wel interessant om te lezen. Misschien weten anderen hier meer van?
Dit klinkt mij best bekend, als kind wilde ik geen lichamelijk contact, vandaar dat mijn moeder besloot een hondje te nemen (waar ze de rest van haar leven spijt van gehad heeft, want zo begon mijn liefde voor dieren
) Ik heb me nooit echt kunnen hechten aan mensen. Ik maak makkelijk vrienden, maar ik zeg ook makkelijk vaarwel. Hetzelfde met relaties, ik kan wel van mensen houden, maar net als topic starter, ik raak niet snel "verliefd" en krijg geen vlinders enzo. Ik heb ook geen jaloezie en maak het (te?) makkelijk uit als het me allemaal te stressvol wordt.
Overigens vind ik verder niet dat er iets "mis" is met mensen die single zijn en happy single zijn, maar het is wel "tegen natuurlijk" of in elk geval ongebruikelijk, wat niet wil zeggen "verkeerd".
Dat hele "vechten voor je relatie" daar begin ik niet aan, zoals anderen al zeiden, het zou zo ook niet moeten zijn, IMO.
Ook ik krijd regelmatig de vraag of ik niet lesbish ben, ik denk dat wij, stoere paarden-meiden
, dat al snel krijgen.
Ik ben wel erg sexueel, maar nu ben ook wel klaar met internet daten, te veel gedoe
. Gelukkig heb ik wel een lieve man in mijn leven die ik 1 keer per paar weken een smsje stuur, of hij mij, en 1 keer per 3 maanden ofzo zie voor een gezelige, en sexuele, rendezvous.
Maar ook zonder zou ik prima kunnen.