Bokt.nl

**Geplaatst**: 27-06-18 21:20

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 27-06-18 21:20

Herkenbaar hoor ts. Ik heb hetzelfde.

Kan helaas enkel een hart onder de riem steken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-06-18 21:28

Geplaatst door de TopicStarter : 27-06-18 21:28

Rocamor, heb je dat altijd al of extra heftig toen je in je burn-out zat? (mag ik dat zo vragen? uit je berichten begreep ik wel dat je zoiets meegemaakt had volgens mij)
Dankjewel..

Ik voel me er ook gewoon zo alleen in staan. Zo weinig steun van mijn ma. Alleen mijn zusje helpt me met wat peptalk. Maar mijn ma.. niks..

Enige voordeel is dat ik me nu besef hoe gezegend je bent als iedereen die je dierbaar is, gezond is.
Maar ook dat het leven ooit ophoudt. Weer iets om over te piekeren..

Maar nu eerst ga ik proberen te slapen en dan morgen een afspraak maken voor vrijdag als ze niet ineens een stuk opgeknapt zijn.

**Geplaatst**: 27-06-18 21:57

Geplaatst: 27-06-18 21:57

Nee dat had ik niet altijd. Is echt nieuw. En ik ben er niet blij mee.

Zoals nu met jouw parkietje. Voorheen dacht ik altijd: afwachten tot vrijdag, dan krijg ik de uitslag. Nu stressen heeft geen zin. Als er vrijdag goed nieuws komt, heb ik dagen voor niets gestresst. En als het vrijdag tegenvalt, heb ik daarna nog zat tijd om te stressen.

Dat relativeren ben ik kwijt. Ik hoop dat ik het ooit weer terug ga krijgen. Want dit is niks / verschrikkelijk.

Ik hoop dat het je gaat lukken om de goedkeuring / de acceptatie / de steun van je moeder los te laten.

**Geplaatst**: 27-06-18 22:12

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 27-06-18 22:12

Jaren geleden zat ik ook heel slecht in mijn vel, toen voelde ook elke tegenslag als vreselijk heftig.
Een burn out was het niet echt, waarschijnlijk wel een depressie. Achteraf gezien was ik ook bezig om te ontdekken wie ik was, het verlies van mijn vader definitief te accepteren, maar ook om verwachtingen los te laten.
Dat was een heel heftig traject. Nu zit ik al jaren heel goed in mijn vel en kan ik eigenlijk gewoon heel veel aan. Dat is zo vreselijk afhankelijk van hoe je je voelt.
Een tegenslag die toen als vreselijk dramatisch voelde, kan ik tegenwoordig vrij makkelijk omdenken.
Dat is bij mij ook zeker niet vanzelf gegaan hoor, wat ik wil zeggen is dat het écht beter kan worden.
Ik hoop ook echt voor je dat je de verwachtingen rondom je moeder los kunt gaan laten, want zo te lezen is dat een mismatch.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-06-18 22:31

Geplaatst door de TopicStarter : 27-06-18 22:31

Bedankt voor jullie reacties! Blijkbaar is het voor nu wel 'normaal' dat ik me zo voel. Het is zo klote ja! je helpt er niemand mee!
Het voelt ook als controle willen behouden. liefst in zijn huidje willen kruipen. Ik heb hier geen controle op en dat voelt vreselijk.
Heb het altijd met dingen die niet meteen opgelost kunnen worden. Ik vind het zo belangrijk om het af te handelen dat het voor mijn gezondheid gaat, ik geen rust heb voor het opgelost is. Ook al kan het tot morgen of volgende week wachten.

Rocamor, ik hoop echt voor je dat je dat achter je kunt gaan laten!

Wendy, dat heeft wat hoop. Ik hoop dat ik ooit ook wat minder goed kan doemdenken. Inderdaad.. het is zo moeilijk te begrijpen dat mijn ma waar ik vroeger zoveel van hield, ineens zo zakelijk is geworden. Ik kan dat gewoon moeilijk geloven. Wel iets om aan te werken. Want inderdaad, we hebben andere verwachtingen van elkaar. En ze zal niet veranderen voor de zelf het nut ervan in ziet.

**Geplaatst**: 28-06-18 10:47

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 28-06-18 10:47

Volgens mij ben jij hartstikke goed in staat om voor je vogels te zorgen. daar hoef je geen ander huisje voor te zoeken, ze zijn vast prima bij jou op de plek. Misschien wat advies inwinnen hoe je dat kunt verbeteren, maar weg doen is ook zonde toch?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-06-18 12:27

Geplaatst door de TopicStarter : 28-06-18 12:27

Ja weg doen is zonde... Maar ik zie het gewoon niet zitten als ze ziek worden en doodgaan. Daar ga ik aan onderdoor.. Dan liever eerder afscheid nemen en ze naar een fijn huisje brengen.

Had niet verwacht dat dit zo heftig zou zijn.. Mijn eerste dieren waar ik zelf voor verantwoordelijk ben.

**Geplaatst**: 28-06-18 12:58

Geplaatst: 28-06-18 12:58

Ik had je pb gekregen en geantwoord/tips gegeven. Ik zou ze houden. Ze geven je veel vreugde en dat is belangrijk wanneer je al in de put zit.
Waar woon je precies? Misschien weet ik een arts die redelijk in de buurt zit?
Als je FB hebt zou je Dierenarts Rob van Zon kunnen contacteren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-06-18 13:58

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 28-06-18 13:58

Ontzettend bedankt Cayenne!
Zal je wel een pb sturen met waar ik woon.

Ze geven me inderdaad vreugde. Maar nog een keer zo in angst zitten...

ik weet het niet...
Ik zal eens kijken naar Rob van der Zon!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-18 12:41

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-18 12:41

Waar ik zo vaak tegenaan loop in mijn fam.. Als ik om hulp vraag, negen van de tien keer krijg ik een nee. Als ik vraag rekening me mij te houden, grote kans dat dat 'niet kan'.
Als ze mij om hulp vragen of vragen rekening te houden met mij, probeer ik het altijd te doen. Of ik moet met migraine op bed liggen. Gewoon omdat het fijn is om iets voor iemand te doen en ik er op mijn beurt ook blij om zou zijn als ik geholpen zou worden.
Als ik om hulp vraag, krijg ik altijd een: 'nee, ga ik niet doen'
'heb ik geen zin in'
'jouw verantwoordelijkheid'
Niet alleen bij mijn ouders, maar ook mijn broer en zus waar ik goed mee kan.
Het doet heel veel met me als ik een nee krijg. Tranen springen me in de ogen soms. En ik word er enorm boos van.
Om dan hen minder te gaan helpen, alleen omdat zij mij ook niet helpen, is ook zo egoïstisch en dan is het 'iets voor elkaar doen' waarschijnlijk helemaal weg.

Ben ik nou zo'n zeur? In hoeverre is het normaal om iemand te helpen als je dat tijd en energie kost en als je er misschien niet zoveel zin in hebt? Het is toch logisch om iets terug te doen?
Mijn vriendin zou bijvoorbeeld binnen een half uur bij mij op de stoep staan als ik echt hulp nodig heb, ook al moet ze nog weg vanmiddag.
Mijn broer zou dat niet doen, ook al heeft hij de hele dag vrij. Gewoon omdat hij geen zin heeft om die twintig minuten in de auto te zitten.

Als ik er op door vraag, krijg ik vaak de reactie dat ze dat vervelend vinden dat ik zo dram, dat ik niet in hun agenda kan kijken, dat het hun keus is of dat ze zich gedwongen voelen om wel ja te zeggen.
Ik probeer het te accepteren, ik kan inderdaad niet in hun agenda kijken, maar het is toch niet helemaal eerlijk naar mijn idee.

Ik voel me zo alleen...

Morgen zou ik naar mijn broer gaan om hem te helpen. Nu vraag ik hulp voor maandag. "Ga ik niet doen"
Prima, maar dan kom ik morgen dus ook niet.. Heb ook wel leukere dingen te doen.
En dat snappen ze gewoon niet!

**Geplaatst**: 29-06-18 13:08

Geplaatst: 29-06-18 13:08

Ik ben bang dat jouw familie jouw behulpzaamheid als iets te vanzelfsprekend beschouwt.

Volgens mij zul je moeten gaan schiften in mensen die jou energie opleveren (bv die vriendin) en mensen die jouw energie graag afnemen (jouw familie).

Je krijgt kennelijk telkens de knip op je neus en elke keer maakt dat de wonden dieper.

Echt meis, zoek mensen die jouw behulpzaamheid waard zijn. Die hout waarderen zoals je bent en niet zoals je zou moeten zijn volgens hun. Mensen die niet alleen wensen te ontvangen, maar ook teruggeven.

Kennelijk is in jouw gezin voor hout de balans tussen geven en ontvangen niet goed. Zonde, want dat kost enkel energie dat je nu toch niet hebt.

Voor wat, hoort wat. En ik vind het niet egoïstisch als jij je familie niet meer wilt helpen als jij hey gevoel hebt dat het steeds maar van 1 kant moet komen

**Geplaatst**: 29-06-18 13:39

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 29-06-18 13:39

Het is ontzettend klote dat diegene die er voor jou moeten zijn, dat niet doen. Dat je er om vragt is logisch, en nee, het is niet logisch dat ze niks voor je terug doen.

Maar in iedere relatie, of dat ouder-kind is, broer-zus, man-vrouw, is het gezond als de verhoudingen gelijk zijn. Dus alleen maar geven en niet nemen zoals in jouw geval is niet gezond. Je kunt je ook afvragen waarom je zoveel blijft geven, wat zou er gebeuren als je het neit doet? Waar ben je bang voor? Of hoop je misschien dat je toch nog eens krijgt wat je nodig hebt?

Dus nee, het is echt niet egoistisch om te zeggen bekijk het maar. Want wat levert het jou verder op? Je krijgt er niks van hun voor terug, en dat trekt je leeg.
Nu snap ik dat dat niet zomaar gedaan is, en ik heb het wel eens eerder gehad over de verwachting die je van je moeder hebt, datgene wat je nodig hebt, maar niet krijgt. En dat is heel verdrietig, en daar wil ik je een dikke knuffel voor geven. Want ook jij verdient het om te krijgen wat je nodig hebt. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-18 16:28

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-18 16:28

Bedankt voor jullie reacties, blij om te lezen dat ik blijkbaar niet overdrijf. Ik heb vaak het gevoel anders te zijn dan anderen. Een extreem rechtvaardigheidsgevoel en ik haat een individualistisch systeem. En kan me daar best over opwinden dat zij me bijna uitlachen zo van: overdrijf niet zo. Daarom twijfel ik er zo gauw aan of ik echt niet een profiteur ben en een doordrammer.
De wereld is zoveel beter als mensen gewoon voor elkaar klaarstaan. Het is pijnlijk om te zien dat mijn fam voor zichzelf gaat en gelooft dat dat de beste keus is. Niet helpen onder het mom van 'zelfstandigheid bevorderen' is er ook eentje die ik regelmatig hoor.

Rocamor, ze gaan er inderdaad automatisch vanuit dat ik me wel schik. Als kind gingen ze al zo met me om. Ik was het minst snel boos, het makkelijkste kind. En dus om conflicten te vermijden, werden mijn belangen aan de kant geschoven. En als ik toch een keer boos werd, kreeg ik de wind van voren en slikte ik het wel weer.

Ik moet inderdaad eens bij mezelf te rade gaan de komende tijd waarom ik ja zeg. Nu ik er zo over nadenk.. Vaak zeg ik ja tegen dingen die me energie kosten om de ander tegemoet te komen. En dan vervolgens de rest van de dag moe zijn of hoofdpijn hebben. Dat is niet goed.

Jolien, vaak is het een verkapte wens om erbij te horen. Blij dat er aan mij gedacht wordt. Ook al zit er een egoïstische gedachte achter bij die persoon. Als kind werd ik weinig gezien. Mijn broer nam (en nog steeds) eigenlijk alle aandacht. Ik was stil en bungelde er maar een beetje bij. Daarom ben ik blij dat ik ergens voor wordt gevraagd.
Of angst om afgewezen te worden, bang dat ze me minder aardig vinden. De relatie is al zo fragiel en door me zo in te zetten, hoop ik dat het toch wat wordt en dat ik ooit wat terugkrijg. Eigenlijk is dat waar ik nog steeds van uit ga. Maar de laatste tijd verbaasd het me steeds vaker dat ik een nee krijg. Als een gezamelijke spaarpot waar ik telkens iets in stop, zij er iets uit halen, maar niks terug erin stoppen.

Als ik morgen mijn broer ga helpen, kost dat me een hoop energie en een rotgevoel, want het is een zinloze investering. Dan kan hij wel heel blij zeggen: vind het echt tof dat je komt helpen! Echt super leuk!
Maar da's dan heel vervelend voor hem. Zoekt 'ie maar lekker uit.

Ik ga steeds meer nadenken en me frustreren over het systeem in mijn fam. Er klopt geen hout van. Mijn ouders geloven dat ze het heel prima doen en dat het de kinderen zijn die de problemen maken. Alsof de kinderen zo geboren worden en even het systeem vormen tot wat het nu is :roll:

Op zich een goede ontwikkeling dat ik het systeem ga doorzien. Maar wel pijnlijk.. Vooral ook lastig dat ik de enige ben (afgezien van mijn zus die ook wel wat meer inzichten heeft dan de rest). Ik kan dit delen, maar ze snappen het toch niet. Waarschijnlijk ga ik de bal dan een keer teruggekaatst krijgen of zijn ze gewoon beledigd. Het zal ook echt niets veranderen.
Voel me nog meer een eenling dan.

Vind het zo ontzettend fijn om mijn gedachten hier neer te schrijven! Het lucht enorm op. Soort dagboek dat terug praat, haha!
Had ik het al gezegd dat ik jullie inzichten enorm waardeer?

**Geplaatst**: 29-06-18 19:38

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 29-06-18 19:38

Hoe jammer het ook is, jij kan het familiesysteem niet in je eentje veranderen. Daar moet het hele gezin aan meewerken.
En ja, dat is superrot voor jou. Zolang de rest van je familie niet meewerkt aan het wijzigen van dit familiesysteem, kan jij alleen leren er op een andere manier mee om te gaan...

**Geplaatst**: 29-06-18 20:54

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 29-06-18 20:54

Zonder wederkerigheid is het een keertje op. Goed dat je nu eens grenzen gaat stellen om je eigen leven prettig te maken.
En verder : "vrienden zijn de familie die je uitkiest". Investeer dus in die vriendschappen en bouw een familie op die wel teruggeeft. Van je biologische familie hoef je dat niet te verwachten en je maakt je zelf enkel ongelukkig door te proberen hun goedkeuring te krijgen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-07-18 19:32

Geplaatst door de TopicStarter : 02-07-18 19:32

Jullie hebben gelijk. Het is pijnlijk, maar wel de realiteit. Het meest pijnlijke is nog wel dat de rest van de fam hier niet tegen aan loopt. Dat ze er voor elkaar wel zijn. Behalve voor mij. Ik heb het gevoel dat ze mij op afstand houden om de realiteit maar niet onder ogen te hoeven zien. Maar denk maar niet dat ze dat inzien..
Ga voorlopig even geen initiatief tonen voor contact en maar zien wat er gebeurd..

Vanmiddag had ik iets vreemds. Het ging al een week gewoon goed. In die zin dat ik beter in mijn vel zat, gewoon op een normaal tijdstip naar bed kon, meer in vrede leefde met mezelf, me gelukkig voelde..
Toen was ik iets aan het bestellen op internet. Stress! Want mijn brein meent van een zo'n benullige aankoop failliet te kunnen raken ofzo. Tegelijkertijd werd ik ook nog eens gebeld. Nog meer stress, want ik haat bellen.
En toen was mijn balans van de afgelopen week weg. Gewoon weer helemaal weg. Ik wist me geen raad wat te doen met mijn stresslevel, de somberheid is weer terug, meer lusteloos... Ik kan me nu vasthouden aan die ene week dat het goed ging. Blijkbaar is dat het positieve gevolg van op mijn grenzen letten, maar zo'n heftige reactie..! Herkennen jullie dat?
Blijkbaar is mijn balans nog maar zo fragiel dat het minste hem onderuit kan schoppen.
Heb mezelf maar toegestaan om een pak Oreo te kopen, om de opwaartse lijn van vrede met jezelf, zorgen voor jezelf voort te zetten. Dus die ik net lekker opgeknabbelt. En nu maar wachten tot de wolk voorbij trekt en de zon weer tevoorschijn komt.

**Geplaatst**: 02-07-18 20:06

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-18 20:06

Ja hoor. Heel herkenbaar. Helaas.

Mbt dé betere dagen: geniet ervan maar hou je grenzen nog even hem strak. Dat heb je nodig.

Goed van je dat je even geen aandacht aan je familie besteed. Er komen vanzelf leuke mensen voor in de plaats

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-07-18 20:36

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-07-18 20:36

Ik verbaas me er iedere keer weer over dat ik zo gauw weer omver gegooid wordt als ik iets teveel op mijn bord krijg.
Maar ook wel goed, anders zou ik nog
stelselmatig over mijn grenzen gaan.
Nu ik zo weinig verplichtingen heb, is het wel de uitgelezen kans om mijn grenzen te ontdekken en signalen te leren herkennen.

Deze week is ook zoiets. Morgen ga ik naar mijn werk en moet ik boodschappen doen, woensdag ga ik een cadeau bestellen, en oma bellen om even op de koffie te gaan, donderdag even naar mijn werk. Eigenlijk niks bijzonders, maar het vliegt me al naar de keel. Ik heb echt het gevoel dat mijn hele week is vol gepland. Terwijl, als ik kijk wat er werkelijk in mijn agenda staat, het in feite best meevalt.

Volgende week ga ik lekker wat drinken met een vriendin en ik ben moed bij elkaar aan het rapen om een vriendin met wie het contact verwaterd is, een appje te sturen om eens af te spreken. Dat vind ik altijd zo eng. Al heb ik ergens het gevoel dat ik het best kan.

**Geplaatst**: 02-07-18 20:39

Geplaatst: 02-07-18 20:39

Jup, heel herkenbaar. En mijn waardevolle tip, ga er niet teveel tegen vechten, maar ga met het gevoel in gesprek. Want er tegen vechten maakt het alleen maar erger.
Vaak komt het omdat eerder je overlevingsmechanisme sterk was, maar die is nu gammel en slap. Klote, maar wel beter voor je, want je overlever schermt je af van alle gevoelens, goed of niet goed. Dus dat je nu leert voelen, hoe dwingend dat ook is, is wel goed.
En laat je vuisten omlaag, en ipv te vechten, ga erin baden. Laat het klote gevoel er maar zijn.

**Geplaatst**: 02-07-18 20:44

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-18 20:44

Als het te vol is, dan minder gaan doen. Kennelijk doe je nig teveel als je er toch stress van ervaart.

**Geplaatst**: 02-07-18 20:47

Geplaatst: 02-07-18 20:47

Rocamor schreef:
Als het te vol is, dan minder gaan doen. Kennelijk doe je nig teveel als je er toch stress van ervaart.

Idd, wees niet bang om wat dingen te cancelen, beter vanuit rust thuis zitten en dan wat gaan doen dan vanuit stress dingen moeten en daardoor niet kunnen.

Ik ben wel uit mijn depressie maar nog steeds heb ik echt mijn rust dagen nodig hoor. Even niks moeten, alleen maar op de bank zitten en relaxen. En nu de laatste tijd ga ik dan meestal vanzelf wel wat doen. En ja, als het dan niet gebeurt, dan is er ook geen nood aan de man. Gun jezelf dat, jij mag dat. Niks moet, alleen eten, douchen, slapen en naar de wc gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-07-18 21:24

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-07-18 21:24

O inderdaad jullie hebben gelijk! Ik heb altijd het gevoel dat iedere dag nuttig moet zijn. Ik kan met een tevreden gevoel in bed liggen en bij wijze van spreken met een glimlach in slaap vallen als ik de was heb gedaan, het huis van kant is, de boodschappen binnen zijn en ik iets liefs heb gedaan voor een ander.
Mijn ouders hamerden er altijd op, dat nuttig zijn, niet lanterfanten enzo. Een dag niks doen, is not done, verspilde tijd. Dat is niet zo, en dat weet ik ook, maar het zit er toch in.

De dingen die ik deze week op de planning heb staan, moeten wel echt gebeuren. Ik ga gewoon ervaren hoe het gaat.

Vroeger ging ik er inderdaad tegen vechten. Was het bijna een 'doel' in mijn leven om over mijn grenzen te gaan en weg te rennen voor dat gevoel. Misschien dat daarom de afgelopen weken zo klote waren? Dat ik het eindelijk onder ogen heb gezien. En dat het daarom vorige week ook wat beter ging..?

Als ik jullie verhalen lees, is dat iets wat nog heel lang iets blijft om rekening mee te houden of niet?
Hoelang is dat bij jullie zo? En hoe combineren jullie dat in het dagelijks leven, bijvoorbeeld met werk enzo?

Het helpt me ontzettend jullie verhalen te lezen!

**Geplaatst**: 02-07-18 21:32

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-18 21:32

Heel eerlijk, het is bij mij altijd wel een beetje gebleven. Ik kan me wel steeds beter neerleggen bij het feit dat het soms gewoon niet lukt.

Toen onze dochter naar de basisschool ging had ik bedacht dat ik de 3 dagen die ik dan vrij was flink in huis bezig zou gaan. Dat lukt me gewoon niet, nu ben ik tevreden als ik de was heb gedraaid, een beetje heb opgeruimd, de afwas heb gedaan en heb gezogen. En alles wat me extra lukt is mooi meegenomen maar geen verplichting. Omdat de druk weg is, is de teleurstelling ook weg en hoef ik niet boos te zijn op mezelf. Je mag best wel wat liever zijn voor jezelf.

**Geplaatst**: 02-07-18 21:37

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-18 21:37

Bij ons thuis was het ook altijd 'niet zeuren/huilen/janken maar door gaan'. best funest zo'n gedachte

Ik heb zelf zo lang met problemen rond gelopen dat ik net zoals zonnebloem denk dat het er nooit meer helemaal uit gaat. Zelf heb ik jaren met een depressie rond gelopen, er was een lange tijd dat het beter ging, maar mijn emotionele meter is zo verstoord dat ik me af vraag of het ooit helemaal goed komt. Maar tijd zal het leren.

En ja, dat is super klote om mee te dealen, en soms betrap ik me erop dat ik nog steeds van die ongezonde gedachten heb, maar ik heb wel de juiste therapie gehad om daar mee om te kunnen gaan.
Qua werk, ik hoop dat ik ooit kan gaan doen wat ik wil doen, namelijk anderen helpen als therapeut/psycholoog, maar ik besef me ook goed dat als ik niet helemaal er boven op kom, het maar de vraag is of dat wel de juiste plek is om te werken. Maar goed, de tijd zal het leren. Ik vraag me ook altijd af of ik ooit een 40-urige werkweek kan gaan doen. Zie me dat nu nog steeds niet doen namelijk, 1 dag in de week werk ik nu, en eerlijk, dat is voor nu nog even genoeg

**Geplaatst**: 02-07-18 22:01

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 02-07-18 22:01

En dat vraag je aan mij? Na een marathon dag Friends? Oké en een wasje wassen, wat opvouwen, koken en afwassen en tuin sproeien en wat onkruid trekken, 10 minuten hoepelen en 1 minuut planken?

Ik zal het ook moeten leren....

Nomineer dit bericht ×